നിന്റെ സകലഭൃത്യന്മാരെയും നീ ഇന്ന് ലജ്ജിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു (വാ. 5). രാജാവ് മുഖം മൂടി എന്റെ മകനേ അബ്ശാലോമേ (വാ. 4) എന്നു നിലവിളിക്കുന്നതായി യോവാബ് കാണുന്നു; ജയം ദുഃഖമായ്തീർന്നു (വാ. 2); സൈന്യം യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റോടി നാണിച്ച് ഒളിച്ചുവരുന്നതുപോലെ മഹനയീമിലേക്കു കടക്കുന്നു (വാ. 3). അവന്റെ ശാസന ക്രൂരവും കൃത്യവുമാണ്: നീ ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുകയും സ്നേഹിതരെ വെറുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അബ്ശാലോം ജീവിച്ചിരിക്കുകയും ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഇന്ന് മരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു എങ്കിൽ നിനക്ക് നല്ല പ്രസാദമാകുമായിരുന്നു. 18:5-ലെ കല്പന പാലിച്ച പുരുഷന്മാർ, തങ്ങളുടെ രാജാവ് ആ മത്സരിക്കുവേണ്ടി തങ്ങളെ എല്ലാവരെയും കൈവിടുമായിരുന്നു എന്ന് ഇപ്പോൾ കേൾക്കുന്നു. സൈന്യത്തെക്കുറിച്ച് യോവാബ് പറയുന്നത് ശരിയാണെന്ന് ഈ പഠനം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു; എല്ലാ കാര്യത്തിലും അവൻ ശരിയാണെന്ന് അത് പറയുന്നില്ല.

പറയുന്നവൻ ആരെന്ന് വായനക്കാർ തൂക്കിനോക്കണം. രാജാവിന്റെ കല്പനയ്ക്കു വിരോധമായി അബ്ശാലോമിനെ കൊന്നത് യോവാബാണ് (18:14); താൻ വരുത്തിയ മരണത്തെച്ചൊല്ലി ദുഃഖിക്കുന്നതിന് ഇപ്പോൾ അവൻ രാജാവിനെ ശാസിക്കുന്നു; അവൻ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നു: നീ പുറത്തു വരാതിരുന്നാൽ യഹോവയാണ, ഈ രാത്രി ആരും നിന്നോടുകൂടെ താമസിക്കുകയില്ല (വാ. 7); ആ ഭീഷണി ഫലിക്കുന്നത് അത് സത്യമായതുകൊണ്ടാണ്. ദാവീദിന്റെ മറുപടിയൊന്നും കഥാകാരൻ രേഖപ്പെടുത്തുന്നില്ല; രാജാവ് എഴുന്നേറ്റ് പടിവാതില്ക്കൽ ഇരുന്നു (വാ. 8) എന്നു മാത്രം. ചിലർ യോവാബിന്റെ പ്രസംഗത്തെ വിശ്വസ്തതയായും, ചിലർ ദാവീദ് ഓർത്തുവയ്ക്കാനിരിക്കുന്ന ധിക്കാരമായും വായിച്ചിട്ടുണ്ട് — 13-ാം വാക്യത്തിൽ അമാസ അവന്റെ സ്ഥാനത്തു വരുന്നു; 1 രാജാക്കന്മാർ 2:5-6 ആ കണക്ക് തീർക്കുന്നു. ഈ പഠനം രണ്ടും മുറുകെ പിടിക്കുന്നു: രാജ്യത്തെ രക്ഷിച്ച ഒരു ദാസൻ, അതു ചെയ്ത വിധത്തിന് ക്ഷമിക്കപ്പെടാൻ കഴിയാതിരുന്നവൻ.

