அடுத்த வருடம் — வருடத்தின் திருப்பத்தில், வசந்த காலத்தில், மழை நின்று சாலைகள் காய்ந்த பின்பு — ராஜாக்கள் வழக்கமாக யுத்தத்திற்குப் புறப்படும் காலம். கதைசொல்லி முதல் வாக்கியப் பகுதியில் வழக்கத்தையும், கடைசிப் பகுதியில் விதிவிலக்கையும் வைக்கிறான்: தாவீது யோவாபையும் ... இஸ்ரவேல் அனைத்தையும் ... அனுப்பினான். தாவீதோ எருசலேமில் இருந்துவிட்டான். இந்த வசனத்தில் ராஜாவின் முதல் வினைச்சொல் அனுப்பினான்; அவனுடைய கடைசி வினைச்சொல் இருந்துவிட்டான். வீட்டிலே இருந்ததற்கு எதிராக எதுவும் சொல்லப்படவில்லை — ரப்பாவின் முற்றுகைக்கு அவனிடம் படைகளும் ஒரு படைத்தலைவனும் இருந்தார்கள் (10:14) — இந்த வசனம் அவனைக் குற்றவாளியாகத் தீர்க்கிறது என்று இந்த ஆய்வு சொல்லாது. கதைசொல்லி எங்கே தொடங்கத் தேர்ந்தெடுத்தான், எந்த வார்த்தையோடு என்பதை மட்டுமே அது கவனிக்கிறது: இருந்துவிட்டான்.

1 நாளாகமம் 20:1 இந்த வசனத்தை ஏறக்குறைய வார்த்தைக்கு வார்த்தை கொண்டிருக்கிறது; பின்பு இடையில் உள்ள அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, நேராக ரப்பா பிடிக்கப்பட்டதற்கு (12:26-31) செல்கிறது. நாளாகமம் பத்சேபாளின் கதையைச் சொல்வதில்லை; சாமுவேல் சொல்கிறது, முழுமையாக, தான் யெகோவாவின் இருதயத்திற்கு ஏற்ற மனிதன் என்று அழைத்த மனிதனைப் பற்றியே (1 சாமுவேல் 13:14). மேலும் வாசிப்பதற்கு முன் வாசகர்கள் இதை மனதில் வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும்: ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் தாவீதைப் பாதுகாத்துப் பேசிய புத்தகம் — அமலேக்கியனுக்கு எதிராக, யோவாபுக்கு எதிராக, இஸ்போசேத்தின் கொலைகாரர்களுக்கு எதிராக — இப்போது அவன் செய்த மிக மோசமான காரியத்தை, மாடியின் அவனுடைய பக்கத்திலிருந்தே, எதையும் விட்டுவிடாமல் சொல்லப்போகிறது.

ஒருநாள் மாலையில் தாவீது தன்னுடைய படுக்கையிலிருந்து எழுந்து — ராஜா மதியமெல்லாம் தூங்கிவிட்டு, ஈராம் கட்டின கேதுரு அரண்மனையின் மாடியின்மேல் உலாவுகிறான் (5:11); அது பட்டணத்தின் மற்ற எல்லா மாடிகளுக்கும் மேலாக உயர்ந்திருந்தது. குளிக்கிற ஒரு பெண்ணை மாடியின் மேலிருந்து பார்த்தான். அவள் குளித்துக்கொண்டிருந்தாள் என்றும், மிக அழகுள்ளவளாக இருந்தாள் என்றும், அவன் பார்த்தான் என்றும் வேதப்பகுதி சொல்கிறது; அந்தக் குளியல் அவளுடைய மாதாந்திரத் தீட்டுக்குப் பின்னான சுத்திகரிப்பு என்று 4ஆம் வசனம் சேர்க்கும் (லேவியராகமம் 15:19-28) — ஆங்கில (KJV) பாடத்தின்படி. தான் காணப்பட வேண்டும் என்று அவள் நினைத்தாள் என்று வேதப்பகுதி சொல்லவில்லை, இந்த ஆய்வும் அதைச் சொல்லவில்லை. எருசலேமின் மிக உயர்ந்த மாடியில் இருக்கும் ராஜா முற்றங்களுக்குள் பார்க்க முடியும்; இந்த வசனம் நிலைநாட்டுவது அவ்வளவுதான்.

