ദാവീദ് തന്നോടുകൂടെയുള്ള ജനത്തെ എണ്ണി നോക്കി, അവർക്ക് സഹസ്രാധിപന്മാരെയും ശതാധിപന്മാരെയും നിയമിച്ചു (വാ. 1): നാടുകടത്തപ്പെട്ട രാജാവിന് വീണ്ടും ഒരു സൈന്യമുണ്ട്, അവൻ അതിനെ മൂന്നായി വിഭജിക്കുന്നു — യോവാബ്... അബീശായി... ഗിത്യനായ ഇത്ഥായി (വാ. 2). 15:21-ലെ ആ ഫെലിസ്ത്യൻ സെരൂയയുടെ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം യിസ്രായേലിലെ വിശ്വസ്തരായ പുരുഷന്മാരിൽ മൂന്നിലൊന്നിനെ നയിക്കുന്നു. ദാവീദ് ഞാനും നിങ്ങളോടുകൂടി പുറപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ജനം അവനെ തടയുന്നു: നീയോ ഞങ്ങളിൽ പതിനായിരം പേർക്ക് തുല്യൻ — ഇത് ഒരു കൊട്ടാരവാസിയുടെ മുഖസ്തുതിയല്ല, ഒരു പടയാളിയുടെ കണക്കാണ്. അഹീഥോഫെലിന്റെ പദ്ധതിപ്രകാരം അബ്ശാലോമിന്റെ മുഴുവൻ ലക്ഷ്യവും രാജാവിനെ മാത്രം ആയിരുന്നു (17:2); ജനം അവന് ആ അവസരം കൊടുക്കുകയില്ല. ദാവീദിനോടൊപ്പം നിന്ന പുരുഷന്മാർ അവന്റെ ജീവനെക്കുറിച്ച് അവനെക്കാൾ വ്യക്തമായി ചിന്തിക്കുന്നു എന്ന് ഈ പഠനം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.

നിങ്ങൾക്ക് ഉത്തമം എന്നു തോന്നുന്നത് ഞാൻ ചെയ്യാം (വാ. 4) — ഇത്ഥായിക്കും ദൈവത്തിനും വഴങ്ങിയതുപോലെ രാജാവ് തന്റെ ജനത്തിനു വഴങ്ങുന്നു, അവർ നൂറുനൂറായും ആയിരം ആയിരമായും പുറപ്പെടുമ്പോൾ അവൻ പടിവാതില്ക്കൽ നിന്നു. വായനക്കാർ ആ ചിത്രം കാണണം: പതിനായിരം പേർക്ക് തുല്യനായ മനുഷ്യൻ ഒരു പടിവാതില്ക്കൽ നിന്ന് പതിനായിരം പേർ തനിക്കുവേണ്ടി യുദ്ധത്തിനു പോകുന്നതു നോക്കുന്നു, അവരെല്ലാം കേൾക്കാനിരിക്കുന്ന കല്പന കൊടുക്കാൻ പോകുന്നു. ആ സംഖ്യ പ്രധാനമാകും; ഇരുപതിനായിരംപേർ കൊല്ലപ്പെട്ടു എന്ന് 7-ാം വാക്യം പറയുന്നു, രണ്ടു പടിവാതിലിനും മദ്ധ്യത്തിൽ ഇരുന്ന രാജാവ് (വാ. 24) അവരിൽ ഓരോരുത്തരെയും അയച്ചതാണ്. 5-ാം വാക്യത്തിലെ അവന്റെ കല്പനയാണ് അവർ കേൾക്കുന്ന അവസാന വാക്ക്.