രാജാവ് എഴുന്നേറ്റ് പടിവാതില്ക്കൽ ഇരുന്നു. പടിവാതിലിനു മീതെയുള്ള മാളിക (18:33) ദുഃഖത്തിനുള്ളതായിരുന്നു; പടിവാതിൽ തന്നെയോ രാജാവിനെ ജനം കാണുകയും ന്യായവിധി നൽകപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന സ്ഥലമാണ് (15:2). ദാവീദ് ഒന്നിൽനിന്ന് മറ്റേതിലേക്ക് ഇറങ്ങിവരുന്നു; സകലജനവും രാജാവിന്റെ മുമ്പിൽ വന്നു — യോവാബ് പറഞ്ഞതുപോലെ സൈന്യം നിലനിർത്തപ്പെടുന്നു. ഈ വാക്യം പറയാത്തത് ഈ പഠനം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു: ദാവീദിന്റെ ദുഃഖം തെറ്റായിരുന്നു എന്ന്. ഒരു രാജാവിന് മാളികയിൽ കഴിഞ്ഞുകൂടാനാവില്ല, ജീവനുള്ളവർക്ക് അവനെ പടിവാതില്ക്കൽ ആവശ്യമുണ്ട് എന്നു മാത്രമേ അതു പറയുന്നുള്ളൂ. യിസ്രായേല്യർ അവരവരുടെ വീടുകളിലേക്ക് ഓടിപ്പോയിരുന്നു — 18:17-ലെ പ്രയോഗം. മത്സരം അലിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു; ഇനി എന്ത് എന്ന് ആരും ഇതുവരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

9-10 വാക്യങ്ങൾ ഗോത്രങ്ങളുടെ മനോഭാവം നൽകുന്നു: ജനം ഒക്കെയും തമ്മിൽ തർക്കിച്ചു; രാജാവ് നമ്മെ നമ്മുടെ ശത്രുക്കളുടെ കയ്യിൽനിന്ന് രക്ഷിച്ചു, അവൻ ഫെലിസ്ത്യരുടെ കയ്യിൽനിന്ന് നമ്മെ വിടുവിച്ചു എന്നും, നമുക്ക് രാജാവായി നാം അഭിഷേകം ചെയ്ത അബ്ശാലോമോ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു എന്നും അവർ ഓർക്കുന്നു. നാം അഭിഷേകം ചെയ്ത — കഥാകാരൻ യിസ്രായേലിനെക്കൊണ്ട് അതു സമ്മതിപ്പിക്കുന്നു; മത്സരം അബ്ശാലോമിന്റേതു മാത്രമായിരുന്നില്ല. രാജാവിനെ തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നതിനെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ ഒന്നും പറയാതിരിക്കുന്നത് എന്ത്? ജനത്തിന്റെ കരച്ചിലിനിടയിൽ പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ട രാജാവ് അവരുടെ വാക്കിന്മേൽ തിരികെ കൊണ്ടുവരപ്പെടണം; അവൻ അതിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു. ഈ അദ്ധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ തുറന്ന ചോദ്യം വായനക്കാർക്ക് ഇവിടെ കാണാം: രാജാവിനെ വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നത് ആര്, ആദ്യം ആര്?

യെഹൂദാമൂപ്പന്മാരെ ഉണർത്താൻ ദാവീദ് സാദോക്കിന്റെയും അബ്യാഥാരിന്റെയും അടുക്കൽ ആളയയ്ക്കുന്നു (വാ. 11): രാജാവിനെ... തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്ന കാര്യത്തിൽ നിങ്ങൾ പിമ്പന്മാരായി നില്ക്കുന്നത് എന്ത്? നിങ്ങൾ എന്റെ സഹോദരന്മാർ; എന്റെ അസ്ഥിയും മാംസവും അല്ലയോ? (വാ. 12) — യെഹൂദാ ഹെബ്രോനിൽവച്ച് അബ്ശാലോമിന്റെ പക്ഷം ചേർന്നിരുന്നു; ദാവീദ് ശകാരത്തിനു പകരം രക്തബന്ധത്തിലേക്കു കൈനീട്ടുന്നു. പിന്നെ അപ്രതീക്ഷിതമായ വാക്യഭാഗം: നിങ്ങൾ അമാസയോട്: “നീ എന്റെ അസ്ഥിയും മാംസവും അല്ലോ? നീ യോവാബിന് പകരം എപ്പോഴും എന്റെ മുമ്പിൽ സേനാപതിയായിരിക്കുന്നില്ല എങ്കിൽ ദൈവം ഇതും ഇതിലധികവും എന്നോട് ചെയ്യട്ടെ” എന്നു പറയുവിൻ. അബ്ശാലോമിന്റെ സേനാപതിക്ക് (17:25), ദാവീദിന്റെ സ്വന്തം സഹോദരീപുത്രന്, ഒരു ശപഥത്തോടെ യോവാബിന്റെ സ്ഥാനം വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. വേദഭാഗം കാരണമൊന്നും നൽകുന്നില്ല; വായനക്കാർ രണ്ടു കാരണങ്ങൾ ഊഹിച്ചിട്ടുണ്ട് — യെഹൂദയുടെ സേനാപതിക്കു മാപ്പു നൽകി യെഹൂദയെ നേടുക, അബ്ശാലോമിനെ കൊന്നവനെ ഒഴിവാക്കുക.

