மூப்பர்கள் சரியான கேள்வியைக் கேட்கிறார்கள் — இன்று யெகோவா... நம்மை முறியடித்ததென்ன? — பதிலுக்காக ஒருபோதும் காத்திருப்பதில்லை. ஜெபமில்லை, தேவன் அப்போதுதான் எழுப்பிய தீர்க்கதரிசியிடம் (3:20) விசாரிப்பில்லை, மனந்திரும்புதலில்லை. மாறாக, ஒரு திட்டம்: பெட்டியைக் கொண்டுவாருங்கள், அது நம்மை இரட்சிக்கும்.

பெட்டி தேவனுடைய பிரசன்னத்தின் சிங்காசனம், ஆயுதம் அல்ல; அது என்னும் சுட்டுப்பெயர் ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. பரிசுத்தமானவைகளைத் தாயத்துகளாகக் கையாளும் மதம், தேவர்களைப் பற்றிய பெலிஸ்தர்களின் சொந்தக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து ஒரே ஒரு அடி தூரத்தில் இருக்கிறது. எரிகோ விழுந்தது, ஊர்வலத்தில் பெட்டி இருக்கும்படி தேவன் கட்டளையிட்டதினால், அந்தப் பெட்டி அங்கே இருந்ததினால் அல்ல.

கதைசொல்லி முழுப் பட்டத்தையும் குவிக்கிறார் — கேருபீன்களின் மத்தியில் இருக்கிற சேனைகளின் யெகோவா — பின்பு, அதே மூச்சில், ஒப்னியும் பினெகாசும். இஸ்ரவேலின் மிகப் பரிசுத்தமான பொருள் அதன் மிக அசுத்தமான இரண்டு ஆசாரியர்களின் கைகளில். 2:34-ன் தீர்ப்பு முகாமுக்குள் நடந்து வருகிறது.

கேருபீன்களின் மத்தியில் இருக்கிற — பிரசன்னம் உண்மையானது; அதுவே சரியாக ஆபத்து. தேவன் தம் மக்களோடு இருப்பேன் என்று சொல்லியிருந்தார்; அவர்களால் பயன்படுத்தப்படுவேன் என்று ஒருபோதும் சொல்லவில்லை.

அந்நிய மக்களின் இறையியல் குழப்பமானது — அந்த மகத்துவமான தேவர்கள்... எகிப்தியரைச் சகலவித வாதைகளினாலும் வனாந்திரத்திலே அடித்த தேவர்கள் (வ. 8) என்பது யாத்திராகமத்தையும் வனாந்திரத்தையும் கலக்கிறது — ஆனால் அவர்களுடைய பயம் இஸ்ரவேலின் நம்பிக்கையைவிட நேர்மையானது. யாத்திராகமத்தின் கதைகளும் நாற்பது வருடங்களின் கதைகளும் பெலிஸ்தியா வரை சென்றிருந்தன; யெகோவாவின் பெயர் நேசிக்கப்படாத இடத்திலும் அறியப்பட்டிருந்தது.

பின்பு பயம் தைரியமாக இறுகுகிறது: ஆண்களைப்போல நடந்துகொள்ளுங்கள்... யுத்தம்செய்யுங்கள் (வ. 9). தேவன் பிரசன்னமாயிருக்கிறார் என்று நம்பியதால் பெலிஸ்தர்கள் இன்னும் கடுமையாகப் போரிட்டார்கள்; அதை உரிமையாகக் கருதியதால் இஸ்ரவேலர்கள் இன்னும் மோசமாகப் போரிட்டார்கள். இந்த யுத்தத்தை இழக்கச்செய்தது அவிசுவாசம் அல்ல, துணிகரமான உரிமை பாவனை.

ஒரு சிறிய வசனம் அதிகாரத்தின் முழு எடையையும் சுமக்கிறது. யோர்தானைக் கடந்து எரிகோவைச் சுற்றிவந்த பெட்டி விருத்தசேதனமில்லாத கைகளால் கொண்டுபோகப்படுகிறது, 2:34-ன் அடையாளம் எழுத்துக்கு எழுத்து நிறைவேறுகிறது: அவர்கள் இருவரும் ஒரே நாளில் சாவார்கள்.