2-4 வசனங்களின் வினைச்சொற்களே இந்த அதிகாரத்தின் கட்டமைப்பு; ஆங்கில (KJV) பாடத்தில் அவன் பார்த்தான், அவன் அனுப்பினான், அவன் எடுத்துக்கொண்டான். வாசகர்கள் இவற்றை ஏவாளின் கண்டு ... பறித்து (ஆதியாகமம் 3:6) என்பதன் அருகிலும், ராஜா என்ன செய்வான் என்ற சாமுவேலின் எச்சரிப்பின் அருகிலும் வைத்திருக்கிறார்கள் — அவன் உங்கள் மகன்களை எடுத்து ... உங்களுடைய வயல்களிலும் ... நல்லவைகளை எடுத்துக்கொண்டு (1 சாமுவேல் 8:11-17). கதைசொல்லி அப்படிப்பட்ட எந்தக் குறிப்பையும் சொல்லவில்லை. 2, 5 அதிகாரங்களில் ஒவ்வொரு அடிக்கும் முன்பு யெகோவாவிடம் விசாரித்த ராஜா, இப்போது அந்த பெண் யார் என்று விசாரிக்க (வசனம் 3) ஆள் அனுப்புவதை அவன் வெறுமனே காட்டுகிறான்; அந்த வேறுபாட்டை வாசகன் கேட்கும்படி விடுகிறான்.

அவனுடைய விசாரிப்புக்கு வந்த பதில் ஒரு எச்சரிப்பு; ஆங்கில (KJV) பாடத்தில் அது ஒரு கேள்வியின் வடிவில் இருக்கிறது. பத்சேபாள் — பெயரோடு; எலியாமின் மகள் — அகித்தோப்பேலின் மகனாகிய எலியாம் என்னும் ஒருவன் தாவீதின் பராக்கிரமசாலிகளில் இருக்கிறான் (23:34); அவனே இவன் என்றால், அப்சலோமின் பக்கம் போய்விடப்போகிற ஆலோசகனின் (15:12) பேத்தி பத்சேபாள்; வாசகர்கள் நீண்ட காலமாக இந்த வாய்ப்பைக் கவனித்திருக்கிறார்கள், வேதப்பகுதி அதை உறுதிப்படுத்தவும் இல்லை, மறுக்கவும் இல்லை; ஏத்தியனான உரியாவின் மனைவி — திருமணமான பெண், அவளுடைய கணவன் அந்த முப்பது பேரில் ஒருவன், பட்டியலின் கடைசிப் பெயர் (23:39). பதில் சொல்பவன் தாவீதுக்கு நிறுத்திக்கொள்ள மூன்று காரணங்களைக் கொடுக்கிறான். அவன் மூன்றையும் கேட்கிறான்.

ஏத்தியனான உரியா. இஸ்ரவேல் துரத்திவிட வேண்டியிருந்த ஒரு மக்களினத்தைச் சேர்ந்தவன் (உபாகமம் 7:1), யெகோவா என் வெளிச்சம் என்பது போன்ற பொருள் கொண்ட பெயருடையவன், ராஜாவின் சிறந்த வீரர்களில் பணிசெய்கிறவன், ராஜாவின் சொந்த அதிகாரிகளில் ஒருவனுடைய மகளை மணந்தவன். அவன் மதம் மாறியவன், அல்லது மதம் மாறிய ஒருவனின் மகன்; இஸ்ரவேலின் ராஜாவைவிடக் கண்டிப்பாக இஸ்ரவேலின் தேவனுக்கும் இஸ்ரவேலின் யுத்த ஒழுங்குக்கும் ஏற்ப வாழ்கிறவன். கதைசொல்லி இந்த அதிகாரத்தில் அவனை ஐந்து முறை ஏத்தியனான உரியா என்று அழைக்கிறான், அவனுடைய முடிவு தீர்மானிக்கப்படும் ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் (வசனங்கள் 3, 6, 17, 21, 24); அவனுடைய அந்நியத்தன்மை வாசகனின் காதில் தங்கியிருக்கிறது, அவனுடைய பெயரும் அப்படியே.