വിജയവും അതിന്റെ വിലയും ഈ പഠനം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. അവൻ സകല യെഹൂദാപുരുഷന്മാരുടെയും ഹൃദയം ഒന്നുപോലെ ആകർഷിച്ചു (വാ. 14) — പദ്ധതി ഫലിക്കുന്നു: നീയും നിന്റെ സകലഭൃത്യന്മാരും മടങ്ങിവരുവിൻ. എന്നാൽ മറ്റുള്ളവർ മറുപടി പറയുംമുമ്പ് സ്വകാര്യമായ അഭ്യർത്ഥനയാൽ ഒരു ഗോത്രത്തെ തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്ന രാജാവ്, ഞങ്ങളുടെ സഹോദരന്മാരായ യെഹൂദാപുരുഷന്മാർ... മോഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടുവന്നത് എന്ത്? (വാ. 41) എന്നു പറയാൻ ബാക്കിയുള്ളവർക്കു കാരണം കൊടുത്തിരിക്കുന്നു; യോവാബിനെ മറികടന്ന് സൈന്യത്തെ അമാസയ്ക്കു കൊടുക്കുന്ന രാജാവ് യോവാബിനെ കണക്കിലെടുത്തിട്ടില്ല — അബ്നേരിനെ കൊന്നതുപോലെ (3:27) അവൻ ഗിബെയോനിൽവച്ച് അമാസയെയും കൊല്ലും (20:10). ഈ നിയമനം ഒരു തെറ്റായിരുന്നു എന്ന് തിരുവെഴുത്ത് പറയുന്നില്ല; തുടർന്നു സംഭവിച്ചത് അതു രേഖപ്പെടുത്തുന്നു, ദുഃഖവും രാജ്യതന്ത്രവും എങ്ങനെ കൂടിക്കലർന്നു എന്നു വിധിക്കാൻ വായനക്കാരനു വിട്ടുകൊടുക്കുന്നു.

യോർദ്ദാനിൽ (വാ. 15-18) യെഹൂദാ ഗില്ഗാലിൽ എത്തുന്നു; ഗേരയുടെ മകൻ ശിമെയി — കല്ലെറിഞ്ഞ ആ മനുഷ്യൻ (16:5-13) — ആയിരം ബെന്യാമീന്യരോടും സീബയോടുംകൂടെ ബദ്ധപ്പെട്ട് ഇറങ്ങിവന്ന് രാജാവിന്റെ മുമ്പിൽ വീഴുന്നു: എന്റെ യജമാനൻ എന്റെ കുറ്റം എനിക്ക് കണക്കിടരുതേ... അടിയൻ പാപം ചെയ്തിരിക്കുന്നു എന്നു അറിയുന്നു (വാ. 19-20); യോസേഫിന്റെ സകലഗൃഹത്തെക്കാളും മുമ്പനായി ഇന്ന് — ഇവിടെ യോസേഫ് വടക്കേ ഗോത്രങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു, ശിമെയി ഒരു ബെന്യാമീന്യനാണെങ്കിലും. വഴിയിൽവച്ചു ചോദിച്ച ചോദ്യം അബീശായി വീണ്ടും ചോദിക്കുന്നു: യഹോവയുടെ അഭിഷിക്തനെ ശപിച്ചിരിക്കുന്ന ശിമെയി അതുനിമിത്തം മരണശിക്ഷ അനുഭവിക്കേണ്ടതല്ലയോ? (വാ. 21). പുറപ്പാട് 22:28 അധിപതിയെ ശപിക്കുന്നതു വിലക്കിയിരുന്നു; ന്യായപ്രമാണം അബീശായിയുടെ പക്ഷത്താണ്.