தம்மை அசட்டை செய்த மனிதர்கள் தம் பெட்டியைத் தாயத்தாகப் பயன்படுத்துவதைவிட, அது பிடிபடுவதையே தேவன் அனுமதித்தார். சங்கீதங்கள் 78:60-61 இந்த நாளைத் திரும்பிப் பார்க்கிறது — அவர் தமது பலமாகிய இஸ்ரவேலர்களை சிறையிருப்புக்கும், தமது மகிமையான தம் ஜனத்தை எதிரியின் கைக்கும் ஒப்புக்கொடுத்து. அவர் ஒருபோதும் கைதியாக இருந்ததில்லை என்று அடுத்த அதிகாரம் காட்டுகிறது.

இங்கே ஏலி துன்மார்க்கத்தின் உருவம் அல்ல, பரிதாபத்தின் உருவம்: தொண்ணூற்றெட்டு வயது, குருடன், வழியோரத்தில் உட்கார்ந்து, தேவனுடைய பெட்டிக்காக அவனுடைய இருதயம் தத்தளித்துக்கொண்டிருந்தது. தன் மகன்கள் அதை எடுத்துச்செல்வதை அவன் தடுக்கவில்லை, ஆனால் அவர்கள் என்ன செய்தார்கள் என்று அவனுக்குத் தெரியும். மிகவும் தாமதமாக நடுங்கும் மனசாட்சியும் நடுங்கத்தான் செய்கிறது.

செய்தி கொண்டுவந்தவன் நான்கு பேரழிவுகளை ஏறுவரிசையில் பட்டியலிடுகிறான் (வ. 17) — தப்பியோட்டம், அழிவு, மகன்கள், பெட்டி — முதிர்ந்த ஆசாரியனைக் கொல்வது மகன்கள் அல்ல, பெட்டியே (வ. 18). அவனுடைய தோல்விகள் என்னவாயிருந்தாலும், ஏலியின் ஆழமான அன்பு சரியான இடத்தில் இருந்தது.

முதிர்வயதானவனும் அதிக பருமனானவனும் — ஏலியைப் பற்றிய கதைசொல்லியின் கடைசி வார்த்தை அந்தத் தீர்க்கதரிசன வாக்கை நினைவுபடுத்துகிறது: அவனுடைய வீடு காணிக்கைகளில் எல்லாம் சிறந்தவைகளைக்கொண்டு தங்களைக் கொழுக்கச்செய்தது (2:29). நியாயாதிபதிகள் உட்காரும் வாசலில், இஸ்ரவேலை நாற்பது வருடங்கள் நியாயம் விசாரித்தபின், அவன் இறக்கிறான் — நீண்ட, பெரும்பாலும் உண்மையுள்ள, இறுதியில் சோகமான ஒரு பதவிக்காலம்.

பிரதான ஆசாரியனும், அவனுடைய இரு வாரிசுகளும், பெட்டியும் ஒரே நாளில் விழுகின்றன. சீலோவிலிருந்த இஸ்ரவேலின் மத அமைப்பு முழுவதும் ஒரு பிற்பகலில் போய்விட்டது, ஒரு சிறுவன் தீர்க்கதரிசி மட்டுமே மீதியாயிருக்கிறான். தேவன் கட்டுவதற்கு முன் பெரும்பாலும் மேடையை முழுவதுமாகக் காலியாக்குகிறார்.

அந்தப் பெயர் வழக்கமாக மகிமை எங்கே? அல்லது மகிமை இல்லை என்று விளக்கப்படுகிறது; வேதபாடமே பொருளைத் தருகிறது — மகிமை இஸ்ரவேலை விட்டுப் போயிற்று. மகன் பிறந்திருக்கிறான் என்று சொல்லப்பட்ட, இறந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு தாய் சந்தோஷப்பட முடியவில்லை: மூப்பர்கள் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ளாததை அவள் புரிந்துகொண்டாள் — யெகோவாவின் பிரசன்னமே, யெகோவாவின் தளவாடம் அல்ல, இஸ்ரவேலின் மகிமையாயிருந்தது.

அவளுடைய வரிசையைக் கவனியுங்கள்: முதலில் பெட்டி, பின்பு மாமனும் கணவனும். அவளுடைய துக்கம் தனிப்பட்டதாக இருக்குமுன் இறையியல் சார்ந்தது. எசேக்கியேல் ஒருநாள் மகிமை படிப்படியாக ஆலயத்தை விட்டுப் போவதைப் பார்ப்பான் (எசேக்கியேல் 10-11); பினெகாசின் மனைவி அது ஒரே நாளில் சீலோவை விட்டுப் போவதைப் பார்த்தாள்.