அப்பொழுது தாவீது ஆள் அனுப்பி அவளை அழைத்துவரச் சொன்னான். வேதப்பகுதி தாவீதைச் செயல்படுகிறவனாகக் காட்டுகிறது — அனுப்பி, அழைத்துவரச் சொன்னான், அவளோடு உறவுகொண்டான் — பத்சேபாளைச் செயலுக்கு உள்ளானவளாகக் காட்டுகிறது; அவளுடைய ஒரே வினைச்சொல், அவள் அவனிடம் வந்தபோது, ராஜாவின் ஆட்களால் அழைக்கப்பட்ட எந்தப் பெண்ணும் செய்வதுதான். வேதப்பகுதி அவளைக் குற்றப்படுத்துவதைவிட அதிகமாக இந்த ஆய்வு அவளைக் குற்றப்படுத்தாது, வேதப்பகுதி அவளை எதிலும் குற்றப்படுத்தவில்லை; அவள் என்ன உணர்ந்தாள் என்று வேதப்பகுதி சொல்லாததால், அதைப்பற்றி ஊகிக்காது; நாத்தானின் உவமை (12:4) அவளைத் தரித்திரனுடைய ஆட்டுக்குட்டி என்றும், பிடித்து எடுக்கப்பட்டவள் என்றும் சொல்லும் என்பதைக் கவனிக்கிறது. சில வாசகர்கள் இதற்கு மேல் எதைக் கண்டிருந்தாலும், கதைசொல்லி வினைச்சொற்களை எங்கே வைத்தானோ அங்கேயே வைத்தான்.

ஆங்கில (KJV) பாடத்தில் அவள் தன்னுடைய தீட்டு நீங்கச் சுத்திகரிக்கப்பட்டிருந்தாள் — இந்த வாக்கியப் பகுதி 2ஆம் வசனத்தின் குளியலை விளக்குகிறது, கதைக்குத் தேவையான ஒன்றை நிலைநாட்டுகிறது: அவள் அப்போதுதான் தன் மாதாந்திரச் சுத்திகரிப்பை முடித்திருந்தாள், எனவே 5ஆம் வசனத்தின் பிள்ளை உரியாவுடையதாக இருக்க முடியாது. தன்னுடைய வீட்டிற்குப் போனாள். ஒரே வாக்கியத்தில் எல்லாம் முடிந்துவிடுகிறது; அது அப்படியே முடிந்துபோயிருக்கும் என்று ராஜா ஒருவேளை எதிர்பார்த்தான். பின்பு 5ஆம் வசனம், இந்த அதிகாரத்தில் பத்சேபாள் பேசும் ஒரே வார்த்தைகள்: தான் கர்ப்பவதி. எபிரெயத்தில் இரண்டு வார்த்தைகள், பின்வரும் அனைத்தும் அவற்றோடுதான் தொடங்குகின்றன. கதைசொல்லி அவளுக்கு இதற்கு மேல் எதையும் கொடுக்கவில்லை, இந்த ஆய்வும் இதற்கு மேல் எதையும் சேர்க்கவில்லை.

தாவீதின் முதல் உபாயம், பிள்ளை உரியாவுடையது என்று எண்ணப்படும்படி அவனை வீட்டிற்குக் கொண்டுவருவது. அந்த வீரன் முற்றுகையிலிருந்து வரவழைக்கப்படுகிறான், யுத்தத்தைப் பற்றி மரியாதையான கேள்விகள் கேட்கப்படுகிறான் (வசனம் 7), நீ உன்னுடைய வீட்டிற்குப் போய், கால்களை கழுவு (வசனம் 8) என்று சொல்லப்படுகிறான்; ராஜாவிடமிருந்து ராஜ உணவு அவன் பின்னாலே அனுப்பப்படுகிறது. அவன் காவலர்களோடு அரண்மனை வாசலிலே படுத்துக்கொள்கிறான். ஏன் என்று கேட்கப்பட்டபோது, அவன் இந்தப் பதிலைச் சொல்கிறான். பெட்டியும் இஸ்ரவேலும் யூதாவும் கூடாரங்களிலே தங்கி — 1 சாமுவேல் 4:4இல் போலவே பெட்டி படையோடு வெளியே போயிருந்தது, முழு தேசமும் போர்க்களத்தில் இருக்கிறது. நான் ... என்னுடைய மனைவியோடு உறங்கவும், என்னுடைய வீட்டிற்குள் நுழைவேனா? யெகோவாவின் யுத்தத்தில் இருந்த வீரர்கள் பெண்களிடமிருந்து விலகியிருந்தார்கள் (1 சாமுவேல் 21:5; உபாகமம் 23:9-10), இந்த ஏத்தியன் அந்த நியமத்தைக் கைக்கொள்கிறான்.