സെരൂയയുടെ പുത്രന്മാരേ, ഇന്ന് നിങ്ങൾ എനിക്ക് എതിരാളികളാകേണ്ടതിന് ഞാൻ നിങ്ങളോട് എന്തുചെയ്തു? — എബ്രായ വാക്ക് സാത്താൻ ആണ്, എതിരാളി; സെരൂയയുടെ പുത്രന്മാർ (3:39; 16:10) വീണ്ടും ദാവീദ് നിരസിക്കുന്ന ശബ്ദമാകുന്നു. ഇന്ന് യിസ്രായേലിൽ ഒരുവനെ കൊല്ലാമോ? ഇന്ന് ഞാൻ യിസ്രായേലിനു രാജാവെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നില്ലയോ? പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട രാജാവ് വധശിക്ഷകളോടെയല്ല, മാപ്പോടെ ആരംഭിക്കുന്നു — തനിക്കു മാപ്പു ലഭിച്ചവനാണ് താൻ എന്നറിയുന്ന ഒരുവന്റെ മുദ്ര എന്ന് വായനക്കാർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. “നീ മരിക്കുകയില്ല” എന്നു പറഞ്ഞു, രാജാവ് അവനോട് സത്യവും ചെയ്തു (വാ. 23). 1 രാജാക്കന്മാർ 2:8-9-ൽ ശിമെയിയെ കുറ്റമില്ലാത്തവനായി എണ്ണരുതെന്ന് ദാവീദ് ശലോമോനോടു പറയുമെന്നും, ശലോമോൻ അവനെ കൊല്ലുമെന്നും (1 രാജാക്കന്മാർ 2:46) ഈ പഠനം സത്യസന്ധമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു; ആ ശപഥം ദാവീദിനെ ബന്ധിച്ചു, അവൻ അതു പാലിച്ചു — അതിൽ കൂടുതലില്ല.

ശൗലിന്റെ മകനായ മെഫീബോശെത്ത് — യോനാഥാന്റെ മകൻ, കുടുംബത്തിന്റെ പേരിൽ വിളിക്കപ്പെടുന്നവൻ — രാജാവിനെ എതിരേല്ക്കുവാൻ വന്നു; രാജാവ് പോയ ദിവസംമുതൽ... അവൻ തന്റെ പാദങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുകയോ താടി ഒതുക്കുകയോ വസ്ത്രം അലക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല (വാ. 24): കഥാകാരൻ നൽകുന്നതുപോലെ, ഒരു വിലാപക്കാരന്റെ അടയാളങ്ങൾ, 16:3-ലെ സീബയുടെ ആരോപണത്തിനുള്ള ആദ്യത്തെ മറുപടി. നീ എന്നോടുകൂടി വരാതെയിരുന്നത് എന്ത്? (വാ. 25 — ഇംഗ്ലീഷ് (KJV) പാഠത്തിൽ ഈ വാക്യം അവൻ യെരൂശലേമിലേക്കു വന്നപ്പോൾ എന്നാണ്; കൂടിക്കാഴ്ച യോർദ്ദാനിൽ ആയതിനാൽ പലരും അതിനെ യെരൂശലേമിൽനിന്ന് എന്നു വായിക്കുന്നു — ഈ മലയാളം IRV-യും ‘യെരൂശലേമിൽ നിന്നു വന്നപ്പോൾ’ എന്നുതന്നെ വായിക്കുന്നു; ഈ പഠനം ആ പ്രയാസം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു). അവന്റെ വിവരണം: എന്റെ ദാസൻ എന്നെ ചതിച്ചു... കഴുതപ്പുറത്ത് കയറി... അടിയൻ മുടന്തനല്ലോ (വാ. 26) — അവന്റെ വിവരണപ്രകാരം 16:1-ലെ കഴുതകൾ അവന്റേതായിരുന്നു, അവനിൽനിന്ന് എടുത്തുകൊണ്ടുപോയവയായിരുന്നു.

അവൻ എന്റെ യജമാനനായ രാജാവിനോട് അടിയനെപ്പറ്റി നുണയും പറഞ്ഞു; എങ്കിലും എന്റെ യജമാനനായ രാജാവ് ദൈവദൂതനെപ്പോലെ ആകുന്നു; അതുകൊണ്ട് തിരുമനസ്സിലെ ഇഷ്ടംപോലെ ചെയ്തുകൊള്ളുക. അവൻ തന്റെ ആരോപണം ഉന്നയിക്കുന്നു, പിന്നെ തന്റെ വാദം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; തന്റെ പിതൃഭവനമൊക്കെയും മരണയോഗ്യർ ആയിരുന്നു എന്നും, തനിക്ക് രാജാവിനോട് സങ്കടം പറവാൻ ഇനി എന്ത് അവകാശമുള്ളു എന്നും 28-ാം വാക്യം കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു. അവൻ സത്യം പറയുകയാണോ? കഥാകാരൻ അതു തീർപ്പാക്കാത്തതിനാൽ ഈ പഠനവും തീർപ്പാക്കുകയില്ല. കഴുകാത്ത അവന്റെ പാദങ്ങളും നിലം വിട്ടുകൊടുക്കുന്നതും (വാ. 30) വായനക്കാർക്ക് ബോധ്യം വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്; എന്നാൽ പതിനഞ്ചു പുത്രന്മാരോടും ഇരുപതു ഭൃത്യന്മാരോടുംകൂടെ കടവിൽ എത്തിയ സീബ (വാ. 17) ശക്തനായ ഒരു കുറ്റാരോപകനായിരുന്നു എന്നും, മുടന്തന്റെ കഥ പരിശോധിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നും മറ്റുചിലർ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. രണ്ടു വിവരണങ്ങളും വേദഭാഗത്തിനു യോജിക്കുന്നു: അറിയാതെതന്നെ ദാവീദ് വിധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

നീ നിന്റെ കാര്യം ഇനി അധികം പറയുന്നത് എന്തിന്? നീയും സീബയും നിലം പകുത്തെടുത്തുകൊള്ളുവിൻ എന്നു ഞാൻ കല്പിക്കുന്നു. രാജാവ് അവനെ ഇടയ്ക്കുവച്ചു നിർത്തുന്നു; മലമുകളിൽവച്ച് സീബയ്ക്കു മുഴുവനായി കൊടുത്ത വസ്തു (16:4) പകുത്തുകൊടുക്കുന്നു. വായനക്കാർ ഈ വിധിയെ മൂന്നു വിധത്തിൽ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്: ക്ഷീണമായി — ഒരു ജനതയെ സ്ഥിരപ്പെടുത്തേണ്ട, യോർദ്ദാനിൽ നിൽക്കുന്ന രാജാവിന് ഒരു വ്യവഹാരം വിസ്തരിക്കാൻ സമയമില്ല; ഒരു മുൻകരുതലായി — ആരെങ്കിലും നുണ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഓരോരുത്തർക്കും പകുതി; അല്ലെങ്കിൽ ഒരു നിശ്ശബ്ദമായ തിരുത്തലായി — മുഴുവനും ലഭിച്ചിരുന്ന സീബയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ പകുതി മാത്രം. ഇവയിലൊന്നും ഉറപ്പായതായി ഈ പഠനം അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല. അതു ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് ഇതാണ്: യോനാഥാനോടുള്ള ശപഥം (1 ശമൂവേൽ 20:15; 2 ശമൂവേൽ 9:7) ഒരു പാതി ഓഹരിയുടെ രൂപത്തിൽ, വിസ്താരം കൂടാതെ തീരുമാനിക്കപ്പെട്ട്, മാനിക്കപ്പെടുന്നു; സദൃശവാക്യങ്ങൾ 18:17 ഇപ്പോഴും കടവിൽ കാത്തുനിൽക്കുന്നു.

അല്ല, അവൻ തന്നെ മുഴുവനും എടുത്തുകൊള്ളട്ടെ; എന്റെ യജമാനനായ രാജാവു സമാധാനത്തോടെ അരമനയിൽ മടങ്ങിവന്നുവല്ലോ (വാ. 30). ഈ മറുപടിയും രണ്ടു വിധത്തിൽ കേൾക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്: നിലമല്ല, രാജാവിനെ മാത്രം ആഗ്രഹിച്ച ഒരുവന്റെ വാക്കായി — മിക്ക ക്രിസ്തീയ വായനക്കാരും സ്വീകരിച്ചതും ഈ പഠനം സ്വാഭാവികമായി കാണുന്നതുമായ വായന; അല്ലെങ്കിൽ ഒരു നുണയനു തന്റെ അവകാശത്തിന്റെ പകുതി നഷ്ടപ്പെട്ട്, അതു തുറന്നു പറയുന്ന ഒരുവന്റെ കയ്പായി. തിരുവെഴുത്ത് അവനെ അവിടെ വിടുന്നു; 21:7-ൽ അല്ലാതെ അവനെക്കുറിച്ച് പിന്നെ പറയുന്നില്ല — അവിടെ യഹോവയുടെ നാമത്തിൽ ചെയ്ത സത്യംനിമിത്തം... മെഫീബോശെത്തിനെ രാജാവ് ഒഴിവാക്കി. 21:7-നെ ഈ പുസ്തകം അവനെക്കുറിച്ചു പറയുന്ന അവസാന വാക്കായി ഈ പഠനം എടുക്കുന്നു: നിലത്തെക്കുറിച്ച് ദാവീദ് എന്തു തീരുമാനിച്ചാലും, ജീവനെക്കുറിച്ചുള്ള ശപഥം അവൻ പാലിച്ചു.

ഗിലെയാദ്യനായ ബർസില്ലായി (17:27) രാജാവിനെ യോർദ്ദാൻ കടത്തി അയയ്ക്കാൻ രോഗെലീമിൽനിന്നു വരുന്നു — എൺപതു വയസ്സുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ, മഹനയീമിൽ രാജസദസ്സിനു ഭക്ഷണം നൽകിയ മഹാധനികൻ (വാ. 32). ദാവീദിന്റെ വാഗ്ദാനം അവനു നൽകാവുന്നതിൽ ഏറ്റവും നല്ലതാണ്: എന്നോടുകൂടി വരിക; നീ എന്നോടൊപ്പം യെരൂശലേമിൽ ഉള്ള കാലത്തോളം ഞാൻ നിനക്കായി കരുതും (വാ. 33) — രാജാവിന്റെ മേശയിൽ ഒരു സ്ഥാനം, മെഫീബോശെത്തിനു കൊടുത്തതുപോലെ (9:7). ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിലെ വാർദ്ധക്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും മനോഹരമായ വാക്കുകളിൽ ബർസില്ലായി അതു നിരസിക്കുന്നു: നല്ലതും ചീത്തയും എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാമോ? ഭക്ഷണപാനിയങ്ങളുടെ രുചി അടിയന് അറിയാമോ? ഗായകന്മാരുടെയും ഗായികമാരുടെയും സ്വരം എനിക്ക് ഇനി കേട്ടു രസിക്കാമോ? ഇവിടെ നല്ലതും ചീത്തയും എന്നത് ശരിയും തെറ്റുമല്ല, സുഖകരവും അസുഖകരവുമാണ് എന്ന് സന്ദർഭം കാണിക്കുന്നു.

വായനക്കാർ ഈ വാക്യത്തെ സഭാപ്രസംഗി 12:1-5-നോടു ചേർത്തുവച്ചിട്ടുണ്ട്: ‘എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ല’ എന്നു നീ പറയുന്ന കാലം — ബർസില്ലായി പരാതിയില്ലാതെ അതു പറയുന്നു. എന്റെ പട്ടണത്തിൽ എന്റെ അപ്പന്റെയും അമ്മയുടെയും കല്ലറയുടെ അടുക്കൽവച്ചു മരിക്കാൻ മാത്രമേ അവൻ അപേക്ഷിക്കുന്നുള്ളൂ (വാ. 37); തനിക്കു പകരം നിന്റെ ദാസനായ കിംഹാമിനെ അവൻ നൽകുന്നു — സാധാരണ വായനപ്രകാരം ഒരു മകൻ, വാക്യം അങ്ങനെ പറയുന്നില്ലെങ്കിലും; 1 രാജാക്കന്മാർ 2:7 ബർസില്ലായിയുടെ മക്കളെക്കുറിച്ചു പറയുന്നു. ദാവീദ് കിംഹാമിനെ സ്വീകരിക്കുന്നു, വൃദ്ധനെ ചുംബിച്ച് അനുഗ്രഹിക്കുന്നു (വാ. 39), അവനെ വീട്ടിലേക്ക് അയയ്ക്കുന്നു. യിരെമ്യാവ് 41:17 ബേത്ലേഹേമിനു സമീപത്തുള്ള ഗേരൂത്ത്-കിംഹാം പരാമർശിക്കുന്നു; ദാവീദ് അവനെ അവിടെ കുടുംബവക നിലത്തു പാർപ്പിച്ചു എന്ന് ചിലർ കരുതുന്നു. ഈ പഠനം അത് ഒരു സാധ്യതയായി മാത്രം നൽകുന്നു, അതിൽ കൂടുതലില്ല.