എന്നെ ഓർത്തു അബ്ശാലോംകുമാരനോട് കനിവോടെ പെരുമാറുവിൻ. ഇത് ഒരു പിതാവിന്റെ കല്പനയാണ്, ഒരു രാജാവിലൂടെ, ആ പിതാവിന്റെ മകനോടു യുദ്ധം ചെയ്യാൻ പുറപ്പെടുന്ന സൈന്യത്തിനു നല്കിയത്; ആ വാക്ക് മൃദുവായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനെ കുറിക്കുന്നു, കുമാരൻ എന്നതാണ് ദാവീദ് അവസാനംവരെ അബ്ശാലോമിനെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്ന രീതി (വാ. 29, 32). എന്നെ ഓർത്തു — ഒന്നിനും അർഹതയില്ലാത്ത അവനെ ഓർത്തല്ല. ജനമെല്ലാം കേട്ടു — ആഖ്യാതാവ് ഇതു രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് ഇതു രണ്ടുവട്ടം പ്രധാനമാകും എന്നതുകൊണ്ടാണ്: 12-ാം വാക്യത്തിലെ പടയാളി ഇതു നിമിത്തം വെട്ടാൻ വിസമ്മതിക്കും, 14-ാം വാക്യത്തിൽ യോവാബ് ഇതു വകവയ്ക്കാതെ വെട്ടും. തന്നോട് ഒരു കരുണയും കാണിക്കുമായിരുന്നില്ലാത്ത ഒരു മത്സരിക്കുവേണ്ടി ദാവീദ് കരുണ ചോദിക്കുന്നു എന്നും, ആ കല്പന മൗഢ്യമാണെന്ന് പാഠത്തിൽ ഒന്നും പറയുന്നില്ല എന്നും ഈ പഠനം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.

ആ കല്പന ശരിയായിരുന്നോ എന്ന് വായനക്കാർ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇരുപതിനായിരം പുരുഷന്മാരോടുള്ള ഒരു രാജാവിന്റെ കടമയും ഒരു മകനോടുള്ള ഒരു പിതാവിന്റെ സ്നേഹവും വിപരീതദിശകളിലേക്കു വലിക്കുന്നു; തങ്ങളെ കൊല്ലുമായിരുന്നവനുവേണ്ടി കരഞ്ഞതിലൂടെ ദാവീദ് നിന്റെ സകലഭൃത്യന്മാരെയും... ലജ്ജിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് 19:5-7-ൽ യോവാബ് അവനോടു പറയും. ഈ പഠനം രണ്ടിനെയും നിലനില്ക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നു. ആ കല്പന, ഒരു മകനെ ഒരു വിരുന്നിലും മറ്റൊരുവനെ തൊട്ടിലിലും നഷ്ടപ്പെട്ട്, മൂന്നാമന്റെ മരണത്തിനു കല്പിക്കാൻ സഹിക്കാനാവാത്ത ഒരു പിതാവിന്റെ ഹൃദയമാണ് — 18:33-ൽ തിരുവെഴുത്ത് ഈ അദ്ധ്യായത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ വയ്ക്കാൻ പോകുന്നത് ആ ഹൃദയമാണ്. യുദ്ധം 6-8 വാക്യങ്ങളിൽ ജയിക്കപ്പെടുന്നു; അദ്ധ്യായം ഈ വാക്യത്തെയും അവസാനത്തെ വാക്യത്തെയും കുറിച്ചാണ്.

എഫ്രയീംവനത്തിൽവച്ച് യുദ്ധം ഉണ്ടായി (വാ. 6) — ഇതൊരു പ്രഹേളികയാണ്, കാരണം എഫ്രയീമിന്റെ ദേശം യോർദ്ദാന്റെ പടിഞ്ഞാറാണ്, സൈന്യങ്ങളാകട്ടെ ഗിലെയാദിലും. ഏതെങ്കിലും പഴയ എഫ്രയീമ്യ കുടിപ്പാർപ്പിൽനിന്നോ, യോർദ്ദാന്റെ കടവുകളിൽ എഫ്രയീമ്യർ കൊല്ലപ്പെട്ടതിൽനിന്നോ (ന്യായാധിപന്മാർ 12:4-6) ആ വനത്തിനു പേരു കിട്ടി എന്ന് ചിലർ ഊഹിക്കുന്നു; പാഠം പറയുന്നില്ല, ഈ പഠനം അത് അവിടെ വിടുന്നു. യിസ്രായേൽജനം — അബ്ശാലോം കൂട്ടിയ പട — ദാവീദിന്റെ പടയാളികളോട് തോറ്റു: ഇരുപതിനായിരംപേർ (വാ. 7). ആലോചനസഭയിൽ അത്ര ആകർഷകമായി തോന്നിയ ഹൂശായിയുടെ എല്ലാ യിസ്രായേലും (17:11) ഒരു പൗരസേനയാണ്; ദാവീദിന്റെ പടയാളികൾ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മലകളിൽ യുദ്ധം ചെയ്ത പരിചയസമ്പന്നരാണ്, യുദ്ധസ്ഥലം തിരഞ്ഞെടുത്തതും അവരാണ്.

