தாவீது தன்னோடு இருந்த மக்களைக் கணக்கிட்டுப்பார்த்து, 1,000 பேருக்கு தலைவர்களையும், 100 பேருக்கு தலைவர்களையும் ஏற்படுத்தினான் (வ. 1): நாடுகடத்தப்பட்ட ராஜாவுக்கு மீண்டும் ஒரு இராணுவம் இருக்கிறது, அவன் அதை மூன்றாகப் பிரிக்கிறான் — யோவாப்... அபிசாய்... கித்தியனான ஈத்தாய் (வ. 2). 15:21-இன் அந்தப் பெலிஸ்தன் செருயாவின் மகன்களோடு சேர்ந்து இஸ்ரவேலின் உண்மையுள்ள மனிதர்களில் மூன்றில் ஒரு பங்குக்குத் தலைமை தாங்குகிறான். தாவீது நானும் உங்களோடு புறப்பட விரும்புகிறான், மக்கள் அவனைத் தடுக்கிறார்கள்: நீரோ, எங்களில் பத்தாயிரம்பேருக்கு சமமானவர் — இது அரசவை முகஸ்துதி அல்ல, ஒரு போர்வீரனின் கணக்கு. அகித்தோப்பேலின் திட்டப்படி அப்சலோமின் முழு நோக்கமும் ராஜாவைமட்டும் (17:2); மக்கள் அவனுக்கு அந்த வாய்ப்பைக் கொடுக்கமாட்டார்கள். தாவீதோடு நின்ற மனிதர்கள் அவனுடைய உயிரைப்பற்றி அவனைவிடத் தெளிவாகச் சிந்திக்கிறார்கள் என்று இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது.

உங்களுக்கு நலமாகத் தோன்றுகிறதைச் செய்வேன் (வ. 4) — ராஜா ஈத்தாய்க்கும் தேவனுக்கும் விட்டுக்கொடுத்ததுபோலத் தன் மக்களுக்கு விட்டுக்கொடுக்கிறான், அவர்கள் நூறு நூறாகவும், ஆயிரம் ஆயிரமாகவும் புறப்படும்போது நகர வாசலின் ஓரத்திலே நின்றான். வாசகர்கள் அந்தக் காட்சியைப் பார்க்கவேண்டும்: பத்தாயிரம்பேருக்கு சமமான மனிதன் ஒரு வாசலில் நின்று பத்தாயிரம்பேர் தனக்காகப் போரிடப் போவதைப் பார்க்கிறான், அவர்கள் எல்லோரும் கேட்கப்போகும் கட்டளையைக் கொடுக்கப்போகிறான். அந்த எண்ணிக்கை முக்கியமாகும்; இருபதாயிரம்பேர் விழுந்தார்கள் என்று 7-ஆம் வசனம் சொல்லுகிறது, உள் மற்றும் வெளி வாசலின் நடுவாக உட்கார்ந்திருந்த ராஜா (வ. 24) அவர்களில் ஒவ்வொருவரையும் அனுப்பினான். 5-ஆம் வசனத்தில் அவனுடைய கட்டளையே அவர்கள் கேட்கும் கடைசி வார்த்தை.

வாலிபனான அப்சலோமை எனக்காக மெதுவாக நடத்துங்கள். இது ஒரு தகப்பனின் கட்டளை, ஒரு ராஜாவால், அந்தத் தகப்பனின் மகனோடு போரிடப் புறப்படும் இராணுவத்திற்குக் கொடுக்கப்பட்டது; அந்தச் சொல் மென்மையாகக் கையாளுவதைக் குறிக்கிறது, வாலிபன் என்பதே தாவீது இறுதிவரை அப்சலோமைக் குறித்துப் பேசும் விதம் (வ. 29, 32). எனக்காக — எதற்கும் தகுதியில்லாத அவனுக்காக அல்ல. மக்கள் எல்லோரும் கேட்டிருந்தார்கள் — கதைசொல்லி இதைப் பதிவுசெய்கிறான், ஏனென்றால் இது இரண்டுமுறை முக்கியமாகும்: 12-ஆம் வசனத்தின் போர்வீரன் இதன் காரணமாகவே தாக்க மறுப்பான், 14-ஆம் வசனத்தில் யோவாப் இதை மீறித் தாக்குவான். தன்மேல் எந்த இரக்கமும் காட்டியிருக்காத ஒரு கலகக்காரனுக்காகத் தாவீது இரக்கம் கேட்கிறான் என்றும், அந்தக் கட்டளையை மதியீனம் என்று உரையில் எதுவும் சொல்லவில்லை என்றும் இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது.

