உம்முடைய போர்வீரர்கள் எல்லோருடைய முகத்தையும் வெட்கப்படுத்தினீர் (வ. 5). ராஜா முகத்தை மூடிக்கொண்டு என் மகனான அப்சலோமே (வ. 4) என்று அலறுவதை யோவாப் காண்கிறான்; வெற்றி துக்கமாக மாறினது (வ. 2); இராணுவம் யுத்தத்தில் பயந்து ஓடுகிறதினால் வெட்கப்பட்டுத் திருடனைப்போல மகனாயீமுக்குள் நுழைகிறது (வ. 3). அவனுடைய கடிந்துகொள்ளுதல் கொடூரமானது, துல்லியமானது: நீர் உம்மைப் பகைக்கிறவர்களை நேசித்து, உம்மை நேசிக்கிறவர்களைப் பகைக்கிறீர்; அப்சலோம் உயிரோடிருந்து, நாங்கள் அனைவரும் இன்று இறந்துபோனால், அப்பொழுது உம்முடைய பார்வைக்கு நலமாக இருக்கும். 18:5-இன் கட்டளையைக் காத்த மனிதர்கள், தங்கள் ராஜா அந்தக் கலகக்காரனுக்காகத் தங்கள் எல்லோரையும் கொடுத்திருப்பான் என்று இப்போது கேட்கிறார்கள். இராணுவத்தைப்பற்றி யோவாப் சொல்வது சரி என்று இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது; எல்லாவற்றிலும் அவன் சரி என்று அது சொல்லவில்லை.

பேசுகிறவனை வாசகர்கள் எடைபோடவேண்டும். ராஜாவின் கட்டளைக்கு மாறாக யோவாப் அப்சலோமைக் கொன்றான் (18:14); இப்போது தானே உண்டாக்கிய மரணத்திற்காகத் துக்கப்படுகிறதற்காக ராஜாவைக் கடிந்துகொள்கிறான்; அவன் மிரட்டுகிறான், நீர் வெளியே வராமலிருந்தால், இன்று இரவு ஒருவரும் உம்மோடு தங்கியிருப்பதில்லை என்று யெகோவாமேல் ஆணையிடுகிறேன் (வ. 7); அந்த மிரட்டல் உண்மையானதால்தான் அதற்கு வலிமை இருக்கிறது. தாவீதின் பதில் எதையும் கதைசொல்லி பதிவுசெய்யவில்லை, ராஜா எழுந்துபோய், நகரவாசலில் உட்கார்ந்தான் (வ. 8) என்பதை மட்டுமே. யோவாபின் பேச்சைச் சிலர் விசுவாசமாகவும், சிலர் தாவீது நினைவில் வைத்துக்கொள்ளும் அகந்தையாகவும் வாசித்திருக்கிறார்கள் — 13-ஆம் வசனத்தில் அமாசா அவனுடைய இடத்தைப் பெறுகிறான், 1 இராஜாக்கள் 2:5-6 அந்தக் கணக்கைத் தீர்க்கிறது. இந்த ஆய்வு இரண்டையும் பிடித்துக்கொள்கிறது: ராஜ்யத்தைக் காப்பாற்றிய ஒரு ஊழியக்காரன், ஆனால் காப்பாற்றிய விதத்திற்காக மன்னிக்கப்பட முடியாதவன்.

அப்பொழுது ராஜா எழுந்துபோய், நகரவாசலில் உட்கார்ந்தான். வாசலுக்கு மேலான அறை (18:33) துக்கத்திற்குரியது; வாசலோ ராஜா காணப்படுகிற, நியாயத்தீர்ப்பு கொடுக்கப்படுகிற இடம் (15:2). தாவீது ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு இறங்கி வருகிறான், மக்கள் எல்லோரும் ராஜாவுக்கு முன்பாக வந்தார்கள் — யோவாப் சொன்னபடியே இராணுவம் காக்கப்படுகிறது. வசனம் எதைச் சொல்லவில்லை என்று இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது: தாவீதின் துக்கம் தவறு என்று அது சொல்லவில்லை. ராஜா அந்த அறையிலேயே இருக்கமுடியாது என்று மட்டுமே சொல்லுகிறது; உயிரோடிருப்பவர்களுக்கு வாசலில் அவன் தேவை. இஸ்ரவேலர்களோ தங்களுடைய வீடுகளுக்கு ஓடிப்போனார்கள் — 18:17-இன் சொற்றொடர். கலகம் கலைந்துவிட்டது, அடுத்தது என்ன என்று இன்னும் ஒருவரும் சொல்லவில்லை.

