அதிகாரம் 4-ல் இஸ்ரவேலின் மூப்பர்கள் தவறவிட்ட ஒன்றை அந்நிய ஆசாரியர்கள் புரிந்துகொள்கிறார்கள்: இஸ்ரவேலின் தேவனை அலட்சியமாகக் கையாளக்கூடாது, அவருக்கு எதிரான ஒரு குற்றத்திற்கு ஒரு குற்றநிவாரணக் காணிக்கை தேவை. அவர்களுடைய இறையியல் முரட்டுத்தனமானது, அவர்களுடைய பொன் விசித்திரமானது; ஆனால் அந்த உள்ளுணர்வு — வெறுமையாக அவரை அணுகாதே — சரியானது.

அதை வெறுமையாக அனுப்பாமல் என்பது இஸ்ரவேலின் சொந்த வெளியேற்றத்தை நினைவூட்டுகிறது; அப்போது எகிப்தியர்கள் மக்களை நிறையக் கொடுத்து அனுப்பினார்கள் (யாத்திராகமம் 12:35-36); வசனம் 6 அந்த ஒப்பீட்டை வெளிப்படையாக்குகிறது — எகிப்தியரும் பார்வோனும் தங்கள் இருதயத்தைக் கடினப்படுத்தினது போல. வாதைகளின் கதை பெலிஸ்தியாவில் ஒரு பிரசங்கமாகியிருந்தது.

பெலிஸ்தக் குறிசொல்கிறவர்கள் யாத்திராகமப் புத்தகத்திலிருந்து பிரசங்கிக்கிறார்கள் — முரண்நகை அடர்த்தியானது. பார்வோனின் பாடத்தை அவர்கள் சரியாகவே புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்: இந்த தேவனுக்கு எதிராகக் கடினப்படுத்துவது ஒவ்வொரு சுற்றிலும் அதிக விலை கொடுக்கச் செய்யும். புத்தகத்தை உடையவர்களைவிட வெளியாட்கள் சில நேரங்களில் வேதாகமத்தின் எச்சரிக்கைகளைத் தெளிவாக வாசிக்கிறார்கள்.

எபிரெயர் நிருபம் பின்னர் இதே வினைச்சொல்லை விசுவாசிகளின்மேல் திருப்பும்: கோபமூட்டினபோதும்... நடந்ததுபோல, உங்களுடைய இருதயங்களைக் கடினப்படுத்தாமல் இருங்கள். எக்ரோனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஆலோசனை இன்னும் சபைக்குக் கொடுக்கப்படும் ஆலோசனையே.

இந்தச் சோதனை தோல்வியடையும்படியே வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது: பயிற்சி பெறாத பசுக்கள், ஒருபோதும் நுகம்பூட்டப்படாதவை, தாங்கள் கத்திக்கொண்டே தேடும் கன்றுக்குட்டிகளிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டவை, ஒருபோதும் பயணித்திராத ஒரு பாதையில், ஓட்டுபவன் இல்லாமல். இயற்கையில் எல்லாமே அவைகளை வீட்டை நோக்கித் திருப்பவேண்டும். குறிசொல்கிறவர்கள் தற்செயலுக்கு எல்லா அனுகூலங்களையும் கொடுக்கிறார்கள்.

அது தற்செயலாக நமக்கு நேரிட்டது — பெலிஸ்தர்கள் எதிர்பார்த்த மாற்று விளக்கமே நவீன இருதயம் முதலில் தேடிப்பிடிக்கும் மாற்று விளக்கம். வசனம் 12 பதிலளிக்கிறது: பசுக்கள்... வழியில் செவ்வையாகப் போய், வலது இடது பக்கமாய் விலகாமல் நடந்தன. யெகோவா தெய்வங்களைக் கவிழ்ப்பதுபோலவே எளிதாக மாடுகளையும் ஓட்டமுடியும்.