அந்தக் கட்டளை சரியானதா என்று வாசகர்கள் கேட்டிருக்கிறார்கள். இருபதாயிரம் மனிதர்களுக்கு ஒரு ராஜாவின் கடமையும் ஒரு மகனுக்கு ஒரு தகப்பனின் அன்பும் எதிர்த்திசைகளில் இழுக்கின்றன; தங்களைக் கொன்றிருக்கக்கூடிய மனிதனுக்காக அழுததால் தாவீது உம்முடைய போர்வீரர்கள் எல்லோருடைய முகத்தையும் வெட்கப்படுத்தினீர் என்று 19:5-7-இல் யோவாப் அவனிடம் சொல்லுவான். இந்த ஆய்வு இரண்டையும் நிற்கவிடுகிறது. அந்தக் கட்டளை, ஒரு மகனை ஒரு விருந்திலும் இன்னொருவனைத் தொட்டிலிலும் இழந்து, மூன்றாமவனின் மரணத்திற்குக் கட்டளையிடத் தாங்கமுடியாத ஒரு தகப்பனின் இருதயம் — 18:33-இல் வேதம் இந்த அதிகாரத்தின் மையத்தில் வைக்கப்போவது அந்த இருதயத்தையே. யுத்தம் 6-8 வசனங்களில் வெல்லப்படுகிறது; அதிகாரம் இந்த வசனத்தையும் கடைசி வசனத்தையும் பற்றியது.

எப்பிராயீம் காட்டிலே யுத்தம் நடந்தது (வ. 6) — இது ஒரு புதிர், ஏனென்றால் எப்பிராயீமின் நிலம் யோர்தானுக்கு மேற்கே இருக்கிறது, இராணுவங்களோ கீலேயாத்தில் இருக்கின்றன. ஏதோ ஒரு பழைய எப்பிராயீமியக் குடியிருப்பின் பெயரால், அல்லது யோர்தான் துறைகளில் எப்பிராயீமர்கள் கொல்லப்பட்டதன் (நியாயாதிபதிகள் 12:4-6) பெயரால் அந்தக் காட்டிற்குப் பெயர் வந்தது என்று சிலர் ஊகிக்கிறார்கள்; உரை சொல்லவில்லை, இந்த ஆய்வு அதை அப்படியே விட்டுவிடுகிறது. இஸ்ரவேல் மக்கள் — அப்சலோம் திரட்டிய படை — தாவீதின் வீரர்களுக்கு முன்பாக தோற்கடிக்கப்பட்டார்கள்: இருபதாயிரம்பேர் (வ. 7). ஆலோசனைச் சபையில் அவ்வளவு கவர்ச்சியாகத் தோன்றிய ஊசாயின் எல்லா இஸ்ரவேலரும் (17:11) ஒரு குடிமக்கள் படை; தாவீதின் வீரர்கள் வாழ்நாளெல்லாம் மலைகளில் போரிட்ட அனுபவசாலிகள், களத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தவர்களும் அவர்களே.