ഇംഗ്ലീഷ് (KJV) പാഠത്തിൽ: അന്ന് വാൾ വിഴുങ്ങിയതിലും അധികം ആളുകളെ വനം വിഴുങ്ങി. കുറ്റിക്കാടുകൾ, മലയിടുക്കുകൾ, 17-ാം വാക്യത്തിലേതുപോലുള്ള കുഴികൾ — ഓടിപ്പോകുന്ന ഒരു സൈന്യത്തെ വിഴുങ്ങുന്ന കുണ്ടും കുഴിയുമായ ദേശം; ആഖ്യാതാവ് വനത്തെ പടയാളികളോടൊപ്പം ഒരു വേട്ടക്കാരനാക്കുന്നു. ഫെലിസ്ത്യർക്കെതിരെ ഭൂമി കുലുങ്ങിയ 1 ശമൂവേൽ 14:15-ന്റെ ശബ്ദം വായനക്കാർക്ക് ഇതിൽ കേൾക്കാം: യഹോവയുടെ അഭിഷിക്തനുവേണ്ടി ദേശംതന്നെ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നു. ഈ പഠനം അതിൽ ഊന്നുന്നില്ല; 9-ാം വാക്യത്തിലെ അബ്ശാലോമിന്റെ മരണം ഈ വാക്യത്തോട് ഒത്തുപോകുന്നു എന്നു ശ്രദ്ധിക്കുന്നു — വനം അവന്റെ ആളുകളെ പിടിച്ചതുപോലെ ഒരു മരം മത്സരിയെ പിടിക്കുന്നു. 12:10-ലെ വാൾ ഒരിക്കലും വെറും വാൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല എന്ന് ആഖ്യാതാവ് പറയുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.

അബ്ശാലോം കോവർകഴുതപ്പുറത്ത് ഓടിച്ചുപോകുമ്പോൾ — രാജകീയ വാഹനം (13:29; 1 രാജാക്കന്മാർ 1:33) — കോവർകഴുത ഘനമുള്ള കൊമ്പുകൾ തിങ്ങിനില്ക്കുന്ന ഒരു വലിയ കരുവേലകത്തിൻ കീഴിലൂടെ പോയി; അവന്റെ തലമുടി കരുവേലകത്തിൽ ഉടക്കിയിട്ട് അവൻ ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കും മദ്ധ്യേ തൂങ്ങി; അവന്റെ കീഴിൽനിന്ന് കോവർകഴുത ഓടിപ്പോയി. ഇംഗ്ലീഷ് (KJV) പാഠം തല എന്നാണ് പറയുന്നത്, എബ്രായവും അങ്ങനെതന്നെ; മലയാളം IRV ഇവിടെ തലമുടി എന്നു വായിക്കുന്നു. യോസേഫസ് മുതൽ വായനക്കാർ 14:26-ലെ തലമുടി കൂട്ടിച്ചേർത്തിട്ടുണ്ട്, പ്രസംഗകർ അവന്റെ മഹത്വത്തെത്തന്നെ അവന്റെ നാശമാക്കിയിട്ടുണ്ട്; തലമുടി ഒരു അനുമാനമാണ്, സ്വാഭാവികമെങ്കിലും പാഠം പറയാത്തത് എന്ന് ഈ പഠനം സത്യസന്ധമായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. പാഠം നല്കുന്നത് ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കും മദ്ധ്യേ തൂങ്ങിക്കിടക്കാൻ വിട്ടുകളഞ്ഞ ഒരു രാജകുമാരനെയാണ്, അവന്റെ വാഹനം അവന്റെ കീഴിൽനിന്നു പോയിരിക്കുന്നു — ഒരർത്ഥത്തിൽ രണ്ടിനാലും തള്ളപ്പെട്ടവൻ.