9-10 வசனங்கள் கோத்திரங்களின் மனநிலையைக் காட்டுகின்றன: எல்லா மக்களுக்குள்ளும் வாக்குவாதம் உண்டாகி, ராஜா நம்முடைய எதிரிகளின் கைக்கு நம்மை விலக்கினார் என்றும், அவர்தான் பெலிஸ்தர்களின் கைக்கு நம்மை பாதுகாத்தார் என்றும், நமக்கு ராஜாவாக அபிஷேகம்செய்யப்பட்ட அப்சலோம் யுத்தத்திலே இறந்தான் என்றும் நினைவுகூருகிறார்கள். நமக்கு ராஜாவாக அபிஷேகம்செய்யப்பட்ட — கதைசொல்லி இஸ்ரவேலே அதை ஒப்புக்கொள்ளும்படி விடுகிறான்; கலகம் அப்சலோமுடையது மட்டுமல்ல. ராஜாவைத் திரும்ப அழைத்துவராமல் நீங்கள் சும்மாயிருக்கிறது என்ன? மக்களின் அழுகையின் நடுவே வெளியே கொண்டுபோகப்பட்ட ராஜா அவர்களுடைய வார்த்தையின்மேலேயே திரும்பக் கொண்டுவரப்படவேண்டும், அவன் அதற்காகக் காத்திருக்கிறான். அதிகாரத்தின் முதல் வெளிப்படையான கேள்வியை வாசகர்கள் இங்கே காணலாம்: ராஜாவை வீட்டிற்கு அழைத்துவருவது யார், முதலில் யார்?

தாவீது சாதோக்கிடமும் அபியத்தாரிடமும் ஆள் அனுப்பி (வ. 11) யூதாவின் மூப்பர்களைத் தூண்டச்சொல்கிறான்: ராஜாவைத் தம்முடைய வீட்டிற்குத் திரும்ப அழைத்துவர நீங்கள் மற்றவர்களுக்குப் பின்னே போகிறது என்ன?... நீங்கள் என்னுடைய சகோதரர்கள், நீங்கள் என்னுடைய எலும்பும் என்னுடைய சதையுமானவர்கள் அல்லவோ? (வ. 12) — யூதா எப்ரோனில் அப்சலோமின் பக்கம் சேர்ந்திருந்தது, தாவீது கடிந்துகொள்ளுதலுக்குப் பதிலாக உறவை நாடுகிறான். பின்பு வியப்பூட்டும் வாக்கியம்: நீங்கள் அமாசாவையும் நோக்கி: நீ என்னுடைய எலும்பும் என்னுடைய சதையும் அல்லவோ? நீ யோவாபுக்குப் பதிலாக எந்த நாளும் எனக்கு முன்பாகப் படைத்தலைவனாக இல்லாவிட்டால், தேவன் அதற்குச் சரியாகவும் அதற்கு அதிகமாகவும் எனக்குச் செய்யட்டும். அப்சலோமின் படைத்தலைவனுக்கு (17:25), தாவீதின் சொந்த சகோதரி மகனுக்கு, ஆணையோடு யோவாபின் இடம் கொடுக்கப்படுகிறது. வசனம் காரணம் சொல்லவில்லை; வாசகர்கள் இரண்டு காரணங்களைச் சொல்லியிருக்கிறார்கள் — யூதாவின் படைத்தலைவனை மன்னித்து யூதாவை வென்றெடுப்பது, அப்சலோமைக் கொன்றவனை அகற்றுவது.