പുസ്തകം മുഴുവനും ഒരുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു കലഹത്തിൽ അദ്ധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ സഹോദരന്മാരായ യെഹൂദാപുരുഷന്മാർ രാജാവിനെ മോഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടുവന്നത് എന്ത് എന്ന് യിസ്രായേൽപുരുഷന്മാർ എല്ലാവരും ചോദിക്കുന്നു (വാ. 41); രാജാവ് ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത ബന്ധു എന്ന് യെഹൂദാ ഉത്തരം പറയുന്നു, തങ്ങൾ ലാഭമെടുത്തിട്ടില്ലെന്നു നിഷേധിക്കുന്നു (വാ. 42); രാജാവിങ്കൽ ഞങ്ങൾക്ക് പത്തു ഓഹരി ഉണ്ട് — ഒന്നിനെതിരെ പത്തു ഗോത്രങ്ങൾ — ദാവീദിങ്കൽ ഞങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളേക്കാൾ അധികം അവകാശവും ഉണ്ട് എന്ന് യിസ്രായേൽ മറുപടി പറയുന്നു (ചില പുരാതന പരിഭാഷകൾ ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെക്കാൾ ആദ്യജാതർ എന്നു വായിക്കുന്നു; ഏതെങ്കിലും ഒന്നു തിരഞ്ഞെടുക്കാതെ ഈ പഠനം ആ പാഠഭേദം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു). എന്നാൽ യെഹൂദാപുരുഷന്മാരുടെ വാക്ക് യിസ്രായേൽ പുരുഷന്മാരുടെ വാക്കിനെക്കാൾ അധികം കഠിനമായിരുന്നു. കഥാകാരൻ അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട രാജാവിലല്ല, അവനെ മറികടന്ന് പരസ്പരം ആക്രോശിക്കുന്ന അവന്റെ ജനത്തിലാണ്.

അബ്ശാലോമിന്റെ മത്സരത്തിനും ശേബയുടെ മത്സരത്തിനും ഇടയിലുള്ള വിജാഗിരിയായി ഈ പഠനം ഈ വാക്യത്തെ വായിക്കുന്നു. യിസ്രായേൽ അബ്ശാലോമിനെ അഭിഷേകം ചെയ്തിരുന്നു (വാ. 10); ദാവീദ് ഒരു സ്വകാര്യ അഭ്യർത്ഥനയാൽ യെഹൂദയെ തിരികെ നേടി (വാ. 11-14); വടക്കുള്ളവർക്ക് അവഗണിക്കപ്പെട്ടതായി തോന്നുന്നു, അവർ അതു പറയുന്നു; ഉടൻതന്നെ 20:1 വരുന്നു — ദാവീദിൽ നമുക്ക് ഓഹരി ഇല്ല. അതിനും അടിയിൽ 2:4-ലെയും 5:1-3-ലെയും പഴയ വിള്ളൽ കിടക്കുന്നു — യെഹൂദയുടെ രാജാവും യിസ്രായേലിന്റെ രാജാവും; ശേബയുടേതിനോട് ഏതാണ്ട് ഒരേപോലുള്ള വാക്കുകളിൽ 1 രാജാക്കന്മാർ 12:16-ൽ അത് എന്നേക്കുമായി പിളരും. വായനക്കാർ പക്ഷം പിടിക്കരുത്; കഥാകാരൻ പക്ഷം പിടിക്കുന്നില്ല. ഒരു ഗോത്രത്തിന്റെ രക്തബന്ധത്താൽ വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുവരപ്പെട്ട ഒരു രാജ്യം, 7-ാം അദ്ധ്യായത്തിലെ ഉടമ്പടിയെക്കാൾ നേർത്ത എന്തോ ഒന്നിനാലാണ് ഒന്നിച്ചുനിർത്തപ്പെടുന്നത് എന്ന് അവൻ കാണിക്കുന്നു.