ആ കരുവേലകം ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയായിരുന്നു എന്ന് ആഖ്യാതാവ് പറയുന്നില്ല; അബ്ശാലോമിന് അനർത്ഥം വരേണ്ടതിന് യഹോവ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നു എന്ന് 17:14-ൽ അവൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ഇവ രണ്ടും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത് വായനക്കാരനു വിടുന്നു. ഒരുത്തൻ യോവാബിനോട് അബ്ശാലോം ഒരു കരുവേലകത്തിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു എന്ന് അറിയിക്കുന്നു (വാ. 10), യോവാബിന്റെ മറുപടി പണമാണ്: അവനെ വെട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ പത്തുശേക്കെൽ വെള്ളിയും ഒരു അരക്കച്ചയും (വാ. 11). ആ മനുഷ്യന്റെ നിരസനം (വാ. 12-13) ഈ അദ്ധ്യായത്തിലെ നിശ്ശബ്ദമായ മഹത്വങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് — ആയിരം ശേക്കൽ വെള്ളി എനിക്ക് തന്നാലും ഞാൻ രാജകുമാരന്റെ നേരെ കൈ ഉയർത്തുകയില്ല; ... രാജാവ് നിന്നോടും... ഞങ്ങൾ കേൾക്കെയല്ലോ കല്പിച്ചത്. അവൻ 5-ാം വാക്യം കേട്ടിരുന്നു, യോവാബും അതു കേട്ടു എന്ന് അവനറിയാം, അത് അവന്റെ മുഖത്തുനോക്കിത്തന്നെ പറയുന്നു.

ഞാൻ ഇങ്ങനെ നിന്നോട് സംസാരിച്ച് സമയം കളയുകയില്ല. ഒരു പടയാളിയുടെ മനസ്സാക്ഷിയോട് യോവാബ് തർക്കിക്കുകയില്ല; അവൻ ചെന്ന് അതു ചെയ്യുന്നു. മൂന്നു കുന്തം — എബ്രായ വാക്ക് വടികൾ അല്ലെങ്കിൽ ദണ്ഡുകൾ ആണ്, ചിലർ അതിനെ കമ്പുകളായോ ചെറിയ കുന്തങ്ങളായോ എടുക്കുന്നു; ഈ പഠനം ആ അനിശ്ചിതത്വം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു — അബ്ശാലോം കരുവേലകത്തിൽ ജീവനോടെ തൂങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവയെ അവന്റെ നെഞ്ചിനകത്ത് കുത്തിക്കടത്തി, പിന്നെ യോവാബിന്റെ ആയുധവാഹകന്മാരായ പത്തു യുവാക്കന്മാർ ചുറ്റും നിന്ന് അബ്ശാലോമിനെ അടിച്ചുകൊന്നു (വാ. 15). ഇത് ഒരു വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കലാണ്, രാജാവിന്റെ വ്യക്തവും പരസ്യവുമായ കല്പനയ്ക്കു വിരുദ്ധമായി, അബ്ശാലോമിനെ ഗെശൂരിൽനിന്ന് വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുവന്ന അതേ മനുഷ്യനാൽ (14:23) ചെയ്യപ്പെട്ടത്. പടിവാതില്ക്കൽ അബ്നേരിനെക്കുറിച്ച് (3:27) വിവരിച്ചതുപോലെയും അമാസയെക്കുറിച്ച് (20:10) വിവരിക്കാനിരിക്കുന്നതുപോലെയും ആഖ്യാതാവ് ഇതു വിവരിക്കുന്നു: വ്യാഖ്യാനമില്ലാതെ, മറക്കാതെ.