இந்த ஆய்வு வெற்றியையும் அதன் விலையையும் கவனிக்கிறது. இப்படியே யூதாவின் எல்லா மனிதர்களுடைய இருதயத்தையும் ஒரு மனிதனுடைய இருதயத்தைப்போல் இணங்கச்செய்ததால் (வ. 14) — திட்டம் பலிக்கிறது: நீர் உம்முடைய எல்லா மனிதர்களோடும் திரும்பி வாரும். ஆனால் மற்றவர்கள் பதில் சொல்லுமுன்னே தனிப்பட்ட வேண்டுகோளால் ஒரு கோத்திரத்தைத் திரும்பக் கொண்டுவரும் ராஜா, எங்களுடைய சகோதரர்களான யூதா மனிதர்கள் திருட்டுத்தனமாக உம்மை அழைத்துவந்து... கடக்கச்செய்தது என்ன (வ. 41) என்று மற்றவர்கள் சொல்லக் காரணம் கொடுத்துவிட்டான்; யோவாபின் தலைக்குமேலாக இராணுவத்தை அமாசாவுக்குக் கொடுக்கும் ராஜா யோவாபைக் கணக்கில் எடுக்கவில்லை; அப்னேரைக் கொன்றதுபோல (3:27) அவன் கிபியோனில் அமாசாவைக் கொல்லுவான் (20:10). வேதம் இந்த நியமனத்தைத் தவறு என்று சொல்லவில்லை; அதன்பின் நடந்ததைப் பதிவுசெய்து, துக்கமும் அரசியல் கணக்கும் எப்படிக் கலந்திருந்தன என்று வாசகனே நிதானிக்கும்படி விடுகிறது.

யோர்தானில் (வ. 15-18) யூதா கில்கால்வரை வருகிறது; கேராவின் மகன் சீமேயி — கல்லெறிந்த மனிதன் (16:5-13) — பென்யமீன் மனிதர்கள் ஆயிரம்பேரோடும் சீபாவோடும் விரைந்து இறங்கி வந்து, ராஜாவுக்கு முன்பாகத் தாழவிழுகிறான்: என்னுடைய ஆண்டவன் என்னுடைய அக்கிரமத்தை என்மேல் சுமத்தாமலும்... உமது அடியானான நான் பாவம்செய்தேன் என்று அறிந்திருக்கிறேன் (வ. 19-20), யோசேப்பின் குடும்பத்தார்கள் அனைவரையும் நான் இன்று முந்தி வந்தேன் — இங்கே யோசேப்பு வடக்குக் கோத்திரங்களைக் குறிப்பதாகத் தெரிகிறது, சீமேயி பென்யமீனியனாக இருந்தபோதும். வழியில் கேட்ட கேள்வியையே அபிசாய் மீண்டும் கேட்கிறான்: யெகோவா அபிஷேகம்செய்தவரைச் சீமேயி சபித்ததால், அவனை அதற்காகக் கொல்லவேண்டாமா (வ. 21). யாத்திராகமம் 22:28 அதிகாரியைச் சபிப்பதைத் தடைசெய்தது; நியாயப்பிரமாணம் அபிசாயின் பக்கம் இருக்கிறது.

செருயாவின் மகன்களே, இன்று நீங்கள் எனக்கு எதிரிகளாவதற்கு, எனக்கும் உங்களுக்கும் என்ன? — எபிரெயச் சொல் சாத்தான், அதாவது எதிரி; செருயாவின் மகன்கள் (3:39; 16:10) மீண்டும் தாவீது மறுக்கும் குரலாக இருக்கிறார்கள். இன்று இஸ்ரவேலில் ஒருவன் கொல்லப்படலாமா? இன்று நான் இஸ்ரவேலின்மேல் ராஜாவானேன் என்று எனக்குத் தெரியாதா? மீண்டும் நிலைநாட்டப்பட்ட ராஜா மரணதண்டனைகளால் அல்ல, மன்னிப்பால் தொடங்குகிறான் — தான் மன்னிக்கப்பட்டவன் என்று அறிந்த மனிதனின் அடையாளம் அது என்று வாசகர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள். நீ இறப்பதில்லை என்று அவனுக்கு ஆணையிட்டான் (வ. 23). 1 இராஜாக்கள் 2:8-9-இல் சீமேயியைக் குற்றமற்றவன் என்று நினைக்கவேண்டாம் என்று தாவீது சாலொமோனிடம் சொல்லுவான் என்பதையும், சாலொமோன் அவனைக் கொல்லுவிக்கிறான் என்பதையும் (1 இராஜாக்கள் 2:46) இந்த ஆய்வு நேர்மையாகப் பதிவுசெய்கிறது; ஆணை தாவீதைக் கட்டியது, அவன் அதைக் காத்தான், அதற்குமேல் அல்ல.

