పెద్దలు సరైన ప్రశ్న అడుగుతారు — యెహోవా ఈ రోజు ఎందుకు మనలను... ఓడిపోయేలా చేశాడు? — కానీ జవాబు కోసం ఎన్నడూ ఆగరు. ప్రార్థన లేదు, దేవుడు అప్పుడే నిలబెట్టిన ప్రవక్తను (3:20) అడగడం లేదు, పశ్చాత్తాపం లేదు. బదులుగా, ఒక ప్రణాళిక: మందసాన్ని తీసుకురండి, అది మనలను కాపాడుతుంది.

మందసం దేవుని సన్నిధికి సింహాసనం, ఆయుధం కాదు; అది అనే సర్వనామం రహస్యాన్ని బయటపెడుతుంది. పరిశుద్ధ వస్తువులను రక్షరేకుల్లా చూసే మతం, దేవతల గురించి ఫిలిష్తీయుల సొంత అభిప్రాయానికి ఒక్క అడుగు దూరంలోనే ఉంది. యెరికో పడిపోయింది, ఊరేగింపులో మందసం ఉండాలని దేవుడు ఆజ్ఞాపించాడు గనక, ఆ పెట్టె అక్కడ ఉంది గనక కాదు.

కథకుడు పూర్తి బిరుదును పోగుచేస్తాడు — కెరూబుల మధ్య ఆసీనుడై ఉన్న సైన్యాలకు అధిపతి యెహోవా — ఆ తరువాత అదే ఊపిరిలో హొఫ్నీ, ఫీనెహాసు. ఇశ్రాయేలులో అత్యంత పరిశుద్ధమైన వస్తువు దాని ఇద్దరు అత్యంత అపవిత్ర యాజకుల చేతుల్లో. 2:34 తీర్పు శిబిరంలోకి నడిచి వస్తోంది.

కెరూబుల మధ్య ఆసీనుడై ఉన్న — సన్నిధి నిజమైనది; అదే సరిగ్గా ప్రమాదం. దేవుడు తన ప్రజలతో ఉంటానని చెప్పాడు; వారి చేత వాడుకోబడతానని ఎన్నడూ చెప్పలేదు.

అన్యజనుల వేదాంతం గందరగోళంగా ఉంది — మహాశూరుడైన ఈ దేవుడు... అరణ్యంలో రకరకాల తెగుళ్ళు రప్పించి ఐగుప్తు వారిని సంహరించిన దేవుడు (వ. 8) అనే మాట నిర్గమనాన్నీ అరణ్యాన్నీ కలగలుపుతుంది — కానీ వారి భయం ఇశ్రాయేలు ధీమా కంటే నిజాయితీగలది. నిర్గమనం, నలభై ఏళ్ళ కథలు ఫిలిష్తియ వరకూ చేరాయి; యెహోవా నామం ప్రేమించబడని చోట కూడా తెలిసి ఉంది.

తరువాత భయం ధైర్యంగా గట్టిపడుతుంది: ధైర్యంగా నిలబడి బలం తెచ్చుకుని యుద్ధం చేద్దాం (వ. 9). దేవుడు ఉన్నాడని నమ్మినందువల్ల ఫిలిష్తీయులు ఇంకా గట్టిగా పోరాడారు; దాన్ని తమ హక్కుగా భావించినందువల్ల ఇశ్రాయేలీయులు ఇంకా చెడ్డగా పోరాడారు. ఈ యుద్ధాన్ని అవిశ్వాసం కాదు, దురహంకార భరోసా ఓడించింది.

ఒక చిన్న వచనం అధ్యాయం బరువు మొత్తాన్ని మోస్తుంది. యొర్దాను దాటి యెరికో చుట్టూ తిరిగిన మందసం సున్నతి లేని చేతుల్లో తీసుకుపోబడుతుంది, 2:34 సూచన అక్షరాలా నెరవేరుతుంది: ఒక్కరోజే వారిద్దరూ చనిపోతారు.