പുസ്തകം തൂക്കിനോക്കുന്നതുപോലെ ഈ പഠനവും ഇതിനെ തൂക്കിനോക്കുന്നു. യോവാബ് ഒരൊറ്റ മരണംകൊണ്ട് യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കുന്നു — അഹീഥോഫെലിന്റെ സ്വന്തം യുക്തി (17:3), അബ്ശാലോമിന്റെമേൽതന്നെ തിരിച്ചത് — ദേശത്തെ കൂടുതൽ സംഹാരത്തിൽനിന്നു രക്ഷിക്കുന്നു; യോവാബ് ജനത്തെ വിലക്കി (വാ. 16), പിൻവാങ്ങലിന്റെ കാഹളം ഊതുന്നു. രാജാവിന്റെ വാക്കിനു വിരുദ്ധമായി അവൻ രാജാവിന്റെ മകനെയും കൊല്ലുന്നു; ഇപ്പോൾ അവൻ ഒരു എഴുത്തും (11:14) കൈയിൽ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്, ഇതും ചെയ്തിരിക്കുന്നു; ദാവീദ് ഒരിക്കലും അവനിൽനിന്നു സ്വതന്ത്രനാകുകയില്ല, അതു ശലോമോനോടു പറയുകയും ചെയ്യും (1 രാജാക്കന്മാർ 2:5-6). യോവാബ് രാജ്യത്തിനുവേണ്ടി ശരിയും രാജാവിന്റെ മുമ്പിൽ തെറ്റുമായിരുന്നു, രണ്ടും സത്യമാകാം എന്ന നിഗമനത്തിൽ വായനക്കാർ എത്തിയേക്കാം. 17-ാം വാക്യം: ഒരു വലിയ കുഴി, ഏറ്റവും വലിയ ഒരു കല്ക്കൂമ്പാരം — ആഖാന്റേതുപോലെ (യോശുവ 7:26) ഒരു ദ്രോഹിയുടെ സംസ്കാരം — യിസ്രായേലൊക്കെയും അവനവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി.

ആഖ്യാതാവ് യുദ്ധത്തിൽനിന്നു പുറത്തുവന്ന് രണ്ടു സ്മാരകങ്ങൾ അടുത്തടുത്തു വയ്ക്കുന്നു. വനത്തിൽ, ഒരു കുഴിയിൽ ഒരു കല്ക്കൂമ്പാരം; രാജാവിൻ താഴ്വരയിൽ — ഉൽപത്തി 14:17 അതേ സ്ഥലമാണെങ്കിൽ, യെരൂശലേമിനടുത്തുള്ള ശാവേതാഴ്വര — അബ്ശാലോം എന്റെ പേര് നിലനിർത്തേണ്ടതിന്... നാട്ടിയ ഒരു തൂൺ. എനിക്ക് ഒരു മകൻ ഇല്ലല്ലോ — എന്നിട്ടും 14:27 അവനു മൂന്നു പുത്രന്മാരെ നല്കി; അവർ ചെറുപ്പത്തിലേ മരിച്ചുപോയി എന്നു പലരും ഊഹിക്കുന്നു, പാഠം പറയുന്നില്ല. ഒരു പേര് ആഗ്രഹിച്ച മനുഷ്യന് ഒരു പേരുണ്ട്, ഒരു കുഴിയിൽ കല്ലുകൾക്കടിയിൽ, തൂണാകട്ടെ ശൂന്യമായി നില്ക്കുന്നു. ഇന്ന് കിദ്രോൻ താഴ്വരയിൽ അബ്ശാലോമിന്റെ കല്ലറ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന സ്മാരകം എല്ലാ കണക്കനുസരിച്ചും വളരെ പിൽക്കാലത്തെ നിർമ്മിതിയാണ്; അതു പറയാൻ മാത്രമാണ് ഈ പഠനം അതിനെ പരാമർശിക്കുന്നത്.