சவுலின் மகனான மேவிபோசேத் — யோனத்தானின் மகன், இங்கே குடும்பப் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறான் — ராஜாவுக்கு எதிர்கொண்டுவந்தான்; ராஜா போன நாள்முதல்... அவன் தன்னுடைய கால்களைச் சுத்தம் செய்யவும் இல்லை, தன்னுடைய தாடியைச் சவரம் செய்யவும் இல்லை; தன்னுடைய ஆடைகளை வெளுக்கவுமில்லை (வ. 24): கதைசொல்லி தருகிறபடி துக்கப்படுகிறவனின் அடையாளங்கள், 16:3-இல் சீபா சுமத்திய குற்றச்சாட்டுக்கு முதல் பதில். நீ என்னோடு வராமற்போனது என்ன (வ. 25 — இங்கிலீஷ் (KJV) பாடத்தில் வசனம் அவன் எருசலேமுக்கு வந்தபோது என்கிறது; சந்திப்பு யோர்தானில் நடப்பதால், பலர் அதை எருசலேமிலிருந்து என்று புரிந்துகொள்கிறார்கள், நம்முடைய தமிழ்ப் பாடமும் அப்படியே சொல்கிறது; இந்த ஆய்வு அந்தச் சிக்கலைக் கவனிக்கிறது). அவனுடைய விளக்கம்: என்னுடைய வேலைக்காரன் என்னை மோசம் போக்கினான்... ஒரு கழுதையின்மேல் சேணம்வைத்து... நான் முடவனானபடியால் (வ. 26) — 16:1-இன் கழுதைகள், அவன் சொல்லுகிறபடி, அவனுடையவை, அவனிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டவை.

அவன் ராஜாவான என்னுடைய ஆண்டவனிடம் உமது அடியான்மேல் வீண்பழி சொன்னான்; ராஜாவான என்னுடைய ஆண்டவனோ தேவனுடைய தூதனைப்போல இருக்கிறார்; உமது பார்வைக்கு நலமாகத் தோன்றுகிறபடி செய்யும். அவன் தன் குற்றச்சாட்டைச் சொல்லிவிட்டுத் தன் வழக்கைக் கைவிடுகிறான்; தன் தகப்பன் வீட்டார்கள் எல்லோரும் மரணத்திற்கு ஏதுவாயிருந்தார்கள் என்றும், இன்னும் நான் ராஜாவினிடத்தில் முறையிட, இனி எனக்கு என்ன நியாயம் இருக்கிறது என்றும் 28-ஆம் வசனம் சேர்க்கிறது. அவன் உண்மை சொல்லுகிறானா? இந்த ஆய்வு அதைத் தீர்மானிக்காது, ஏனென்றால் கதைசொல்லி தீர்மானிக்கவில்லை. அவனுடைய சுத்தம்செய்யாத கால்களும் நிலத்தை அவன் விட்டுக்கொடுத்ததும் (வ. 30) சில வாசகர்களுக்கு நம்பத்தகுந்ததாகத் தோன்றியிருக்கிறது; மற்றவர்கள், துறையில் தன் பதினைந்து மகன்களோடும் இருபது வேலைக்காரர்களோடும் இருந்த சீபா (வ. 17) பலமான குற்றஞ்சாட்டுகிறவன் என்றும், முடவனுடைய கதையைச் சரிபார்க்கமுடியாது என்றும் கவனிக்கிறார்கள். இரண்டு விளக்கங்களும் வசனத்திற்குப் பொருந்துகின்றன: தாவீது அறியாமலேயே நியாயந்தீர்க்கவேண்டும்.

உன்னுடைய காரியத்தைக் குறித்து அதிகமாக ஏன் பேசவேண்டும்? நீயும் சீபாவும் நிலத்தைப் பங்கிட்டுக்கொள்ளுங்கள் என்று நான் சொல்லுகிறேன். ராஜா அவன் பேச்சை நிறுத்தி, மலையில் முழுவதுமாகச் சீபாவுக்குக் கொடுத்த சொத்தை (16:4) பிரிக்கிறான். வாசகர்கள் இந்தத் தீர்ப்பை மூன்று விதமாக வாசித்திருக்கிறார்கள்: களைப்பாக — ஒரு தேசத்தையே ஒழுங்குபடுத்தவேண்டிய ராஜாவுக்கு யோர்தானில் ஒரு வழக்கை விசாரிக்க நேரமில்லை; முன்னெச்சரிக்கையாக — இருவரில் யாராவது பொய் சொல்லக்கூடும் என்பதால் ஆளுக்குப் பாதி; அல்லது அமைதியாகத் தீர்ப்பைத் திருப்புவதாக, ஏனென்றால் சீபாவுக்கு எல்லாம் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது, இப்போது அவனுக்குப் பாதிதான். இந்த ஆய்வு இவற்றில் எதையும் நிச்சயமானதாகச் சொல்லவில்லை. அது கவனிப்பது இதுதான்: யோனத்தானுக்குச் செய்த ஆணை (1 சாமுவேல் 20:15; 2 சாமுவேல் 9:7) பாதிப் பங்கு என்ற வடிவில், விசாரணை இல்லாமல் தீர்மானிக்கப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட்டது; நீதிமொழிகள் 18:17 இன்னும் துறையில் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

