ಯುದ್ಧವನ್ನು ಮೂರು ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯರು ಸೌಲನನ್ನೂ ಅವನ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಬಿಡದೆ ಹಿಂದಟ್ಟಿ ಬರುತ್ತಾರೆ — ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಚೀನ ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಅರಸನೂ ಅವನ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗಳೂ ಗುರಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಮೊದಲು ಹೆಸರಿಸಲ್ಪಡುವವನು ಯೋನಾತಾನ. ದಾವೀದನಿಗೆ ತನ್ನ ನಿಲುವಂಗಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟವನು, ಅಡವಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಕೈಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿದವನು, ನಾನು ನಿನಗೆ ಎರಡನೆಯವನಾಗಿರುವೆನು (23:17) ಎಂದು ಹೇಳಿದವನು, ತಾನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗದ ತಂದೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ಯವೇದವು ಅವನಿಗೆ ಕೊನೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅಷ್ಟು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸಿದ ವೃತ್ತಾಂತವು ಅವನ ಮರಣವನ್ನು ಒಂದು ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ದಾಖಲಿಸುತ್ತದೆ. 2 ಸಮುವೇಲನು 1:26 ಅವನಿಗೆ ಶೋಕಗೀತೆಯನ್ನು ಕೊಡುವುದು.

ಅಬೀನಾದಾಬನೂ ಮಲ್ಕೀಷೂವನೂ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸಾಯುತ್ತಾರೆ. 1 ಪೂರ್ವಕಾಲವೃತ್ತಾಂತ 8:33 ಸೌಲನ ನಾಲ್ಕು ಮಕ್ಕಳ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ; ಜೀವದಿಂದುಳಿದು ಅಬ್ನೇರನಿಂದ ಅರಸನಾಗಿ ಮಾಡಲ್ಪಡುವ ಈಷ್ಬೋಶೆತನು (2 ಸಮುವೇಲನು 2:8) ಗಿಲ್ಬೋವದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ; ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಅಬೀನಾದಾಬನಿರುವಲ್ಲಿ 14:49 ಇಷ್ವಿ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ; ಓದುಗರು ಇದನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿಸುತ್ತಾರೆ. 28:19ರಲ್ಲಿ ಸಮುವೇಲನ ಮಾತು — ನಾಳೆ ನೀನೂ ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳೂ ನಾನಿರುವಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವಿರಿ — ಅಕ್ಷರಶಃ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ. ಯೋನಾತಾನನ ಮರಣವು ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಿತ್ತು ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಓದುಗರು ತಡೆಯಬೇಕು; ವೃತ್ತಾಂತವು ಅಂಥದ್ದೇನನ್ನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಚಂಚಲನಾಗದ ಏಕೈಕ ಮನುಷ್ಯನು ಯಾವಾಗಲೂ ಚಂಚಲನಾಗಿದ್ದವನು ಸತ್ತ ಅದೇ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ.

ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಾಠದಲ್ಲಿ ಸೌಲನಿಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಯುದ್ಧವು ಘೋರವಾಯಿತು, ಬಿಲ್ಲುಗಾರರು ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆದರು — ಹೀಬ್ರೂ ಕ್ರಿಯಾಪದವು ಕಂಡುಹಿಡಿದರು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರ; ಬಿಲ್ಲುಗಾರರು ಅವನನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದರು. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಾಠದ ಬಹಳ ಗಾಯಗೊಂಡನು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೆಲವರು ಬಿಲ್ಲುಗಾರರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಬಹು ಭೀತನಾಗಿ ಎಂದು ಓದುತ್ತಾರೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಹೀಬ್ರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಡುತ್ತದೆ; KJV ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಅದನ್ನು ಗಾಯವೆಂದು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಅಲ್ಲಿನ 4ನೆಯ ವಚನವೂ ಅದನ್ನೇ ಊಹಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಜನರಿಗಿಂತ ಅವನ ಹೆಗಲೂ ತಲೆಯೂ ಕಾಣುವಷ್ಟು ಎತ್ತರವಾದ ಅರಸನು (10:23) ಈಗ ಅವರು ತಪ್ಪಿಸಲಾಗದ ಗುರಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಹಕೀಲಾ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ದಾವೀದನು ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಿದ ಮರಣ ಇದೇ (26:10): ಅಥವಾ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಾಯುವನು.