நான் அப்படிச் செய்கிறதில்லை என்று உம்முடையபேரிலும் உம்முடைய ஆத்துமாவின்பேரிலும் ஆணையிட்டுச் சொல்லுகிறேன். தன் ஒழுங்கை உடைக்கச் செய்ய முயற்சிக்கிற ராஜாவின் உயிரின்மேலேயே அவன் ஆணையிடுகிறான், தான் ஏன் வற்புறுத்தப்படுகிறான் என்பது அவனுக்குத் தெரியாது. அவனுடைய பெட்டியும் ... கூடாரங்களிலே என்ற வார்த்தையை, 7:2இல் தான் கேதுருவில் அமர்ந்திருக்க பெட்டி திரைகளின் நடுவே இருப்பதைத் தாங்க முடியாத ராஜாவுக்கு எதிரே வைத்து வாசகர்கள் கேட்க வேண்டும்; அந்த உணர்வு வீடு மாறிவிட்டது. உரியா எதையாவது சந்தேகித்தானா என்பதை வேதப்பகுதி சொல்லவில்லை, இந்த ஆய்வும் ஊகிக்கவில்லை. அது சொல்வது என்னவென்றால், இந்த அதிகாரத்தில் பெட்டிக்கும், படைக்கும், தன் தலைவனுக்கும், தன் மனைவிக்கும் உண்மையாக இருக்கும் ஒரே மனிதன் அந்த அந்நியனே, அதற்கு அவன் தன் உயிரையே விலையாகக் கொடுக்கிறான்.

இரண்டாவது உபாயம்: அவனுக்கு போதை உண்டாக்கினான். சங்கீதங்களைப் பாடிய ராஜா, தன் சொந்தப் பந்தியில் திராட்சரசத்தால் ஒரு உண்மையுள்ள மனிதனின் உறுதியை உடைக்கப் புறப்படுகிறான், தோற்றுப்போகிறான் — போதையிலும் உரியா மாலையில் தன்னுடைய ஆண்டவனின் வீரர்களோடு தன்னுடைய படுக்கையிலே படுத்துக்கொண்டான், தன்னுடைய வீட்டிற்குப் போகாமல். கதைசொல்லி அந்த முயற்சியை ஒரு வார்த்தை விமர்சனமும் இல்லாமல் சொல்கிறான், அதிகாரம் முழுவதும் அவனுடைய முறை அதுதான்; 27ஆம் வசனம் வரை உண்மைகளே தீர்ப்பைச் சுமக்கின்றன. ஒவ்வொரு அடியும் முந்தையதைவிடச் சிறியதும் இழிவானதுமாக இருப்பதை வாசகர்கள் கவனிக்க வேண்டும்: ஒரு அழைப்பு, ஒரு குறிப்பு, ஒரு ராஜ உணவு, இரண்டாம் நாள், ஒரு குடிவிருந்து, பின்பு ஒரு கடிதம்.

போதையிலும் நிலைத்த உரியாவின் உத்தமமே இந்தக் கதையின் அச்சாணி. அவன் வீட்டிற்குப் போயிருந்தால், கடிதம் இருந்திருக்காது, அந்தக் காரியம் மறைந்தே இருந்திருக்கலாம்; அவன் போகாததால், தாவீது அறிக்கையிடுவதற்கும் கொலைசெய்வதற்கும் இடையே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியதாகிறது. உரியாவின் மறுப்பை தேவன் ஏற்பாடு செய்தார் என்று இந்த ஆய்வு சொல்லவில்லை; வேதப்பகுதி சொல்லவில்லை. ஒரு சாதாரண மனிதனின் உறுதி, தான் எதைச் செய்ய ஆயத்தமாக இருக்கிறான் என்பதைக் காட்டும்படி ஒரு ராஜாவைக் கட்டாயப்படுத்தியது என்றும், திரும்புவதற்கு இன்னும் ஒரு இரவு கிடைத்தும் ராஜா அதை யோவாபுக்கு எழுதுவதற்குப் பயன்படுத்தினான் என்றும் அது சொல்கிறது.

காலையில் தாவீது யோவாபுக்கு ஒரு கடிதத்தை எழுதி, உரியாவின் கையில் கொடுத்து அனுப்பினான் (வசனம் 14). அந்த மனிதன் முத்திரையிடப்பட்ட தன் சொந்த மரண உத்தரவைச் சுமந்துபோகிறான், அதைத் திறக்கவில்லை, ஏனென்றால் அவன் அப்படிச் செய்யாத வகை மனிதன். கட்டளை துல்லியமாக இருக்கிறது: கடுமையாக யுத்தம் நடக்கிற இடத்திலே, பின்பு அவனைவிட்டுப் பின்வாங்குங்கள் — கொல்லும் வேலையை அம்மோனியர் செய்ய வேண்டும், இஸ்ரவேலர் அவர்களைச் செய்யவிட வேண்டும், ராஜாவின் கை அதன் அருகில்கூடத் தெரியக்கூடாது. நாத்தான் இந்த ஏற்பாட்டைக் கிழித்தெறிவான்: ஏத்தியனான உரியாவை நீ பட்டயத்தால் இறக்கச்செய்து ... அவனை அம்மோன் இராணுவத்தினர்களின் பட்டயத்தாலே கொன்றுபோட்டாய் (12:9). எதிரியின் பட்டயத்தை வேலைக்கு அமர்த்துவதும் கொலைதான்.

வேதப்பகுதி கொடுக்கும் பெயரையே இந்த ஆய்வும் இதற்குக் கொடுக்கிறது — கொலை, முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்டது, எழுத்தில் — இதற்கு என்ன தேவைப்பட்டது என்பதைக் கவனிக்கிறது: கீழ்ப்படியும் ஒரு படைத்தலைவன். யோவாப் கீழ்ப்படிகிறான் (வசனங்கள் 16-17), தன் சொந்த வழியில், பெலசாலிகள் இருக்கிறார்கள் என்று தான் அறிந்த இடத்தில் உரியாவை நிறுத்தினான், இதனால் அவனோடு தாவீதின் வீரர்களான மக்களில் சிலர் விழுந்து இறந்தார்கள். கடிதம் கேட்டதைவிட அதிகமான மனிதர்கள் இறக்கிறார்கள், இப்போது ராஜாவின் கையால் எழுதப்பட்ட ஒரு கடிதம் யோவாபிடம் இருக்கிறது. 3ஆம் அதிகாரத்தின் வாசகர்களுக்கு, தாவீதுக்கு எதிராக இது யோவாபின் கையில் இருப்பதன் பொருள் தெரியும்; 1 இராஜாக்கள் 2:5இன் வாசகர்கள் யோவாப் எதைச் செய்யக்கூடியவன் என்பதைத் தாவீதும் ஒருபோதும் மறக்கவில்லை என்பதைக் காண்பார்கள். ஒரு விபசாரம் இப்போது ஒரு கொலையாகவும், பல மரணங்களாகவும், நீக்க முடியாத ஒரு படைத்தலைவனாகவும் ஆகிவிட்டது.

ஏத்தியனான உரியாவும் இறந்தான். இந்த வாக்கியப் பகுதி கடைசியில், மக்களில் சிலர் என்பதற்குப் பின்பு வைக்கப்பட்டிருக்கிறது — கதைசொல்லி முதலில் மற்றவர்களை எண்ணுகிறான். யோவாப் தூதனுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பது (வசனங்கள் 18-21) இந்தப் புத்தகத்தின் மிகக் குளிர்ந்த பகுதிகளில் ஒன்று: மதிலுக்கு மிக அருகில் போய்ச் செய்த தாக்குதலுக்காக ராஜா கோபப்படுவான் என்று அவன் முன்கூட்டியே காண்கிறான், தேபேசிலே ஒரு பெண்ணின் மாவரைக்கும் கல்லால் கொல்லப்பட்ட அபிமெலேக்கை ராஜா குறிப்பிடுவான் என்று முன்கூட்டியே காண்கிறான் (நியாயாதிபதிகள் 9:50-54 — எருப்பேசேத் என்பது யெருபாகால், அதாவது கிதியோன்; இஸ்போசேத்தில் போலவே பாகால் என்பதற்குப் பதிலாக பேசேத்), உம்முடைய வீரனான உரியா என்னும் ஏத்தியனும் இறந்தான் என்று சொல்லி முடிக்கும்படி அந்த மனிதனிடம் சொல்கிறான். அந்த வாக்கியம் ராஜாவின் கோபத்தை அடக்கும் என்று யோவாபுக்குத் தெரியும். அப்படியே நடக்கிறது.

நிகழ்வின்போது தூதன் (வசனங்கள் 22-24) கேட்கப்படுவதற்கு முன்பே அதைச் சொல்லிவிடுகிறான். தாவீதின் அரசவைக்கு என்ன ஆகிவிட்டது என்பதை வாசகர்கள் உணர வேண்டும்: ராஜா எதைக் கேட்க விரும்புகிறான் என்பது படைத்தலைவனுக்குத் தெரியும், எந்தப் பெயர் ராஜாவை அமைதிப்படுத்தும் என்பது ஓட்டக்காரனுக்குத் தெரியும், கொலை என்ற வார்த்தையை யாரும் சொல்வதில்லை. கதைசொல்லி அந்த இராணுவத் தவறை — மதிலுக்குக் கீழே யுத்தம் செய்வது, மிகப் பழமையான தவறு — உண்மையானதாகவும், வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டதாகவும் சொல்கிறான். ஒரு ராஜாவை மறைப்பதற்காக மனிதர்கள் செலவழிக்கப்பட்டார்கள். தன் மனைவியிடம் வீட்டிற்குப் போகாத அந்த ஏத்தியன், தாங்கள் ஏன் அங்கே இருந்தோம் என்று அறியாத இஸ்ரவேலர்களோடு ரப்பாவின் மதிலுக்குக் கீழே கிடக்கிறான்.

இந்தக் காரியத்தைப்பற்றிக் கலங்கவேண்டாம்; பட்டயம் ஒருமுறை ஒருவனையும், மற்றொருமுறை வேறொருவனையும் தாக்கும். தான் கட்டளையிட்ட மரணத்தைப் பற்றித் தாவீது சொல்லும் ஒரே குறிப்பு இதுதான்; இது யுத்தத்தின் வாய்ப்புகளைப் பற்றிய ஒரு பழமொழி — பொதுவாக உண்மை, இந்த விஷயத்திலோ பொய். கலங்கவேண்டாம் என்பதின் எபிரெய மூலம் இது உன் பார்வைக்குத் தீமையாக இருக்க வேண்டாம்; 27ஆம் வசனம் தேவனைக் குறித்து அதே மரபுத்தொடரைப் பயன்படுத்தும் — அந்தக் காரியம் ... யெகோவாவின் பார்வைக்குத் தீமையாக இருந்தது. எபிரெய மற்றும் ஆங்கில (KJV) பாடத்தில் கதைசொல்லி அந்த இரண்டு வாக்கியங்களையும் ஒன்றுக்கொன்று பதிலாக அமைத்திருக்கிறான்: எதைத் தீமையாகக் காண வேண்டாம் என்று ராஜா யோவாபிடம் சொல்கிறானோ, அதை யெகோவா தீமையாகக் காண்கிறார். இந்த ஆய்வு அதை அதிகாரத்திற்குள் அமைந்திருக்கும் தீர்ப்பாக எடுத்துக்கொள்கிறது.

நீ யுத்தத்தைப் பலக்கச்செய்து, பட்டணத்தை இடித்துப்போடு என்று அவனைத் தைரியப்படுத்து. ஒன்றுமே நடக்காதது போல ராஜா யுத்தத்திற்குத் திரும்புகிறான், தன் படைத்தலைவனுக்கு ஆறுதல் அனுப்புகிறான். அப்னேரின் பட்டயம் எப்போதும் அழித்துக்கொண்டிருக்கவேண்டுமோ (2:26) என்பதை நினைவுகூரும் வாசகர்கள், ஆங்கில (KJV) பாடத்தில் devour (பட்சித்தல்) என்ற வார்த்தையை மீண்டும் கேட்பார்கள், இப்போது அதற்கு ஒரு நண்பனையே இரையாகக் கொடுத்த மனிதனின் வாயில். இதுவரை இந்த அதிகாரத்தில் எதுவும் தாவீதைக் குற்றப்படுத்தவில்லை — கதைசொல்லி அல்ல, நாத்தான் அல்ல, எந்தக் குரலும் அல்ல — அந்த மௌனம் ஏன் பயங்கரமானது என்பதை 25ஆம் வசனம் காட்டுகிறது: ராஜா அந்த மரணத்தைத் தனக்குத்தானே விளக்கிக்கொண்டான், அதை ஏற்கத்தக்கதாகக் கண்டான்.

தன்னுடைய கணவனான உரியா இறந்தான் என்று அவனுடைய மனைவி கேள்விப்பட்டபோது, அவள் தன்னுடைய கணவனுக்காக துக்கம் கொண்டாடினாள் (வசனம் 26) — கதைசொல்லி பத்சேபாளுக்கு அவளுடைய துக்கத்தைக் கொடுக்கிறான், அந்த வசனத்தில் உரியாவோடு அவளுக்கு இருந்த உறவின் மூலமாக மட்டுமே அவளைக் குறிப்பிடுகிறான். வழக்கப்படி துக்கம் ஏழு நாட்கள்; பின்பு தாவீது அவளை வரவழைத்து — மேவிபோசேத்துக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட 9:5இன் வினைச்சொல் — தன்னுடைய வீட்டிலே சேர்த்துக்கொண்டான்; அவள் அவனுக்கு மனைவியாகி, அவனுக்கு ஒரு மகனைப்பெற்றாள். அரசவைக்கு இது, விழுந்துபோன ஒரு வீரனின் விதவையை ராஜா கனப்படுத்துவது போலத் தெரிகிறது. மத்தேயு 1:6 கணக்கைச் சரியாக வைக்கும்: உரியாவின் மனைவியாக இருந்தவளிடத்தில்.

தாவீது செய்த இந்தக் காரியம் யெகோவாவுக்கு மனவருத்தமாக இருந்தது. இருபத்தாறரை வசனங்களாகப் பார்த்தான், அனுப்பினான், எடுத்துக்கொண்டான், எழுதினான், இறந்தான், வரவழைத்தான் — அதிகாரத்தின் கடைசி வரியான இந்த வாக்கியம் வரை கதைசொல்லியிடமிருந்து தீர்ப்பின் ஒரு வார்த்தைகூட இல்லை. வாசகன் ராஜாவின் சொந்த நியாயத்தை முடிவுவரை பின்பற்றி, முடிவில் எல்லாம் காணப்பட்டிருந்தது என்று கண்டுகொள்ளும்படி அவன் விமர்சனத்தை நிறுத்திவைக்கிறான். இந்த வாக்கியம் நேரடியாக யெகோவாவின் பார்வைக்குத் தீமையாக இருந்தது; தாவீது மாடியிலிருந்து ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தான், யெகோவா தாவீதைப் பார்த்தார். அடுத்த அதிகாரம் யெகோவா ... அனுப்பினார் (12:1) என்று தொடங்குகிறது. 11ஆம் அதிகாரத்தில் தாவீது அனுப்பிய ஒவ்வொன்றுக்கும் இப்போது தேவன் அனுப்புவது பதிலாகிறது.