ராஜாவான என்னுடைய ஆண்டவன் சமாதானத்தோடு தம்முடைய வீட்டிற்கு வந்திருக்கும்போது, அவனே எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொள்ளட்டும் (வ. 30). இந்தப் பதிலும் இரண்டு விதமாகக் கேட்கப்பட்டிருக்கிறது: ராஜாவை மட்டுமே விரும்பி நிலத்தை ஒருபோதும் விரும்பாத மனிதனின் வார்த்தையாக — பெரும்பாலான கிறிஸ்தவ வாசகர்கள் எடுத்துக்கொண்ட வாசிப்பு, இந்த ஆய்வுக்கு இயல்பாகத் தோன்றுவது; அல்லது தன் சுதந்தரத்தில் பாதியை ஒரு பொய்யனிடம் இழந்து அதையே சொல்லுகிறவனின் கசப்பாக. வேதம் அவனை அங்கேயே விட்டுவிடுகிறது, 21:7-இல் தவிர மீண்டும் அவனைக் குறிப்பிடவில்லை; அங்கே ராஜா யெகோவாவுக்கு செய்துகொண்ட ஆணைக்காக... மேவிபோசேத்தைத் தப்பவிட்டான். இந்த ஆய்வு 21:7-ஐ அவனைப்பற்றிய புத்தகத்தின் கடைசி வார்த்தையாக எடுத்துக்கொள்கிறது: நிலத்தைப்பற்றித் தாவீது என்ன தீர்மானித்தாலும், உயிரைப்பற்றிய ஆணையை அவன் காத்தான்.

கீலேயாத்தியனான பர்சிலாயி (17:27) ராஜாவை யோர்தானைக் கடக்க வழியனுப்ப ரோகிலிமிலிருந்து வருகிறான் — எண்பது வயது முதியவன், மகனாயீமில் அரசவையைப் பராமரித்த மிகப்பெரிய செல்வந்தன் (வ. 32). தாவீது தன்னிடமிருக்கும் சிறந்ததைக் கொடுக்க முன்வருகிறான்: நீ என்னோடு வா, எருசலேமிலே உன்னை என்னிடத்திலே வைத்து பராமரிப்பேன் (வ. 33) — ராஜாவின் பந்தியில் ஒரு இடம், மேவிபோசேத்துக்கு அவன் கொடுத்ததே (9:7). வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் முதுமையைப்பற்றிய மிக அழகான பேச்சோடு பர்சிலாயி மறுக்கிறான்: இனி நலமானது இன்னதென்றும், தீமையானது இன்னதென்றும் எனக்குத் தெரியுமோ? சாப்பிடுகிறதும் குடிக்கிறதும் உமது அடியேனுக்கு ருசியாக இருக்குமோ? பாடகர்கள் பாடகிகளுடைய சத்தத்தை இனிக் கேட்கக்கூடுமோ? இங்கே நலமானதும் தீமையானதும் சரியும் தவறும் அல்ல, இனிமையானதும் இனிமையற்றதும் என்று சூழல் காட்டுகிறது.