ಇಸ್ರಾಯೇಲರು ಬುಗ್ಗೆಯ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಳಿದುಕೊಂಡ (29:1) ಇಜ್ರೇಲ್ ಬಯಲಿನ ಮೇಲಿರುವ ಗುಡ್ಡಸಾಲೇ ಗಿಲ್ಬೋವ; ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯರು ಬಯಲಿನ ಆಚೆ ಶೂನೇಮಿನಲ್ಲಿದ್ದರು (28:4). ಯುದ್ಧದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದುಕೊಂಡೇ ಸೌಲನು ಅದಕ್ಕೆ ಹೋದನು (28:19); ಅವನು ಅದನ್ನು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಹೇಳಿದನೋ ಎಂದು ವೃತ್ತಾಂತವು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹೋಗುವುದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಧೈರ್ಯವಿದೆ, ಕಥೆಗಾರನು ಅದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅದು ಬೇರೆಲ್ಲಿಯೂ ಹೋಗಲು ದಾರಿಯಿಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯನ ಧೈರ್ಯ. ದಾವೀದನ ಶೋಕಗೀತೆಯು ಹೇಳುವುದು: ಸೌಲನ ಗುರಾಣಿಯೂ ಅಭಿಷಿಕ್ತನಲ್ಲದವನ ಗುರಾಣಿಯಂತೆ ಬಿದ್ದಿದೆ (2 ಸಮುವೇಲನು 1:21) — ತೈಲವೇ ಅವನಿಗಿದ್ದ ಸಂಪತ್ತು, ಅವನು ಅದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡನು.

ಸೌಲನ ಕೊನೆಯ ಬೇಡಿಕೆ ಅವನ ಆಯುಧವಾಹಕನಿಗೆ: ನಿನ್ನ ಕತ್ತಿಯನ್ನು ಹಿರಿದು ನನ್ನನ್ನು ತಿವಿದು ಕೊಲ್ಲು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಸುನ್ನತಿಯಿಲ್ಲದ ಈ ಜನರು ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ತಿವಿದು, ಅಪಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಾರು. ಅವನು ಮರಣಕ್ಕಿಂತ ಹಿಂಸೆಗೂ ಪರಿಹಾಸಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹೆದರುತ್ತಾನೆ — 9-10ನೆಯ ವಚನಗಳು ತೋರಿಸುವಂತೆ, ಸರಿಯಾಗಿಯೇ. ಆ ಯುವಕನು ಹೆದರಿ, “ನಾನು ಕೊಲ್ಲಲಾರೆ” ಎಂದನು — ಆ ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ, ಅರಸನ ಮೇಲೆ ಕೈಹಾಕಲು ಹೆದರಿ, ದಾವೀದನು ಹೆದರಿದಂತೆಯೇ. ಆಗ ಸೌಲನು ತಾನೇ ಕತ್ತಿಯನ್ನು ಹಿರಿದು ಅದರ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದನು. ವೃತ್ತಾಂತವು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಯಾವ ತೀರ್ಪೂ ಇಲ್ಲದೆ ನೇರವಾಗಿ ವರದಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ; ಈ ಅಧ್ಯಯನವೂ ಅದನ್ನು ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರದಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಈ ವಚನದ ಮೇಲೆ ಮರಣಾನಂತರದ ಲೋಕದ ಕುರಿತು ಯಾವ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನೂ ಕಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ.

ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಅಬೀಮೆಲೆಕನ ದೃಶ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಲಾಗಿದೆ (ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾಪಕರು 9:54); ಅವನು ಸಹ ಅವಮಾನವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವಂತೆ ತನ್ನ ಆಯುಧ ಹೊರುವವನನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡನು, ಮತ್ತು ಅವನ ಆಳು ವಿಧೇಯನಾದನು. ಸೌಲನ ಆಳು ವಿಧೇಯನಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಆ ನಿರಾಕರಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೊನೆಯ ಗೌರವವಿದೆ: ಈಗಲೂ ತನ್ನ ಸೇವಕನಿಗೆ ಅರಸನು ಯೆಹೋವನ ಅಭಿಷಿಕ್ತನು; ಆ ಸೇವಕನು ತರುವಾಯ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ (ವ. 5). ಓದುಗರು ಎರಡು ಎಳೆಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು — ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತಾನೇ ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವ ಅರಸನೂ ಅದನ್ನು ತೆಗೆಯದ ಸೇವಕನೂ, ಒಂದೇ ವಚನದಲ್ಲಿ. ಹನ್ನಳ ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ದೊಬ್ಬುವವನೂ (2:6) ಎಂಬ ಮಾತಿನಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಪುಸ್ತಕವು ತನ್ನ ಮೊದಲ ಭಾಗವನ್ನು ಸಮಾಧಿಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಹೀಗೆ ಸೌಲನೂ ಅವನ ಮೂರು ಮಂದಿ ಮಕ್ಕಳೂ, ಅವನ ಆಯುಧವಾಹಕನು, ಎಲ್ಲಾ ಆಳುಗಳೂ ಅದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಸತ್ತರು. ಆ ವಾಕ್ಯವು ಒಂದು ಸಮಾಧಿಶಿಲೆ. ಎಲ್ಲಾ ಆಳುಗಳೂ ಎಂಬುದು ಇಡೀ ಸೈನ್ಯವಲ್ಲ, ಅವನ ಮೈಗಾವಲಿನವರು ಮತ್ತು ಹತ್ತಿರದ ತಂಡ ಎಂದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲಾಗುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ 2 ಸಮುವೇಲನು 2ರಲ್ಲಿ ಅಬ್ನೇರನೂ ಒಂದು ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ ಸೈನ್ಯವೂ ಜೀವದಿಂದಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಕಥೆಗಾರನು ಯಾವ ಮರಣವಾರ್ತೆಯನ್ನೂ, ಯಾವ ತೀರ್ಪನ್ನೂ, ಸೌಲನ ಆತ್ಮದ ಕುರಿತು ಒಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ತೀರ್ಪು ಗಿಲ್ಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು (15:23, 28) ಮತ್ತು ಏಂದೋರಿನಲ್ಲಿ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು (28:17-19); ಅದು ಬಂದಿತು ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಅಧ್ಯಾಯವು ದಾಖಲಿಸುತ್ತದೆ. ಸತ್ತವರಿಗೆ ಸತ್ಯವೇದವು ಸಲ್ಲಿಸುವ ಗೌರವವೇ ಈ ಮೌನ.

1 ಪೂರ್ವಕಾಲವೃತ್ತಾಂತ 10 ಈ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಬಹುತೇಕ ಪದಕ್ಕೆ ಪದವಾಗಿ ಪುನಃ ಹೇಳುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಆಮೇಲೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಥೆಗಾರನು ತಡೆಹಿಡಿಯುವ ತೀರ್ಪನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತದೆ: ಸೌಲನು ಯೆಹೋವನ ಮಾತು ಕೇಳದೆ ಆತನಿಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ದ್ರೋಹ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದಲೂ, ಯೆಹೋವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸದೇ, ಭೂತ, ಪ್ರೇತಗಳನ್ನು ನಂಬಿ ದೇವ ದ್ರೋಹಿಯಾದುದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಇಂಥ ಮರಣವಾಯಿತು. ಯೆಹೋವನು ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸಿ, ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಇಷಯನ ಮಗನಾದ ದಾವೀದನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದನು (10:13-14). ಓದುಗರು ಎರಡನ್ನೂ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು: ಭೀಕರತೆಯೇ ಮಾತಾಡುವಂತೆ ಬಿಡುವ 1 ಸಮುವೇಲನ ಮೌನವನ್ನೂ, ಕಾರಣವನ್ನು ಹೆಸರಿಸುವ ಪೂರ್ವಕಾಲವೃತ್ತಾಂತದ ವಿವರಣೆಯನ್ನೂ. ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಎರಡನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಯಾವುದೂ ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಸೋಲು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದದ್ದು. ತಗ್ಗಿನ ಆಚೆಯಲ್ಲಿಯೂ — ಇಜ್ರೇಲ್ ಬಯಲು — ಯೊರ್ದನಿನ ಆಚೆಯಲ್ಲಿಯೂ ವಾಸವಾಗಿದ್ದ ಇಸ್ರಾಯೇಲರು ತಮ್ಮ ಪಟ್ಟಣಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯರು ಬಂದು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡಿದರು. ಯಾವ ಶತ್ರುವಿನೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಲು ಸೌಲನು ಎಬ್ಬಿಸಲ್ಪಟ್ಟನೋ (9:16), ಆ ಶತ್ರು ಈಗ ದೇಶದ ಹೃದಯಭಾಗವನ್ನೂ ಯೊರ್ದನಿನ ದಾಟುವ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನೂ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಆತನು ನಿನ್ನ ಕೂಡ ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ಯರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯರ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವನು (28:19) ಎಂಬ ಸಮುವೇಲನ ಮಾತು ಸೌಲನ ಕುರಿತಾದ ಮಾತಿನೊಂದಿಗೆ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ. ಜನಾಂಗಗಳಂತೆ ಒಬ್ಬ ಅರಸನನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡ ಜನರನ್ನು ಈಗ ಜನಾಂಗಗಳೇ ಆಳುತ್ತವೆ.

