யுத்தம் மூன்று வசனங்களில் சொல்லப்படுகிறது, பெலிஸ்தர்கள் சவுலையும் அவனுடைய மகன்களையும் நெருங்கித் தொடர்ந்து — எல்லாப் பண்டைய யுத்தங்களிலும் போலவே ராஜாவும் அவனுடைய வாரிசுகளுமே இலக்கு. யோனத்தான் பெயர் முதலில் வருகிறது. தாவீதுக்குத் தன் சால்வையைக் கொடுத்தவன், காட்டில் அவனுடைய கையைத் தேவனுக்குள் திடப்படுத்தியவன், நான் உமக்கு இரண்டாவதாக இருப்பேன் (23:17) என்று சொன்னவன், தான் விட்டுப்பிரிய மனமில்லாத தகப்பனின் அருகிலேயே விழுகிறான். வேதம் அவனுக்குக் கடைசி வார்த்தைகள் எதையும் கொடுக்கவில்லை; அவனுடைய அன்பை அவ்வளவு விரிவாகப் பதிவுசெய்த உரை, அவனுடைய மரணத்தை ஒரு பெயரில் மட்டும் பதிவுசெய்கிறது. 2 சாமுவேல் 1:26 அவனுக்குப் புலம்பல் பாடலைக் கொடுக்கும்.

அபினதாபும் மல்கிசூவாவும் அவனோடு இறக்கிறார்கள். 1 நாளாகமம் 8:33 சவுலின் நான்கு மகன்களைப் பட்டியலிடுகிறது; அப்னேரால் ராஜாவாக்கப்படும்படி உயிரோடு தப்பும் இஸ்போசேத் (2 சாமுவேல் 2:8) கில்போவாவில் இல்லை; இந்த அதிகாரம் அபினதாப் என்று சொல்லும் இடத்தில் 14:49 இஸ்வி என்று பெயரிடுகிறது; வாசகர்கள் இதைப் பல விதங்களில் இணக்கப்படுத்துகிறார்கள். 28:19-இல் சாமுவேல் சொன்ன வார்த்தை — நாளைக்கு நீயும் உன்னுடைய மகன்களும் என்னோடு இருப்பீர்கள் — எழுத்துக்கு எழுத்து நிறைவேறுகிறது. யோனத்தானின் மரணம் தண்டனை என்ற எண்ணத்தை வாசகர்கள் எதிர்க்க வேண்டும்; உரை அப்படி எதையும் சொல்லவில்லை, இந்தப் புத்தகத்தில் ஒருபோதும் தடுமாறாத ஒரே மனிதன், எப்போதும் தடுமாறியவன் இறந்த அதே நேரத்தில் இறக்கிறான்.

சவுலுக்கு விரோதமாக யுத்தம் பலத்தது; வில்வீரர்கள் அவனைக் கண்டு நெருங்கினார்கள் — எபிரெய வினைச்சொல் கண்டார்கள் என்பதற்கு நெருக்கமானது; வில்வீரர்கள் அவனைக் கண்டுபிடித்தார்கள். மிகவும் காயப்பட்டு என்பதைச் சிலர் வில்வீரர்களைக் குறித்து மிகுந்த பயத்தில் என்று வாசிக்கிறார்கள், ஏனெனில் எபிரெயம் அதற்கு இடம் தருகிறது; KJV-யும் பெரும்பாலானோரும் அதைக் காயப்பட்டதாகவே எடுத்துக்கொள்கிறார்கள், 4-ஆம் வசனம் அதையே முன்னூகிக்கிறது. எல்லா மக்களும் அவனுடைய தோளிற்கு கீழ் இருந்தார்கள் (10:23) என்ற அளவுக்கு உயரமாக நின்ற ராஜா இப்போது அவர்கள் தவறவிட முடியாத இலக்காக இருக்கிறான். ஆகிலாவில் தாவீது சாத்தியம் என்று சொன்ன மரணம் இதுவே (26:10): அவர் யுத்தத்திற்குப் போய் இறந்தாலொழிய.

கில்போவா யெஸ்ரயேல் பள்ளத்தாக்குக்கு மேலே உள்ள மலைத்தொடர்; அங்கே இஸ்ரவேல் நீரூற்றின் அருகே முகாமிட்டிருந்தது (29:1), பெலிஸ்தர்கள் சமவெளிக்கு அப்பால் சூனேமில் இருந்தார்கள் (28:4). சவுல் யுத்தத்தின் முடிவை முன்பே அறிந்தவனாக யுத்தத்திற்குப் போனான் (28:19); அதை அவன் யாரிடமாவது சொன்னானா என்று உரை சொல்லவில்லை. போவதில் ஒரு வகையான துணிவு இருக்கிறது, கதைசொல்லி அதை மறுக்கவில்லை, ஆனால் அது போவதற்கு வேறு இடமில்லாத மனிதனின் துணிவு. தாவீதின் புலம்பல் சவுல் தைலத்தால் அபிஷேகம் செய்யப்படாதவர்போல அவருடைய கேடகமும் அவமதிக்கப்பட்டதே (2 சாமுவேல் 1:21) என்று சொல்லும் — அந்தத் தைலமே அவனிடம் இருந்தது, அவன் இழந்தது.

சவுலின் கடைசி வேண்டுகோள் அவனுடைய ஆயுததாரியிடம்: அந்த விருத்தசேதனம் இல்லாதவர்கள் வந்து, என்னைக் குத்திப்போட்டு, என்னை அவமானப்படுத்தாதபடி, நீ உன்னுடைய பட்டயத்தை உருவி, என்னைக் குத்திப்போடு. அவன் மரணத்தைவிடச் சித்திரவதைக்கும் பரியாசத்துக்குமே அதிகம் பயப்படுகிறான் — 9-10 வசனங்கள் காட்டுகிறபடி அது சரியான பயமே. அந்த வாலிபன் மிகவும் பயப்பட்டதால், அப்படிச் செய்யமாட்டேன் என்றான் — அந்தச் செயலுக்குப் பயந்து, தாவீது பயந்தது போலவே ராஜாவின்மேல் கையைப் போடப் பயந்து. அப்பொழுது சவுல் பட்டயத்தை நிலத்திலே குத்தி வைத்து அதின்மேல் விழுந்தான். உரை இந்தத் தற்கொலையை எந்தத் தீர்ப்பும் இல்லாமல் நேரடியாக அறிவிக்கிறது; இந்த ஆய்வும் அதை அதே விதத்தில் அறிவிக்கிறது, இந்த வசனத்தின்மேல் மறுமையைப் பற்றிய எந்தக் கோட்பாட்டையும் கட்டுவதில்லை.

இந்தக் காட்சி அபிமெலேக்கின் காட்சியோடு ஒப்பிடப்பட்டிருக்கிறது (நியாயாதிபதிகள் 9:54); அவனும் அவமானத்தைத் தவிர்க்கத் தன்னைக் கொல்லும்படி தன் ஆயுததாரியிடம் கேட்டான், அவனுடைய வேலைக்காரன் கீழ்ப்படிந்தான். சவுலின் ஆயுததாரி கீழ்ப்படியவில்லை, அந்த மறுப்பில் ஒரு கடைசி மரியாதை இருக்கிறது: இப்போதும், தன் ஊழியக்காரனுக்கு ராஜா யெகோவாவின் அபிஷேகம் பெற்றவனே; அந்த ஊழியக்காரன் பிறகு அவனோடு இறக்கிறான் (வச. 5). வாசகர்கள் இரண்டு இழைகளையும் சேர்த்துப் பிடிக்க வேண்டும் — தன் உயிரைத் தானே முடித்துக்கொள்ளும் ராஜாவும், அதை எடுக்க மறுக்கும் ஊழியக்காரனும், ஒரே வசனத்தில். அன்னாளின் அவரே பாதாளத்தில் இறங்கவும்... செய்கிறவர் (2:6) என்பதோடு தொடங்கிய புத்தகம், தன் முதல் பகுதியைக் கல்லறையின் விளிம்பில் முடிக்கிறது.

அப்படியே அன்றையதினம் சவுலும், அவன் மூன்று மகன்களும், அவனுடைய ஆயுதம் ஏந்துபவனும், அவனுடைய எல்லா மனிதர்களும் ஒன்றாக இறந்துபோனார்கள். இந்த வாக்கியம் ஒரு கல்லறைக் கல். அவனுடைய எல்லா மனிதர்களும் என்பது பொதுவாக முழு இராணுவத்தையும் அல்ல, அவனுடைய மெய்க்காவலர்களையும் நெருங்கிய கூட்டத்தையும் குறிப்பதாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது, ஏனெனில் 2 சாமுவேல் 2-இல் அப்னேரும் ஒரு இஸ்ரவேல் படையும் உயிரோடு இருக்கிறார்கள். கதைசொல்லி இரங்கல் குறிப்பையோ, தீர்ப்பையோ, சவுலின் ஆத்துமாவைப் பற்றிய ஒரு வார்த்தையையோ தரவில்லை. தீர்ப்பு கில்காலில் கொடுக்கப்பட்டது (15:23, 28), எந்தோரில் மறுபடியும் சொல்லப்பட்டது (28:17-19); அது வந்துசேர்ந்தது என்பதை மட்டுமே இந்த அதிகாரம் பதிவுசெய்கிறது. அந்த மௌனமே வேதம் மரித்தவர்களுக்குச் செலுத்தும் மரியாதை.

1 நாளாகமம் 10 இந்த அதிகாரத்தை ஏறக்குறைய வார்த்தைக்கு வார்த்தை திரும்பச் சொல்லி, இங்கே கதைசொல்லி சொல்லாமல் விடும் தீர்ப்பைச் சேர்க்கிறது: அப்படியே சவுல் யெகோவாவுடைய வார்த்தைக்கு கீழ்ப்படியாமல், யெகோவாவுக்குச் செய்த தன்னுடைய துரோகத்தினாலும், அவன் யெகோவாவை தேடாமல் குறி சொல்லுகிறவர்களைக் கேட்கும்படி தேடியதாலும் செத்துப்போனான். அதற்காக அவர் அவனைக் கொன்று, ராஜ்ஜியபாரத்தை ஈசாயின் மகனாகிய தாவீதிடம் ஒப்படைத்தார் (10:13-14). வாசகர்கள் இரண்டையும் பிடித்துக்கொள்ளலாம்: பயங்கரத்தைப் பேசவிடும் 1 சாமுவேலின் மௌனமும், காரணத்தைப் பெயரிட்டுச் சொல்லும் நாளாகமத்தின் விளக்கமும். இந்த ஆய்வு இரண்டையும் தருகிறது, ஒன்று மற்றொன்றை ரத்துசெய்ய அனுமதிப்பதில்லை.

தோல்வி தேசம் முழுவதற்குமானது. பள்ளத்தாக்குக்கு இப்புறத்திலும் — யெஸ்ரயேல் சமவெளி — யோர்தானுக்கு இப்புறத்திலும் இருந்த இஸ்ரவேலர்கள் தங்கள் பட்டணங்களைக் கைவிடுகிறார்கள், அப்பொழுது பெலிஸ்தர்கள் வந்து, அவைகளிலே குடியிருந்தார்கள். எந்த எதிரியோடு போரிட சவுல் எழுப்பப்பட்டானோ (9:16), அந்த எதிரியே இப்போது தேசத்தின் மையப்பகுதியையும் யோர்தானின் துறைகளையும் ஆக்கிரமிக்கிறான். யெகோவா உன்னையும், உன்னுடைய மக்களாகிய இஸ்ரவேலர்களையும் பெலிஸ்தர்கள் கையில் ஒப்புக்கொடுப்பார் (28:19) என்ற சாமுவேலின் வார்த்தை சவுலைப் பற்றிய வார்த்தையோடு சேர்ந்து நிறைவேறுகிறது. மற்ற தேசங்களைப் போல ஒரு ராஜாவைக் கேட்ட மக்களை இப்போது தேசங்களே ஆளுகின்றன.

இது ராஜ்ஜியத்தின் கதையில் மிகத் தாழ்ந்த நிலை, ஆப்பெக்கையும் இழந்த பெட்டியையும்விட (4:10-11) தாழ்ந்தது, ஏனெனில் இப்போது நியாயாதிபதியும் இல்லை, ராஜாவும் இல்லை, தேசம் பெலிஸ்தர்களின் கையில் இருக்கிறது. அடுத்து என்ன நடக்கும் என்று அறிந்த வாசகனும் — எப்ரோனில் தாவீது, இந்த நிலமெல்லாம் திரும்பப் பெறப்படுதல் — ஒரு வசனமளவு இங்கே உட்கார்ந்திருக்க வேண்டும். 1 சாமுவேல் புத்தகம் ஆக்கிரமிப்போடும் அவமானப்படுத்தப்பட்ட ராஜாவோடும் முடிகிறது, 2 சாமுவேல் கிரீடத்தைச் சுமந்துவரும் தூதுவனோடு தொடங்குகிறது. ஒளியான அதிகாரத்தை அடைவதற்காக வேதம் இருண்ட அதிகாரத்தைத் தாண்டிச்செல்வதில்லை.

சவுல் எதற்குப் பயந்தானோ அதையே பெலிஸ்தர்கள் செய்கிறார்கள். அவர்கள் அவனுடைய தலையை வெட்டி — தாவீது கோலியாத்தின் தலையை வெட்டியது போல (17:51), வாசகன் அதை நினைக்காமல் இருக்க முடியாது — அவனுடைய ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொண்டு, தங்கள் விக்கிரகங்களின் வீடுகளில் ... செய்தியைப் பரப்பும்படி, மக்களுக்குள்ளும் அறிவிக்கும்படி, சுற்றிலும் அனுப்புகிறார்கள். பெலிஸ்தர்களுக்கு இந்த வெற்றி ஒரு மத நிகழ்வு: அவர்களுடைய தெய்வங்கள் இஸ்ரவேலின் ராஜாவைத் தோற்கடித்துவிட்டன. இது 17:46-இன் எதிர்பிம்பம்; அங்கே தாவீது கோலியாத்தின் தலையை வாக்குக்கொடுத்தான், அதனால் இஸ்ரவேலில் தேவன் ஒருவர் உண்டு என்று பூமியில் உள்ளவர்கள் அனைவரும் அறிந்துகொள்ளுவார்கள். இப்போது பெலிஸ்தர்கள் அதற்கு நேர் எதிரானதை அறிவிக்கிறார்கள்.

1 நாளாகமம் 10:10, அவனுடைய தலையை தாகோனின் வழிபாட்டு இடத்தில் தூக்கிவைத்தார்கள் என்று சேர்க்கிறது — பெட்டியின் முன்பாகத் தலையில்லாமல் விழுந்த உருவத்தையுடைய அதே தாகோன் (5:3-4). வாசகர்கள் இந்த இரண்டு காட்சிகளிலும் வேண்டுமென்றே அமைக்கப்பட்ட எதிரொலியைக் கண்டிருக்கிறார்கள்: ஒருகாலத்தில் தாகோன் யெகோவாவின் பெட்டிக்கு முன்பாக உடைந்து கிடந்தது; இப்போது இஸ்ரவேலின் ராஜா தாகோனின் வீட்டில் தலையில்லாமல் இருக்கிறான். உரை இந்த ஒப்பீட்டை வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை, இந்த ஆய்வு அதை ஒரு வாசிப்பாக முன்வைக்கிறது. தெளிவாக இருப்பது அந்த அவமானம், அந்த அவமானத்தைத் தடுக்கவே சவுலின் கடைசி வார்த்தைகள் முயன்றன என்பதுமே.

அவனுடைய ஆயுதங்களை அஸ்தரோத் ... வைத்து — இஸ்ரவேல் விலக்கிவிடும்படி சொல்லப்பட்டிருந்த அந்தப் பெண் தெய்வத்தின் வழிபாட்டு இடத்தில் (7:3-4; 12:10) — அவனுடைய உடலைப் பெத்சானின் சுவற்றிலே தூக்கிப்போட்டார்கள்; பெத்சான் யெஸ்ரயேல், யோர்தான் பள்ளத்தாக்குகள் சந்திக்கும் இடத்தில், யோர்தானின் துறைகளுக்கு எட்டும் தூரத்தில் இருந்த பட்டணம். கோலியாத்தின் பட்டயம் ஏபோத்துக்குப் பின்னால் வைக்கப்பட்டிருந்தது (21:9); சவுலின் ஆயுதங்கள் ஒரு விக்கிரகத்தின் முன்பாக வைக்கப்படுகின்றன. யெகோவாவின் வெற்றிச் சின்னமும் பெலிஸ்த தெய்வங்களின் வெற்றிச் சின்னமும் ஒத்த மொழியில் சொல்லப்படுகின்றன, எந்தத் தேவன் உண்மையானவர் என்று கதைசொல்லி சொல்லவேண்டிய அவசியமில்லை.

ஒரு உடலைத் திறந்தவெளியில் விட்டுவைப்பது பண்டைய உலகம் அறிந்த மிக ஆழமான அவமானம், மரணதண்டனை பெற்ற குற்றவாளியைக்கூட அதே நாளில் அடக்கம்செய்ய வேண்டும் என்று நியாயப்பிரமாணம் கோரியது (உபாகமம் 21:22-23). சவுல் ஒரு பெலிஸ்தச் சுவற்றில் தொங்குகிறான். இறந்தவர்களோடும் ஆவிகளோடும் பேசுகிறவர்களைத் துரத்திவிட்ட ராஜா இவனே, மக்களைவிடத் தோளுக்கு மேலே உயரமானவன், யெகோவாவின் தைலத்தால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவன். கதைசொல்லி வாசகனிடமிருந்து எதையும் மறைக்கவில்லை; தேவன் தெரிந்துகொண்ட மனிதனின் வீழ்ச்சி உண்மையான வீழ்ச்சி என்று வாசகன் உணர வேண்டும் என்பதே அவன் நோக்கம்.

பின்பு இந்த அதிகாரத்திலுள்ள ஒரே அழகான செயல். கீலேயாத் யாபேசின் பலசாலிகள் — சவுல் தன் ஆட்சியின் முதல் செயலாக நாகாசிடமிருந்து விடுவித்த யோர்தானுக்கு அப்பாலுள்ள பட்டணம் (11:1-11); அப்பொழுது ஆவியானவர் அவன்மேல் இறங்கினார், சவுலே இன்று யெகோவா இஸ்ரவேலர்களுக்கு மீட்பைக் கொடுத்தார் என்றான் (11:13) — இரவு முழுவதும் நடந்துபோய், சுவற்றிலிருந்து உடல்களை எடுத்து, அவைகளை வீட்டுக்குக் கொண்டுவருகிறார்கள். ராஜாவாகச் சவுல் செய்த முதல் செயல், அவனுடைய கடைசித் தோல்விக்குப் பிறகு, அதைப் பெற்றவர்களால் நினைவுகூரப்படுகிறது. புத்தகம் வட்டத்தை முடிக்கிறது: அவனை ராஜாவாக்கிய யாபேசே அவனை அடக்கம்செய்கிறது.