அந்த நாளில் பட்டயத்தால் இறந்த மக்களைவிட, காடு பட்சித்துப்போட்ட மக்கள் அதிகம். புதர்கள், பள்ளங்கள், 17-ஆம் வசனத்தில் உள்ளதுபோன்ற குழிகள் — ஓடுகிற இராணுவத்தை விழுங்கிவிடும் கரடுமுரடான நிலம்; கதைசொல்லி காட்டை வீரர்களோடு சேர்ந்து ஒரு வேட்டைக்காரனாக்குகிறான். பெலிஸ்தர்களுக்கு எதிராக பூமியும் அதிர்ந்த 1 சாமுவேல் 14:15-இன் குரலை வாசகர்கள் இதில் கேட்கலாம்: யெகோவாவால் அபிஷேகம்செய்யப்பட்டவனுக்காக நிலமே போரிடுகிறது. இந்த ஆய்வு அதை வலியுறுத்தவில்லை; 9-ஆம் வசனத்தில் அப்சலோமின் மரணம் இந்த வசனத்தோடு ஒத்துப்போகிறது என்று கவனிக்கிறது — காடு அவனுடைய மனிதர்களைப் பிடித்ததுபோல ஒரு மரம் கலகக்காரனைப் பிடிக்கிறது. 12:10-இன் பட்டயம் ஒருபோதும் வெறும் பட்டயம் மட்டுமல்ல என்று கதைசொல்லி சொல்லுவதுபோலத் தோன்றுகிறது.

அப்சலோம் கோவேறு கழுதையின்மேல் ஏறிவரும்போது — அரச வாகனம் (13:29; 1 இராஜாக்கள் 1:33) — அந்தக் கோவேறு கழுதை பின்னலான ஒரு பெரிய கர்வாலிமரத்தின்கீழ் வந்ததினால், அவனுடைய தலை கர்வாலி மரத்தில் மாட்டிக்கொண்டு, அவன் வானத்திற்கும் பூமிக்கும் நடுவே தொங்கினான்; அவன் ஏறியிருந்த கோவேறு கழுதை தள்ளிப்போனது. KJV தலை என்று சொல்லுகிறது, எபிரெயமும் அப்படியே சொல்லுகிறது. ஜொசிஃபஸ் முதல் வாசகர்கள் 14:26-இன் தலைமுடியைச் சேர்த்திருக்கிறார்கள், பிரசங்கிகள் அவனுடைய மகிமையையே அவனுடைய அழிவாக்கியிருக்கிறார்கள்; தலைமுடி என்பது ஊகம், இயல்பானது ஆனால் சொல்லப்படாதது என்று இந்த ஆய்வு நேர்மையாகக் கவனிக்கிறது. உரை தருவது வானத்திற்கும் பூமிக்கும் நடுவே தொங்கவிடப்பட்ட ஒரு ராஜகுமாரன், அவனுடைய வாகனம் அவனுக்குக் கீழிருந்து போய்விட்டது — ஒருவிதத்தில் இரண்டாலும் புறக்கணிக்கப்பட்டவன்.

அந்தக் கர்வாலிமரம் தேவனுடைய செயல் என்று கதைசொல்லி சொல்லவில்லை; யெகோவா அப்சலோமின்மேல் தீங்கு வரச்செய்வதற்காக தீர்மானித்தார் என்று 17:14-இல் சொல்லியிருக்கிறான், அவ்விரண்டையும் இணைப்பதை வாசகனிடம் விட்டுவிடுகிறான். ஒருவன் யோவாபிடம் அப்சலோமை ஒரு கர்வாலி மரத்திலே தொங்குவதைப் பார்த்தேன் என்று சொல்லுகிறான் (வ. 10), யோவாபின் பதில் பணம்: அவனை வெட்டியதற்கு பத்து வெள்ளிக்காசையும் ஒரு வாரையும் (வ. 11). அந்த மனிதனின் மறுப்பு (வ. 12-13) இந்த அதிகாரத்தின் அமைதியான மகிமைகளில் ஒன்று — என்னுடைய கைகளில் ஆயிரம் வெள்ளிக்காசு நிறுத்துக் கொடுக்கப்பட்டாலும், நான் ராஜாவுடைய மகன்மேல் என்னுடைய கையை நீட்டமாட்டேன்; ... ராஜா உமக்கும்... எங்கள் காதுகள் கேட்கக் கட்டளையிட்டாரே. அவன் 5-ஆம் வசனத்தைக் கேட்டிருந்தான், யோவாபும் அதைக் கேட்டான் என்று அவனுக்குத் தெரியும், அதை அவன் முகத்திற்கு நேராகவே சொல்லுகிறான்.