ಇದು ರಾಜ್ಯದ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಳಮಟ್ಟ, ಅಫೇಕ್ ಮತ್ತು ಕಳೆದುಹೋದ ಮಂಜೂಷಕ್ಕಿಂತಲೂ (4:10-11) ಕೆಳಗೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಈಗ ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾಪಕನಿಲ್ಲ, ಅರಸನಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ದೇಶವು ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯರ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಮುಂದೆ ಏನು ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿರುವ ಓದುಗನೂ — ಹೆಬ್ರೋನಿನಲ್ಲಿ ದಾವೀದನು, ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರದೇಶದ ಪುನರ್ಪ್ರಾಪ್ತಿ — ಒಂದು ವಚನದಷ್ಟು ಕಾಲ ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರಬೇಕು. 1 ಸಮುವೇಲನು ಪುಸ್ತಕವು ಆಕ್ರಮಣದಲ್ಲಿಯೂ ಅವಮಾನಿತನಾದ ಅರಸನಲ್ಲಿಯೂ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು 2 ಸಮುವೇಲನು ಕಿರೀಟವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಒಬ್ಬ ದೂತನೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಬೆಳಕಿನ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ತಲುಪಲು ಸತ್ಯವೇದವು ಕತ್ತಲೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಸೌಲನು ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಹೆದರಿದನೋ ಅದನ್ನೇ ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಸೌಲನ ತಲೆಯನ್ನು ಕಡಿದು — ದಾವೀದನು ಗೊಲ್ಯಾತನ ತಲೆಯನ್ನು ಕಡಿದದ್ದನ್ನು (17:51) ಓದುಗನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರಲಾರನು — ಅವನ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ದೇಶದ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಗೂ ಕಳುಹಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಜನರಿಗೂ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೂ ಜಯವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಸಿದರು. ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯರಿಗೆ ಈ ಜಯವು ಒಂದು ಧಾರ್ಮಿಕ ಘಟನೆ: ಅವರ ದೇವರುಗಳು ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅರಸನನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದು 17:46ರ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ; ಅಲ್ಲಿ ಇಸ್ರಾಯೇಲರೊಳಗೆ ದೇವರಿದ್ದಾನೆಂಬುದು ಭೂಲೋಕದವರಿಗೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದುಬರುವುದು ಎಂಬುದಕ್ಕಾಗಿ ದಾವೀದನು ಗೊಲ್ಯಾತನ ತಲೆಯನ್ನು ವಾಗ್ದಾನಮಾಡಿದನು. ಈಗ ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯರು ಅದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದದ್ದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾರೆ.

1 ಪೂರ್ವಕಾಲವೃತ್ತಾಂತ 10:10 ಸೇರಿಸುವುದೇನೆಂದರೆ, ಅವರು ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ದಾಗೋನನ ಆರಾಧನಾಲಯದಲ್ಲಿ ನೇತುಹಾಕಿದರು — ಮಂಜೂಷದ ಮುಂದೆ ವಿಗ್ರಹವು ತಲೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬಿದ್ದ ಆ ದಾಗೋನನು (5:3-4). ಓದುಗರು ಈ ಎರಡು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾದ ಒಂದು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ: ಒಮ್ಮೆ ದಾಗೋನನು ಯೆಹೋವನ ಮಂಜೂಷದ ಮುಂದೆ ಮುರಿದುಬಿದ್ದಿದ್ದನು; ಈಗ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅರಸನು ದಾಗೋನನ ಆಲಯದಲ್ಲಿ ತಲೆಯಿಲ್ಲದವನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ವೃತ್ತಾಂತವು ಆ ಹೋಲಿಕೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಅದನ್ನು ಒಂದು ಓದಿನ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮುಂದಿಡುತ್ತದೆ. ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರುವುದು ಅವಮಾನ; ಸೌಲನ ಕೊನೆಯ ಮಾತುಗಳು ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೂ ಆ ಅವಮಾನವನ್ನೇ.