അവസാന വാക്യം കഴിഞ്ഞാൽ ഈ അദ്ധ്യായത്തിലെ ഏറ്റവും ദുഃഖകരമായ വരി ഈ വാക്യമാണെന്നു വായനക്കാർ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അബ്ശാലോമിന്റെ ജീവിതയാത്ര മുഴുവൻ ഓർമ്മിക്കപ്പെടാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു — രഥങ്ങൾ, ഓട്ടക്കാർ, തലമുടി, തൂൺ — അവൻ ആഗ്രഹിച്ചത് ആഖ്യാതാവ് ഈ വാക്യത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ അവനു നല്കുന്നു, അവൻ അത് ആഗ്രഹിച്ചു എന്ന് ഓർക്കുന്ന വാക്യം. ദൈവം അവന്റെ അപ്പനോടു പറഞ്ഞ 7:9, ഞാൻ നിന്റെ പേര് വലുതാക്കും എന്നതിനോടു ചേർത്ത് അതിനെ വയ്ക്കുക: ഒരു പേര് നല്കപ്പെട്ടു, മറ്റേത് സ്വയം നാട്ടപ്പെട്ടു. ഇന്നുവരെ എന്നത് ആഖ്യാതാവിന്റെ സ്വന്തം പ്രയോഗമാണെന്നും, അവൻ എഴുതിയപ്പോൾ രാജാവിൻ താഴ്വരയിൽ എന്തു നിന്നിരുന്നാലും അത് അബ്ശാലോമിന്റെ കല്ലറയാണെന്ന് അവൻ കരുതിയില്ല എന്നും ഈ പഠനം ഗുണദോഷിക്കാതെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.

സാദോക്കിന്റെ മകനായ അഹീമാസ് — 17:17-21-ലെ ഓട്ടക്കാരൻ — രാജാവിനോട്, യഹോവ അവനുവേണ്ടി ശത്രുക്കളോട് പ്രതികാരം ചെയ്തിരിക്കുന്നു എന്ന സദ്വർത്തമാനം അറിയിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു (വാ. 19); അവൻ ഒരു വിജയം കാണുന്നു. ആ വിജയം എന്താണെന്ന് യോവാബ് കാണുന്നു: രാജകുമാരൻ മരിച്ചതുകൊണ്ട്. ദാവീദ് സ്നേഹിക്കുന്ന പുരോഹിതന്റെ മകനെ, ഒരു മരണംപോലെ വന്നുവീഴുന്ന വാർത്തയുമായി അവൻ അയയ്ക്കുകയില്ല; അവൻ കൂശ്യനെ അയയ്ക്കുന്നു (വാ. 21) — ഒരുപക്ഷേ ഒരു പേര്, ഒരുപക്ഷേ കൂശ്യൻ (കൂശ് ദേശക്കാരൻ), ദാവീദിന്റെ സേവനത്തിലുള്ള ഒരു ആഫ്രിക്കക്കാരൻ; KJV അതിനെ ഒരു പേരായി എടുക്കുന്നു, ഈ പഠനം അതു തുറന്നുവയ്ക്കുന്നു. മകനെ കൊന്ന യോവാബ് ആ ഉത്സാഹിയായ യുവാവിനെക്കാൾ നന്നായി പിതാവിനെ മനസ്സിലാക്കുന്നു എന്ന് ഈ പഠനം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.

അഹീമാസ് നിരസനം സ്വീകരിക്കുകയില്ല: എന്തുതന്നെ സംഭവിച്ചാലും ഞാൻ ഓടും (വാ. 23), ഏതാണ്ട് സൗമ്യമായ ഒരു ചോദ്യത്തോടെ യോവാബ് അവനെ പോകാൻ അനുവദിക്കുന്നു — ഇംഗ്ലീഷ് (KJV) പാഠത്തിൽ: എന്റെ മകനേ, പറയാൻ ഒരു വാർത്തയും ഒരുക്കമില്ലാതിരിക്കെ നീ എന്തിന് ഓടുന്നു? അവൻ സമഭൂമിവഴിയായി ഓടുന്നു — യോർദ്ദാൻ താഴ്വര, ദൂരം കൂടുതലെങ്കിലും വേഗം കൂടിയ വഴി — കൂശ്യനെ പിന്നിലാക്കി. ആഖ്യാതാവ് പിടിക്കുന്നതുപോലെ വായനക്കാർ ആ രണ്ട് ഓട്ടക്കാരെയും പിടിക്കണം: ഒരുവന്റെ പക്കൽ സദ്വർത്തമാനമുണ്ട്, എന്നാൽ ചോദിക്കപ്പെടാനിരിക്കുന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരമില്ല; മറ്റവന്റെ പക്കൽ ഉത്തരമുണ്ട്, എന്നാൽ സദ്വർത്തമാനമില്ല. അദ്ധ്യായത്തിലെ അവസാന പത്തു വാക്യങ്ങൾ അവരിൽ ആർ ആദ്യം പടിവാതില്ക്കൽ എത്തുന്നു എന്നതിന്മേലാണ് പണിതിരിക്കുന്നത്.

ദാവീദ് രണ്ടു പടിവാതിലിനും മദ്ധ്യത്തിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു (വാ. 24) — മഹനയീമിന്റെ പുറത്തെയും അകത്തെയും പടിവാതിൽ, കാത്തിരിക്കുന്നു — കാവല്ക്കാരൻ പടിവാതിലിനു മീതെ മതിലിന്റെ മുകളിൽ കയറി. രംഗം മതിലിൽനിന്നാണ് പറയുന്നത്: ഒരുവൻ തനിയെ ഓടിവരുന്നത് — ഒരൊറ്റ ഓട്ടക്കാരൻ എന്നാൽ വാർത്ത, ഒരു കൂട്ടം എന്നാൽ തോറ്റോട്ടം (വാ. 25) — പിന്നെ പിന്നെയും ഒരു ആൾ തനിച്ച് ഓടി വരുന്നു, പിന്നെ ഒരു നടത്തം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു, അഹീമാസിന്റെ ഓട്ടംപോലെ, രാജാവിന്റെ പ്രത്യാശ: അവൻ നല്ലവൻ; നല്ലവാർത്ത കൊണ്ടുവരുന്നു (വാ. 27). അഹീമാസ് എല്ലാം ശുഭമാണ് എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് എത്തുന്നു, എന്റെ യജമാനനായ രാജാവിന്റെ നേരെ കൈ ഉയർത്തിയവരെ ഏല്പിച്ചുതന്ന നിന്റെ ദൈവമായ യഹോവ സ്തുതിക്കപ്പെട്ടവൻ എന്നു പറയുന്നു (വാ. 28). രാജാവ് ഒരേയൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു.

അബ്ശാലോംകുമാരൻ സുരക്ഷിതനായിരിക്കുന്നുവോ? — കുമാരനു സമാധാനമോ? — പറയാൻ ഒരു വാർത്തയും ഒരുക്കമില്ലാതിരുന്ന അഹീമാസിന്റെ പക്കൽ ഒന്നുമില്ല: വലിയ ഒരു കലഹം കണ്ടു; എന്നാൽ അത് എന്തെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല. അതു നുണയോ ദയയോ ധൈര്യം ചോർന്നുപോയതോ എന്ന് പാഠം പറയുന്നില്ല, വായനക്കാർ അതിനെ ഓരോ വിധത്തിലും എടുത്തിട്ടുണ്ട്; അതു പറയരുതെന്ന് അറിയാൻ മാത്രം അവൻ കണ്ടിരുന്നു എന്നും, ദാവീദ് അവനെ മാറ്റിനിർത്തി — നീ അവിടെ മാറി നില്ക്കുക (വാ. 30) — മറ്റവനുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്നു എന്നും മാത്രം ഈ പഠനം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. പിന്നെ കൂശ്യൻ (വാ. 31-32), അതേ സന്തോഷത്തോടെ — യഹോവ ഇന്ന് നിനക്കുവേണ്ടി പ്രതികാരം ചെയ്തിരിക്കുന്നു — അതേ ചോദ്യം, കൊട്ടാരവാസികൾ അത്തരം വാർത്ത അറിയിക്കുന്ന രീതിയിൽ ഉത്തരം: ആ കുമാരനെപ്പോലെ ആകട്ടെ.