கத்திக்கொண்டே நடந்தது — தாய்கள் ஒவ்வொரு அடியிலும் தங்கள் கன்றுக்குட்டிகளுக்காகக் கதறுகின்றன, ஆனாலும் திரும்புவதில்லை. தேவனுடைய கையின் கீழிருக்கும் உயிரினங்கள் தங்களின் ஆழ்ந்த உள்ளுணர்வுக்கு எதிராகச் சென்று நேராகப் போகின்றன. பெலிஸ்தியாவின் ஆளுநர்கள் பின்னாகவே செல்கிறார்கள் — தற்செயலைப் பற்றிய தங்கள் சொந்த நம்பிக்கைக்கு எதிரான சாட்சிகளாக.

வலது இடது பக்கமாய் விலகாமல் என்ற சொற்றொடர், நியாயப்பிரமாணம் கீழ்ப்படிதலை விவரிக்கும் விதம் (உபாகமம் 5:32: வலதுபுறமும் இடதுபுறமும் சாயாதிருப்பீர்களாக). பெட்டி தன் நடுவில் இருந்தும் இஸ்ரவேலால் முடியாததை இரண்டு பசுக்கள் நிறைவேற்றுகின்றன. கதைசொல்லி அந்த ஒப்பீட்டைத் தானே பேசவிடுகிறார்.

ஏழு மாத இல்லாமை ஒரு கோதுமை வயலில் முடிகிறது. பெத்ஷிமேஸ் ஒரு ஆசாரியர்களின் பட்டணம் (யோசுவா 21:16), எல்லையைத் தாண்டிய முதல் இஸ்ரவேல் ஊர் — பெட்டி அறுப்புக் காலத்தில் லேவியர்களிடம் வீடு திரும்புகிறது, அதைக் கண்டதினால் சந்தோஷப்பட்டார்கள். தேவனுடைய பிரசன்னம் திரும்பிவருவதற்குச் சரியான முதல் பதிலுணர்வு சந்தோஷமே.

வசனங்கள் 14-15 அடுத்த காரியத்தையும் சரியாகவே செய்கின்றன: வண்டி விறகுக்காகப் பிளக்கப்படுகிறது, பசுக்கள் சர்வாங்க தகனபலியாகச் செலுத்தப்படுகின்றன, லேவியர்கள்... பெட்டியை... இறக்கி வைக்கிறார்கள். பெட்டியைச் சுமந்த மரம் மறுபடியும் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை; அதைச் சுமந்த கறவைப் பசுக்கள் மறுபடியும் கறக்கப்படுவதில்லை. பரிசுத்தமானதைச் சுமந்தது பரிசுத்தமானவருக்கே திரும்பக் கொடுக்கப்படுகிறது.

சந்தோஷம் புலம்பலாக மாறுகிறது. பெட்டியைச் சுமக்கும் லேவியர்கள்கூட அதை மூடப்படாமல் பார்க்கக்கூடாது (எண்ணாகமம் 4:20); பெத்ஷிமேசின் மனிதர்கள் அதற்குள் பார்த்தார்கள் — கிருபாசனத்தை ஒரு வினோதப் பொருளாகக் கருதிய ஆர்வம். இதை அறியாத பெலிஸ்தர்கள் வாதைகளோடு விடப்பட்டார்கள்; அறிந்திருந்த ஆசாரியர்-பட்டணத்து மனிதர்கள் அப்படி விடப்படவில்லை.

இந்த எண்ணிக்கை நன்கு அறியப்பட்ட ஒரு சிக்கல். எபிரெய வாக்கியம் தடுமாற்றமாக வாசிக்கப்படுகிறது, உண்மையில் எழுபது பேர், ஐம்பதினாயிரம் பேர் என்று; ஒரு சிறிய ஊரில் ஐம்பதினாயிரம் பேர் இருந்திருக்க முடியாது; சில எபிரெயக் கையெழுத்துப் பிரதிகளும் வரலாற்றாசிரியர் ஜோசிஃபஸும் எழுபதை மட்டுமே தருகிறார்கள். எனவே பல மொழிபெயர்ப்புகள், குறிப்போடோ இல்லாமலோ, எழுபது என்று வாசிக்கின்றன. KJV (தமிழ் IRV-யும்) பொதுவான எபிரெய வாக்கியத்தை உண்மையாகவே மொழிபெயர்க்கிறது; நேர்மையான வாசகன் எண்ணிக்கையைத் தளர்வாகவும் பாடத்தை உறுதியாகவும் பிடித்துக்கொள்கிறான்.

பேரழிவாக அடித்ததினால் என்ற சொற்றொடர், 4:10-லும் 4:17-லும் இஸ்ரவேலின் தோல்வியைக் குறிக்கப் பயன்பட்ட அதே சொல்லாட்சி. அவர் திரும்பிவந்ததில் சந்தோஷப்படும் தேவனுடைய சொந்த மக்கள், அவருடைய பரிசுத்தம் பெலிஸ்தியாவில் மென்மையாகிவிடவில்லை என்று கண்டுகொள்கிறார்கள். வீடு திரும்பியதால் அவர் பாதுகாப்பானவர் ஆகிவிடவில்லை.

சரியான கேள்வி, தவறான மனநிலையில் கேட்கப்படுகிறது. இந்தப் பரிசுத்தமான தேவனாகிய யெகோவாவுக்கு முன்பாக நிற்கக்கூடியவன் யார்? என்பது லேவியராகமப் புத்தகம் முழுவதும் பதிலளிக்கும் கேள்வி — பலி, ஆசாரியத்துவம், மூடுதல், இரத்தம் ஆகியவற்றால். பெத்ஷிமேஸ் அவரை விலக்கிவிடுவதற்காக மட்டுமே இதைக் கேட்கிறது: பெட்டி நம்மிடத்திலிருந்து யாரிடத்திற்குப் போகும்?

அஸ்தோத் அவருடைய பெட்டி நம்மிடத்தில் இருக்கக்கூடாது என்றது (5:7); பெத்ஷிமேஸ் பெட்டி நம்மிடத்திலிருந்து யாரிடத்திற்குப் போகும்? என்கிறது. இஸ்ரவேலும் பெலிஸ்தியாவும் அதிகாரங்கள் 5-ஐயும் 6-ஐயும் ஒரே வாக்கியத்தோடு முடிக்கின்றன. எல்லையின் தவறான பக்கத்தில் இருப்பதுபோலவே சரியான பக்கத்திலும் இருதயங்கள் கடினமாக இருக்கமுடியும்.

பெட்டி கீரியாத்யாரீமுக்கு, அபினதாபின் வீட்டிற்குப் போகிறது; தாவீது அதை எருசலேமுக்குக் கொண்டுவரும்வரை அங்கேயே தங்குகிறது (7:1-2; 2 சாமுவேல் 6). சீலோ மறுபடியும் அதன் இருப்பிடமாகக் குறிப்பிடப்படுவதில்லை; எரேமியா சீலோவின் பாழ்நிலையை ஒரு எச்சரிக்கையாகச் சுட்டிக்காட்டுவார் (எரேமியா 7:12).

தேவனுடைய பிரசன்னம் விரும்பப்படாத ஒரு பொறுப்பைப்போல் கைமாற்றப்பட்டு அதிகாரம் முடிகிறது. பெட்டி-கதைக்கு இது ஒரு கனத்த முடிவு: இஸ்ரவேல் தன் பெட்டியைத் திரும்பப் பெற்றது, ஆனாலும் தன் தேவனை என்ன செய்வதென்று இன்னும் அறியவில்லை. அதிகாரம் 7 யெகோவாவை நினைத்து இருபது வருட அழுகையோடு தொடங்கும் — பின்பு ஒரு உண்மையான திரும்புதல்.