ಅವನ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟೋರೆತ್ ದೇವತೆಯ ಗುಡಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟರು — ಇಸ್ರಾಯೇಲರು ಯಾರ ಆರಾಧನೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೋ ಆ ಸ್ತ್ರೀದೇವತೆ (7:3-4; 12:10) — ಅವನ ಶವವನ್ನು ಬೇತ್ಷೆಯಾನಿನ ಕೋಟೆ ಗೋಡೆಗೆ ನೇತುಹಾಕಿದರು; ಬೇತ್ಷೆಯಾನ್ ಇಜ್ರೇಲ್ ಮತ್ತು ಯೊರ್ದನ್ ತಗ್ಗುಗಳು ಸೇರುವಲ್ಲಿರುವ, ಯೊರ್ದನಿನ ದಾಟುವ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಸಮೀಪವಾದ ಒಂದು ಪಟ್ಟಣ. ಗೊಲ್ಯಾತನ ಕತ್ತಿಯನ್ನು ಏಫೋದಿನ ಹಿಂದೆ ಇಡಲಾಗಿತ್ತು (21:9); ಸೌಲನ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಒಂದು ವಿಗ್ರಹದ ಮುಂದೆ ಇಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಯೆಹೋವನ ಜಯದ ಸ್ಮಾರಕವೂ ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯರ ದೇವರುಗಳ ಜಯದ ಸ್ಮಾರಕವೂ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ, ಮತ್ತು ಯಾವ ದೇವರು ನಿಜವಾದವನು ಎಂದು ಕಥೆಗಾರನು ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

ಶವವನ್ನು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಬಿಡುವುದು ಪ್ರಾಚೀನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿದ್ದ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ಅವಮಾನವಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಮರಣಶಿಕ್ಷೆ ಹೊಂದಿದ ಅಪರಾಧಿಯನ್ನೂ ಅದೇ ದಿನ ಹೂಣಿಡಬೇಕೆಂದು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವು ವಿಧಿಸಿತ್ತು (ಧರ್ಮೋಪದೇಶಕಾಂಡ 21:22-23). ಸೌಲನು ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯರ ಒಂದು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಸತ್ತವರಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸುವವರನ್ನು ದೇಶದಿಂದ ಹೊರಡಿಸಿದ, ಜನರಿಗಿಂತ ಹೆಗಲೂ ತಲೆಯೂ ಎತ್ತರವಾಗಿದ್ದ, ಯೆಹೋವನ ತೈಲದಿಂದ ಅಭಿಷೇಕಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅರಸನು ಇವನೇ. ಕಥೆಗಾರನು ಓದುಗನಿಗೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಮರೆಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ದೇವರು ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಮನುಷ್ಯನ ಪತನವು ನಿಜವಾದ ಪತನ ಎಂದು ಓದುಗನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ಉದ್ದೇಶ.

ಆಮೇಲೆ ಅಧ್ಯಾಯದ ಏಕೈಕ ಸುಂದರ ಕೃತ್ಯ. ಯಾಬೇಷ್ ಗಿಲ್ಯಾದಿನ ಶೂರರೆಲ್ಲರೂ — ಸೌಲನು ತನ್ನ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಮೊದಲ ಕೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾಹಾಷನಿಂದ ಬಿಡಿಸಿದ ಯೊರ್ದನಿನ ಆಚೆಯ ಪಟ್ಟಣ (11:1-11); ಆಗ ಆತ್ಮನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಬಂದನು, ಮತ್ತು ಸೌಲನೇ ಯೆಹೋವನು ಈ ದಿನ ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ಯರಿಗೆ ಜಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿರುವುದರಿಂದ (11:13) ಎಂದು ಹೇಳಿದನು — ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ನಡೆದುಹೋಗಿ, ಗೋಡೆಯಿಂದ ಶವಗಳನ್ನು ಇಳಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಮನೆಗೆ ತರುತ್ತಾರೆ. ಅರಸನಾಗಿ ಸೌಲನ ಮೊದಲ ಕೃತ್ಯವನ್ನು, ಅವನ ಕೊನೆಯ ಸೋಲಿನ ನಂತರ, ಅದನ್ನು ಹೊಂದಿದವರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪುಸ್ತಕವು ವೃತ್ತವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ: ಅವನನ್ನು ಅರಸನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಯಾಬೇಷೇ ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಿಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಅಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು — ಸಮಾಧಿ ಮಾಡುವುದೇ ನಿಯಮವಾಗಿದ್ದ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನಲ್ಲಿ ಇದು ಅಸಾಮಾನ್ಯ; ಶವಗಳು ಕಾಪಾಡಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದವು ಎಂದೋ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಪವಿತ್ರೀಕರಣವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸುಡಲಾಯಿತು ಎಂದೋ ಓದುಗರು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ; 1 ಪೂರ್ವಕಾಲವೃತ್ತಾಂತ 10:12 ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟು ಎಲುಬುಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ, ಅದನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು ಯಾರಿಗೂ ಪ್ರತಿಫಲ ಕೊಡಲಾಗದ ಸತ್ತ ಅರಸನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದ ನಿಷ್ಠೆ. ದಾವೀದನು ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸುವನು — ನೀವು ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಒಡೆಯನಾದ ಸೌಲನ ಶವವನ್ನು ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಯೆಹೋವನ ಆಶೀರ್ವಾದವುಂಟಾಗಲಿ (2 ಸಮುವೇಲನು 2:5) — ಮತ್ತು ತರುವಾಯ ಎಲುಬುಗಳನ್ನು ಬೆನ್ಯಾಮೀನ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಸಮಾಧಿಮಾಡುವನು (2 ಸಮುವೇಲನು 21:12-14).