நான் இப்படி உன்னோடு பேசி, தாமதிக்கமாட்டேன். ஒரு போர்வீரனின் மனசாட்சியோடு யோவாப் வாதிடமாட்டான்; போய் அதைச் செய்துவிடுகிறான். மூன்று ஈட்டிகள் — எபிரெயச் சொல் கோல்கள் அல்லது தடிகள், சிலர் அதைக் கம்புகளாகவோ குட்டையான ஈட்டிகளாகவோ எடுத்துக்கொள்ளுகிறார்கள்; இந்த ஆய்வு அந்த நிச்சயமின்மையைக் கவனிக்கிறது — அப்சலோம் இன்னும் கர்வாலி மரத்தின் நடுவிலே உயிரோடு தொங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது, அவனுடைய மார்பிலே, பின்பு யோவாபின் ஆயுதம் ஏந்தினவர்களான பத்து வீரர்கள் அப்சலோமைச் சூழ்ந்து அவனை அடித்துக் கொன்று போட்டார்கள் (வ. 15). இது ஒரு மரணதண்டனை நிறைவேற்றம், ராஜாவின் வெளிப்படையான, பகிரங்கமான கட்டளைக்கு எதிராக, அப்சலோமைக் கெசூரிலிருந்து வீட்டிற்குக் கொண்டுவந்த அதே மனிதனால் (14:23) செய்யப்பட்டது. வாசலில் அப்னேரைப்பற்றி (3:27) அறிவித்ததுபோலவும், அமாசாவைப்பற்றி (20:10) அறிவிக்கப்போவதுபோலவும் கதைசொல்லி இதை அறிவிக்கிறான்: விமர்சனமின்றி, மறக்காமல்.

புத்தகம் எடைபோடுவதுபோலவே இந்த ஆய்வும் இதை எடைபோடுகிறது. யோவாப் ஒரே மரணத்தால் யுத்தத்தை முடிக்கிறான் — அகித்தோப்பேலின் சொந்த தர்க்கம் (17:3), அப்சலோமின்மேலேயே திருப்பப்பட்டது — தேசத்தை மேலும் படுகொலையிலிருந்து காப்பாற்றுகிறான்; யோவாப் எக்காளம் ஊதி இராணுவத்தை நிறுத்தினான் (வ. 16). ராஜாவின் வார்த்தைக்கு எதிராக ராஜாவின் மகனையும் கொல்லுகிறான்; இப்போது அவன் ஒரு கடிதத்தையும் (11:14) கையில் வைத்திருந்தான், இதையும் செய்துவிட்டான்; தாவீது அவனிடமிருந்து ஒருபோதும் விடுபடமாட்டான், அதைச் சாலொமோனிடம் சொல்லவும் செய்வான் (1 இராஜாக்கள் 2:5-6). யோவாப் ராஜ்யத்திற்குச் சரியானவன், ராஜாவுக்கு முன்பாகத் தவறானவன், இரண்டும் உண்மையாக இருக்கலாம் என்ற முடிவுக்கு வாசகர்கள் வரலாம். 17-ஆம் வசனம்: ஒரு பெரிய குழி, மிகப் பெரிய கற்குவியல் — ஆகானுடையதுபோல (யோசுவா 7:26) ஒரு துரோகியின் அடக்கம் — இஸ்ரவேலர்கள் எல்லோரும் அவரவர் தங்கள் வீடுகளுக்கு ஓடிப்போனார்கள்.

கதைசொல்லி யுத்தத்திலிருந்து வெளியே வந்து இரண்டு நினைவுச்சின்னங்களை அருகருகே வைக்கிறான். காட்டில், ஒரு குழியில் ஒரு கற்குவியல்; ராஜாவின் பள்ளத்தாக்கிலே — ஆதியாகமம் 14:17 அதே இடம் என்றால், எருசலேமுக்கு அருகிலுள்ள சாவே பள்ளத்தாக்கு — அப்சலோம் என்னுடைய பெயரை நினைக்கச்செய்யும்படியாக... தனக்கென்று நிறுத்திய ஒரு தூண். எனக்கு மகன் இல்லை — ஆனாலும் 14:27 அவனுக்கு மூன்று மகன்களைக் கொடுத்தது; அவர்கள் இளமையிலேயே இறந்துபோனார்கள் என்று பலர் ஊகிக்கிறார்கள், உரை சொல்லவில்லை. ஒரு பெயரை விரும்பிய மனிதனுக்கு ஒரு பெயர் இருக்கிறது, ஒரு குழியில் கற்களுக்குக் கீழே, தூணோ வெறுமையாக நிற்கிறது. இன்று கீதரோன் பள்ளத்தாக்கில் அப்சலோமின் கல்லறை என்று அழைக்கப்படும் நினைவுச்சின்னம் எல்லாக் கணக்குகளின்படியும் மிகவும் பிற்காலக் கட்டடம்; அதைச் சொல்லுவதற்காக மட்டுமே இந்த ஆய்வு அதைக் குறிப்பிடுகிறது.

கடைசி வசனத்திற்கு அடுத்தபடியாக இந்த அதிகாரத்தின் மிகவும் சோகமான வரி இந்த வசனமே என்று வாசகர்கள் கண்டிருக்கிறார்கள். அப்சலோமின் முழு வாழ்க்கைப் பயணமும் நினைவுகூரப்படுவதற்காகவே — இரதங்கள், ஓட்டக்காரர்கள், தலைமுடி, தூண் — கதைசொல்லி அவன் விரும்பியதை இந்த வசனத்தின் வடிவில் அவனுக்குக் கொடுக்கிறான், அவன் அதை விரும்பினான் என்பதை நினைவுகூரும் வசனம். அதை, தேவன் அவனுடைய தகப்பனிடம் சொன்ன 7:9, பெரிய பெயரை உனக்கு உண்டாக்கினேன் என்பதற்கு எதிரே வையுங்கள்: ஒரு பெயர் கொடுக்கப்பட்டது, மற்றொன்று நிறுத்தப்பட்டது. இந்த நாள்வரைக்கும் என்பது கதைசொல்லியின் சொந்தச் சொற்றொடர் என்றும், அவன் எழுதியபோது ராஜாவின் பள்ளத்தாக்கில் எது நின்றிருந்தாலும் அது அப்சலோமின் கல்லறை என்று அவன் நினைக்கவில்லை என்றும் இந்த ஆய்வு அறிவுரை கூறாமல் கவனிக்கிறது.

சாதோக்கின் மகனான அகிமாஸ் — 17:17-21-இன் ஓட்டக்காரன் — யெகோவா ராஜாவை அவர்களுடைய எதிரிகளின் கைக்கு விலக்கி நியாயம் செய்தார் என்னும் செய்தியை அவருக்குக் கொண்டுபோக விரும்புகிறான் (வ. 19); அவன் ஒரு வெற்றியைக் காண்கிறான். அந்த வெற்றி என்னவென்று யோவாப் காண்கிறான்: ராஜாவின் மகன் இறந்ததால். தாவீது நேசிக்கும் ஆசாரியனின் மகனை மரணம்போல வந்துவிழும் செய்தியோடு அவன் அனுப்பமாட்டான்; கூஷியை அனுப்புகிறான் (வ. 21) — ஒருவேளை அது ஒரு பெயர், ஒருவேளை எத்தியோப்பியன், தாவீதின் சேவையிலிருந்த ஒரு ஆப்பிரிக்கன்; KJV அதை ஒரு பெயராக எடுத்துக்கொள்ளுகிறது, இந்த ஆய்வு அதைத் திறந்தே விடுகிறது. மகனைக் கொன்ற யோவாப் அந்த ஆர்வமிக்க வாலிபனைவிடத் தகப்பனை நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளுகிறான் என்று இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது.