வாசகர்கள் இந்த வசனத்தைப் பிரசங்கி 12:1-5-இன் அருகில் வைத்திருக்கிறார்கள், எனக்குப் பிரியமானவைகளல்ல என்று நீ சொல்லும் வருடங்கள் — பர்சிலாயி அதை முறையிடாமல் சொல்லுகிறான். அவன் கேட்பது இவ்வளவுதான்: நான் என்னுடைய ஊரிலே இறந்து, என்னுடைய தாய் தகப்பன்மார்களுடைய கல்லறையில் அடக்கம்செய்யும்படி (வ. 37); தனக்குப் பதிலாக உமது அடியானான கிம்காம் என்பவனை ஒப்புக்கொடுக்கிறான் — வழக்கமான வாசிப்பின்படி ஒரு மகன், ஆனால் வசனம் அப்படிச் சொல்லவில்லை; 1 இராஜாக்கள் 2:7 கீலேயாத்தியனான பர்சிலாயியின் மகன்களைப் பற்றிப் பேசுகிறது. தாவீது கிம்காமை ஏற்றுக்கொண்டு, முதியவனை முத்தமிட்டு ஆசீர்வதித்து (வ. 39), வீட்டிற்கு அனுப்புகிறான். எரேமியா 41:17 பெத்லெகேம் ஊருக்கு அருகிலுள்ள கிம்காமின் பேட்டையைக் குறிப்பிடுகிறது; தாவீது அவனை அங்கே குடும்ப நிலத்தில் குடியமர்த்தினான் என்று சிலர் ஊகிக்கிறார்கள். இந்த ஆய்வு அதை ஒரு சாத்தியமாக மட்டுமே தருகிறது, அதற்குமேல் அல்ல.

புத்தகம் முழுவதும் ஆயத்தப்படுத்திவந்த ஒரு வாக்குவாதத்தோடு அதிகாரம் முடிகிறது. இஸ்ரவேல் மனிதர்கள் எல்லோரும் எங்களுடைய சகோதரர்களான யூதா மனிதர்கள் ஏன் திருட்டுத்தனமாக உம்மை அழைத்துவந்தார்கள் என்று கேட்கிறார்கள் (வ. 41); யூதா ராஜா எங்களைச் சேர்ந்தவர் என்று பதில் சொல்லி, தாங்கள் லாபம் அடையவில்லை என்கிறது (வ. 42); இஸ்ரவேல் ராஜாவிடம் எங்களுக்குப் பத்துப்பங்கு இருக்கிறது — ஒரு கோத்திரத்திற்கு எதிராகப் பத்து — உங்களைவிட எங்களுக்கு தாவீதிடம் அதிக உரிமை உண்டு என்கிறது (சில பழைய மொழிபெயர்ப்புகளில் உங்களைவிட நாங்களே முதற்பேறானவர்கள் என்று இருக்கிறது; இந்த ஆய்வு எதையும் தெரிந்துகொள்ளாமல் அந்தப் பாட வேறுபாட்டைக் கவனிக்கிறது). ஆனாலும் இஸ்ரவேல் மனிதர்களின் பேச்சைவிட யூதா மனிதர்களின் பேச்சு பெலத்தது. கதைசொல்லி ராஜா மீண்டும் நிலைநாட்டப்பட்டதோடு அல்ல, அவனுடைய மக்கள் அவனுக்குக் குறுக்கே ஒருவரையொருவர் நோக்கிக் கூச்சலிடுவதோடு அதிகாரத்தை முடிக்கிறான்.

இந்த ஆய்வு இந்த வசனத்தை அப்சலோமின் கலகத்திற்கும் சேபாவின் கலகத்திற்கும் இடையிலான கீலாக வாசிக்கிறது. இஸ்ரவேல் அப்சலோமை அபிஷேகம் செய்திருந்தது (வ. 10); தாவீது தனிப்பட்ட வேண்டுகோளால் யூதாவைத் திரும்ப வென்றான் (வ. 11-14); வடக்கு புறக்கணிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்து அதைச் சொல்லுகிறது; உடனே 20:1 வருகிறது — எங்களுக்கு தாவீதிடம் பங்கும் இல்லை. அதற்கும் அடியில் 2:4, 5:1-3-இன் பழைய பிளவுக்கோடு இருக்கிறது, யூதாவின் ராஜா, இஸ்ரவேலின் ராஜா; அது 1 இராஜாக்கள் 12:16-இல் ஏறக்குறைய சேபாவின் வார்த்தைகளிலேயே நிரந்தரமாகப் பிளந்துபோகும். வாசகர்கள் பக்கம் சேரக்கூடாது; கதைசொல்லி சேரவில்லை. ஒரு கோத்திரத்தின் உறவால் வீட்டிற்குக் கொண்டுவரப்பட்ட ராஜ்யம் 7-ஆம் அதிகாரத்தின் உடன்படிக்கையைவிட மிக மெல்லிய ஒன்றால் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று அவன் காட்டுகிறான்.