ഉടനെ രാജാവ് നടുങ്ങി — വിറച്ചുപോയി എന്ന് എബ്രായം പറയുന്നു — നഗര മതിലിനു മുകളിലുള്ള മുറിയിൽ കയറി: എന്റെ മകനേ, അബ്ശാലോമേ, എന്റെ മകനേ, എന്റെ മകനേ, അബ്ശാലോമേ, ഞാൻ നിനക്ക് പകരം മരിച്ചെങ്കിൽ കൊള്ളാമായിരുന്നു; അബ്ശാലോമേ, എന്റെ മകനേ, എന്റെ മകനേ! എന്നിങ്ങനെ പറഞ്ഞു കരഞ്ഞുംകൊണ്ട് നടന്നു. അഞ്ചു പ്രാവശ്യം എന്റെ മകനേ; മൂന്നു പ്രാവശ്യം അബ്ശാലോമേ; ഇപ്പോൾ കുമാരൻ എന്നില്ല. വിജയത്തോടൊപ്പം തനിച്ചിരിക്കാൻ അവൻ അതിൽനിന്ന് അകന്ന് മുകളിലേക്കു കയറുന്നു. എബ്രായ ബൈബിളിൽ ഇത് 19:1 ആണ്, അവിടത്തെ അദ്ധ്യായവിഭജനം ഈ നിലവിളിയെ ഈ അദ്ധ്യായത്തിന്റെ അവസാനത്തിലല്ല, അടുത്ത അദ്ധ്യായത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലാണ് വയ്ക്കുന്നത്; വായനക്കാർക്ക് ഏതു സ്ഥാനവും ശരിയെന്നു തോന്നാം. ആഖ്യാതാവ് ഒരു വ്യാഖ്യാനവും നല്കുന്നില്ല, അതിന് ഒന്നും ആവശ്യവുമില്ല എന്നു മാത്രം ഈ പഠനം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.

ഞാൻ നിനക്ക് പകരം മരിച്ചെങ്കിൽ കൊള്ളാമായിരുന്നു. തന്നെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മകന്റെ സ്ഥാനത്ത് മരിക്കുമായിരുന്ന ഒരു പിതാവിന്റെ നിലവിളി, ഇനി എത്തിച്ചേരാനാവാത്ത ഒരു മകന്റെമേൽ ഉച്ചരിച്ചത്. ഈ പഠനം ആദ്യം അതിനെ അതായിരിക്കുന്നതുപോലെ എടുക്കുന്നു — ദുഃഖം, അതിൽ ഒരു ദൈവശാസ്ത്രവുമില്ല — പിന്നെ സഭയുടെ വായന രേഖപ്പെടുത്തുന്നു, അതു പഴയതും ഒരിക്കലും നിർബ്ബന്ധിച്ച് അടിച്ചേല്പിക്കാത്തതുമാണ്: ദാവീദിന്റെ ഭവനത്തിന്റെ ഏറ്റവും താണ ഘട്ടത്തിൽ, ഇവിടെ ഒരു മാനുഷിക ആഗ്രഹത്തിൽ സുവിശേഷത്തിന്റെ ആകൃതിയുണ്ട്. ദാവീദിന് അബ്ശാലോമിനുവേണ്ടി മരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; ദാവീദിന്റെ പുത്രൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ മത്സരികൾക്കുവേണ്ടി മരിച്ചു, നാം പാപികൾ ആയിരിക്കുമ്പോൾതന്നെ (റോമർ 5:8). 19:5-7-ൽ യോവാബ് വന്ന് രാജാവിന്റെ കരച്ചിൽ നിർത്തിക്കും, സൈന്യത്തെക്കുറിച്ച് അവൻ പറയുന്നതു ശരിയുമായിരിക്കും, എന്നിട്ടും വായനക്കാരൻ അതിന് അവനോടു ക്ഷമിക്കുകയില്ല.