அகிமாஸ் மறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டான்: எப்படியானாலும் நான் ஓடுவேன் (வ. 23), யோவாப் கிட்டத்தட்ட மென்மையான ஒரு கேள்வியோடு அவனைப் போகவிடுகிறான் — என் மகனே, சொல்லும்படி உனக்கு நல்ல செய்தி இல்லாதிருக்கும்போது, நீ ஓடவேண்டியது என்ன? அவன் சமவெளி நிலத்தின் வழியாக ஓடுகிறான் — யோர்தான் பள்ளத்தாக்கு, நீளமானது ஆனால் வேகமானது — கூஷிக்கு முந்திப்போனான். கதைசொல்லி பிடித்திருப்பதுபோலவே வாசகர்கள் அந்த இரண்டு ஓட்டக்காரர்களையும் பிடித்திருக்கவேண்டும்: ஒருவனிடம் நல்ல செய்தி இருக்கிறது, ஆனால் கேட்கப்படப்போகும் கேள்விக்குப் பதில் இல்லை; மற்றவனிடம் பதில் இருக்கிறது, ஆனால் நல்ல செய்தி இல்லை. அதிகாரத்தின் கடைசி பத்து வசனங்கள், அவர்களில் யார் முதலில் வாசலை அடைகிறான் என்பதன்மேல் கட்டப்பட்டிருக்கின்றன.

தாவீது உள் மற்றும் வெளி வாசலின் நடுவாக உட்கார்ந்திருந்தான் (வ. 24) — மகனாயீமின் வெளிவாசலும் உள்வாசலும், காத்துக்கொண்டு — இரவு காவலன் மதில் வாசலின் மேற்கூரையின்மேல் நடந்து. காட்சி மதிலிலிருந்து சொல்லப்படுகிறது: ஒரு மனிதன் தனியே ஓடிவருகிறது — ஒரே ஓட்டக்காரன் என்றால் செய்தி, கூட்டம் என்றால் தோல்வியோட்டம் (வ. 25) — பின்பு இன்னொரு மனிதன் தனியே ஓடிவருகிறான், பின்பு ஒரு நடை அடையாளம் காணப்படுகிறது, அகிமாசுடைய ஓட்டம்போலிருக்கிறது, ராஜாவின் நம்பிக்கை: அவன் நல்ல மனிதன்; அவன் நல்ல செய்தி சொல்ல வருகிறான் (வ. 27). அகிமாஸ் சமாதானம் என்று சொல்லி வந்து, ராஜாவான என்னுடைய ஆண்டவனுக்கு எதிராகத் தங்கள் கைகளை எடுத்த மனிதர்களை ஒப்புக்கொடுத்திருக்கிற உம்முடைய தேவனான யெகோவாவுக்கு ஸ்தோத்திரம் சொல்லுகிறான் (வ. 28). ராஜா ஒரே ஒரு கேள்வி கேட்கிறான்.

வாலிபனான அப்சலோம் சுகமாக இருக்கிறானா? — அந்த வாலிபனுக்குச் சமாதானமா? — சொல்ல நல்ல செய்தி இல்லாதிருந்த அகிமாசிடம் பதில் இல்லை: ஒரு பெரிய குழப்பம் இருந்தது; ஆனாலும் அது இன்னதென்று தெரியாது. அது பொய்யா, இரக்கமா, துணிவிழப்பா என்று உரை சொல்லவில்லை, வாசகர்கள் அதை ஒவ்வொரு விதமாகவும் எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; அதைச் சொல்லக்கூடாது என்று அறியும் அளவுக்கு அவன் பார்த்திருந்தான் என்றும், தாவீது அவனை ஒதுக்கிவைத்து — நீ அங்கே போய் நில் (வ. 30) — மற்றவனுக்காகக் காத்திருக்கிறான் என்றும் மட்டுமே இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது. பின்பு கூஷி (வ. 31-32), அதே மகிழ்ச்சியோடு — இன்று யெகோவா... உம்மை விலக்கி நியாயம் செய்தார் — அதே கேள்வி, அரசவையினர் அப்படிப்பட்ட செய்தியைச் சொல்லும் விதத்தில் பதில்: அந்த வாலிபனுக்கு நடந்ததுபோல... நடக்கட்டும்.

அப்பொழுது ராஜா மிகவும் கலங்கி — நடுங்கி, என்று எபிரெயம் சொல்லுகிறது — நகர வாசலின் மேல்வீட்டிற்குள் ஏறிப்போய் அழுதான்; அவன் ஏறிப்போகும்போது: என் மகனான அப்சலோமே, என் மகனே, என் மகனான அப்சலோமே, நான் உனக்குப் பதிலாக இறந்துபோனால் நலமாயிருக்கும்; அப்சலோமே, என் மகனே, என் மகனே, என்று சொல்லி அழுதான். ஐந்துமுறை என் மகன்; மூன்றுமுறை அப்சலோம்; இப்போது வாலிபன் இல்லை. அவன் வெற்றியோடு தனித்திருக்க அதைவிட்டு மேலே ஏறிப்போகிறான். எபிரெய வேதாகமத்தில் இது 19:1, அங்கே உள்ள அதிகாரப் பிரிவு இந்தக் கதறலை இந்த அதிகாரத்தின் முடிவில் அல்ல, அடுத்த அதிகாரத்தின் தொடக்கத்தில் வைக்கிறது; வாசகர்கள் இரண்டில் எந்த இடத்தையும் சரியென்று காணலாம். கதைசொல்லி எந்த விமர்சனமும் தரவில்லை, அதற்கு எதுவும் தேவையுமில்லை என்று மட்டுமே இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது.

நான் உனக்குப் பதிலாக இறந்துபோனால் நலமாயிருக்கும். தன்னைக் கொல்ல முயன்றுகொண்டிருந்த மகனுடைய இடத்தில் தானே மரித்திருப்பான் என்ற ஒரு தகப்பனின் கதறல், இனி அணுகமுடியாத ஒரு மகனின்மேல் சொல்லப்பட்டது. இந்த ஆய்வு முதலில் அதை அது என்னவோ அப்படியே எடுத்துக்கொள்ளுகிறது — துக்கம், அதில் எந்த இறையியலும் இல்லை — பின்பு சபையின் வாசிப்பைப் பதிவுசெய்கிறது, அது பழமையானது, ஒருபோதும் வலிந்து திணிக்கப்படாதது: தாவீதின் வீட்டின் மிகத் தாழ்ந்த நிலையில், இங்கே ஒரு மனித விருப்பத்தில் நற்செய்தியின் வடிவம் இருக்கிறது. தாவீதால் அப்சலோமுக்காக மரிக்கமுடியவில்லை; தாவீதின் குமாரன் உண்மையாகவே கலகக்காரர்களுக்காக மரித்தார், நாம் பாவிகளாக இருக்கும்போது (ரோமர் 5:8). 19:5-7-இல் யோவாப் வந்து ராஜாவின் அழுகையை நிறுத்துவான், இராணுவத்தைப்பற்றி அவன் சொல்லுவது சரியாகவே இருக்கும், ஆனாலும் அதற்காக வாசகன் அவனை மன்னிக்கமாட்டான்.