తనను తృణీకరించిన మనుషులు తన మందసాన్ని రక్షరేకులా వాడుకోవడం కంటే, అది పట్టుబడడానికే దేవుడు అనుమతించాడు. కీర్తనలు 78:60-61 ఈ రోజును వెనుకకు తిరిగి చూస్తుంది — ఆయన తన బలాన్ని చెరలోకీ తన మహిమను విరోధుల చేతిలోకీ వెళ్ళడానికి అనుమతించాడు. ఆయన ఎన్నడూ బందీ కాదని తరువాతి అధ్యాయం చూపిస్తుంది.

ఇక్కడ ఏలీ దుష్టత్వానికి కాదు, జాలికి ప్రతిరూపం: తొంభై ఎనిమిదేళ్ళు, గుడ్డివాడు, దారి పక్కన కూర్చుని, దేవుని మందసం విషయం అతనికి గుండె బద్దలౌతూ ఉంది. దాన్ని తీసుకువెళ్ళకుండా తన కొడుకులను అతడు ఆపలేదు, కానీ వారు ఏమి చేశారో అతనికి తెలుసు. మరీ ఆలస్యంగా వణికే మనస్సాక్షి అయినా వణుకుతుంది.

వార్త తెచ్చినవాడు నాలుగు విపత్తులను పెరిగే క్రమంలో చెబుతాడు (వ. 17) — పలాయనం, సంహారం, కొడుకులు, మందసం — ముసలి యాజకుణ్ణి చంపేది కొడుకులు కాదు, మందసం (వ. 18). అతని వైఫల్యాలు ఏవైనా, ఏలీ లోతైన ప్రేమ సరైన చోటే ఉంది.

ముసలివాడు, స్థూల కాయుడు — ఏలీ గురించి కథకుడి చివరి మాట ఆ దైవవాక్కును గుర్తు చేస్తుంది: అతని ఇల్లు అర్పణల్లో శ్రేష్ఠమైన భాగాలతో తమను తాము కొవ్వబెట్టుకుంది (2:29). న్యాయాధిపతులు కూర్చునే గుమ్మం దగ్గర, నలభై ఏళ్ళు ఇశ్రాయేలుకు న్యాయం తీర్చిన తరువాత అతడు చనిపోతాడు — సుదీర్ఘమైన, ఎక్కువగా నమ్మకమైన, చివరికి విషాదకరమైన పదవీకాలం.

ప్రధాన యాజకుడు, అతని ఇద్దరు వారసులు, మందసం ఒకే రోజు పడిపోతాయి. షిలోహులోని ఇశ్రాయేలు మత వ్యవస్థ మొత్తం ఒక మధ్యాహ్నంలో పోయింది, ఒక బాల ప్రవక్త మాత్రమే మిగిలాడు. దేవుడు నిర్మించేముందు తరచుగా వేదికను పూర్తిగా ఖాళీ చేస్తాడు.

ఆ పేరు సాధారణంగా మహిమ ఎక్కడ? లేదా మహిమ లేదు అని వివరించబడుతుంది; పాఠమే అర్థాన్ని ఇస్తుంది — ఇశ్రాయేలీయుల్లో నుండి ప్రభావం వెళ్ళిపోయింది. కొడుకు పుట్టాడని చెప్పబడిన చనిపోతున్న తల్లి సంతోషించలేదు: పెద్దలు ఎన్నడూ గ్రహించనిది ఆమె గ్రహించింది — ఇశ్రాయేలు మహిమ యెహోవా సన్నిధి, యెహోవా సామాను కాదు.

ఆమె క్రమాన్ని గమనించండి: ముందు మందసం, తరువాత మామ, భర్త. ఆమె దుఃఖం వ్యక్తిగతమైనది కాకముందు వేదాంతపరమైనది. యెహెజ్కేలు ఒకనాడు మహిమ దశలవారీగా మందిరాన్ని విడిచిపోవడం చూస్తాడు (యెహెజ్కేలు 10-11); ఫీనెహాసు భార్య అది ఒక్కరోజులో షిలోహును విడిచిపోవడం చూసింది.