அவைகளை அங்கே தகனம்செய்து — அடக்கம்செய்வதே வழக்கமாக இருந்த இஸ்ரவேலில் இது அசாதாரணம்; உடல்கள் பாதுகாக்க முடியாத நிலையில் இருந்தன என்றோ, மேலும் அவமதிக்கப்படாமல் தடுக்கவே தகனம்செய்தார்கள் என்றோ வாசகர்கள் கருதுகிறார்கள்; 1 நாளாகமம் 10:12 அதை விட்டுவிட்டு, எலும்புகளைப் பற்றி மட்டுமே பேசுகிறது. இந்த ஆய்வு அந்த வேறுபாட்டைக் குறிப்பிடுகிறது, அதைத் தீர்க்கவில்லை. முக்கியமானது யாருக்கும் பலன் கொடுக்க முடியாத இறந்த ராஜாவிடம் காட்டப்பட்ட உண்மைத்தன்மை. தாவீது அதைக் கேள்விப்பட்டு அவர்களை ஆசீர்வதிப்பான் — நீங்கள் உங்களுடைய ஆண்டவனான சவுலுக்கு இந்த தயவைச் செய்து, அவரை அடக்கம்செய்ததால், யெகோவா உங்களை ஆசீர்வதிப்பாராக (2 சாமுவேல் 2:5) — பிறகு எலும்புகளைப் பென்யமீனில் மறுபடியும் அடக்கம்செய்வான் (2 சாமுவேல் 21:12-14).

அவர்களுடைய எலும்புகளை எடுத்து, யாபேசிலிருக்கிற தோப்பிலே அடக்கம்செய்து, ஏழுநாள் உபவாசம்செய்தார்கள். அரசவையில் சவுல் கடைசியாகக் காணப்பட்டது கிபியாவில் ஒரு தோப்பில், கையில் ஈட்டியோடு (22:6); அவனுடைய எலும்புகள் கீலேயாத்தில் ஒரு தோப்பில், தனக்கு எல்லாவற்றுக்கும் கடன்பட்டிருந்த அந்த ஒரே பட்டணத்தில் இளைப்பாறுகின்றன. ஏழுநாள் உபவாசம் பண்டைய உலகின் முழுமையான துக்கம் (ஆதியாகமம் 50:10). 1 சாமுவேல் புத்தகம் இங்கே முடிகிறது — 2 சாமுவேல் தரப்போகும் தாவீதின் முடிசூட்டுதலோடு அல்ல, ஒரு அடக்கத்தோடும் ஒரு உபவாசத்தோடும், எதிரிகளின் கையில் இருக்கும் ஒரு ராஜ்ஜியத்தோடும்.

ஒரு சிக்கலைப் பெயரிட்டுச் சொல்ல வேண்டும். 2 சாமுவேல் 1:6-10-இல் ஒரு அமலேக்கியன், சவுல் தன் ஈட்டியின்மேல் சாய்ந்துகிடக்கக் கண்டதாகவும், அவனுடைய வேண்டுகோளின்படி அவனைக் கொன்றதாகவும் தாவீதிடம் சொல்லுகிறான். அந்த விவரம் இந்த அதிகாரத்தோடு ஒத்துப்போகவில்லை; இங்கே சவுல் தன் சொந்தப் பட்டயத்தின்மேல் விழுகிறான், எந்த அமலேக்கியனும் அங்கே இல்லை. தாவீதின் தயவைப் பெறுவதற்காக அந்த அமலேக்கியன் பொய் சொன்னான் என்றும், தாவீது அவனைக் கொல்லுவித்தது (2 சாமுவேல் 1:15-16) அந்தச் செயலைச் செய்தாலும் செய்யாவிட்டாலும் அதைத் தன்னுடையதாக உரிமைகொண்டாடிய மனிதனுக்குக் கொடுத்த பதில் என்றும் பெரும்பாலான வாசகர்கள் கருதுகிறார்கள்; சிலர் இரண்டையும் வேறுபட்ட பாரம்பரியங்களாக எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். புத்தகம் உறுதிப்படுத்தும் விவரமாக, இந்த ஆய்வு இங்குள்ள கதைசொல்லியின் சொந்த விவரத்தையே முன்வைக்கிறது.