ಅವರ ಎಲುಬುಗಳನ್ನು ಯಾಬೇಷಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪಿಚುಲ ವೃಕ್ಷದ ಕೆಳಗೆ ಸಮಾಧಿಮಾಡಿ, ಏಳು ದಿನ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿದರು. ಸೌಲನು ಆಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಸಾರಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ಗಿಬೆಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವೃಕ್ಷದ ಕೆಳಗೆ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬರ್ಜಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು (22:6); ಅವನ ಎಲುಬುಗಳು ಗಿಲ್ಯಾದಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವೃಕ್ಷದ ಕೆಳಗೆ ವಿಶ್ರಮಿಸುತ್ತವೆ, ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಋಣಿಯಾಗಿದ್ದ ಆ ಒಂದೇ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ. ಏಳು ದಿನಗಳ ಉಪವಾಸವು ಪ್ರಾಚೀನ ಲೋಕದ ಪೂರ್ಣ ಶೋಕಾಚರಣೆ (ಆದಿಕಾಂಡ 50:10). 1 ಸಮುವೇಲನು ಪುಸ್ತಕವು ಇಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ — 2 ಸಮುವೇಲನು ಕೊಡಲಿರುವ ದಾವೀದನ ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕದಲ್ಲಲ್ಲ, ಒಂದು ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಉಪವಾಸದಲ್ಲಿಯೂ, ಶತ್ರುಗಳ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ.

ಒಂದು ಕಷ್ಟವನ್ನು ಹೆಸರಿಸಬೇಕು. 2 ಸಮುವೇಲನು 1:6-10ರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಅಮಾಲೇಕ್ಯನು, ಸೌಲನು ತನ್ನ ಬರ್ಜಿಯನ್ನು ಊರಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ತಾನು ಕಂಡೆನೆಂದೂ ಅವನ ಬೇಡಿಕೆಯಂತೆ ಅವನನ್ನು ಕೊಂದೆನೆಂದೂ ದಾವೀದನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಸೌಲನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಕತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಮತ್ತು ಯಾವ ಅಮಾಲೇಕ್ಯನೂ ಇಲ್ಲದ ಈ ಅಧ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಆ ವರದಿ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ದಾವೀದನ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಗಳಿಸಲು ಅಮಾಲೇಕ್ಯನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದನು ಎಂದೂ, ದಾವೀದನು ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸಿದ್ದು (2 ಸಮುವೇಲನು 1:15-16) ಆ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿರಲಿ ಮಾಡದಿರಲಿ ಅದನ್ನು ತಾನು ಮಾಡಿದೆನೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಉತ್ತರ ಎಂದೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಓದುಗರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಎರಡನ್ನೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳೆಂದು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪುಸ್ತಕವು ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳುವ ವರದಿಯಾಗಿ ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಇಲ್ಲಿರುವ ಕಥೆಗಾರನ ಸ್ವಂತ ವರದಿಯನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತದೆ.