ಅಫೇಕಿನಿಂದ ಮೂರು ದಿನಗಳ ನಡಿಗೆಯ ನಂತರ ದಾವೀದನು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಕಾಣುವುದು ಹೊಗೆ. ಚಿಕ್ಲಗ್ ಸುಟ್ಟು ಹಾಳುಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ಖಾಲಿಯಾಗಿದೆ — ದಾವೀದನು ಯಾರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನೋ ಆ ಅಮಾಲೇಕ್ಯರು (27:8), ಕಾವಲುದಳ ದೂರವಿದ್ದಾಗ ತಿರುಗಿ ದಾಳಿಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಏನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಥೆಗಾರನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾನೆ: ಯಾರನ್ನೂ ಕೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ (ವ. 2); ಹೆಂಗಸರೂ ಮಕ್ಕಳೂ ಒಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟರು, ಬಹುಶಃ ಮಾರಾಟಕ್ಕಾಗಿ. ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ವಿರುದ್ಧದ ಯುದ್ಧದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಜನರಿಗೆ ಈಗ ಮಾಡಲು ಯಾವ ಯುದ್ಧವೂ ಇಲ್ಲ, ಉಳಿದದ್ದೂ ಏನೂ ಇಲ್ಲ; ಅವರು ತಮ್ಮಿಂದಾಗುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಅತ್ತರು.

ಬಿಡುಗಡೆಗೆ ಮೊದಲು ದುಃಖವು ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಬಿಡಬೇಕು. ಇವರು ಕಠಿಣ ಜನರು, ರಾಜ್ಯದಿಂದ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟ ಆರುನೂರು ಮಂದಿ (22:2), ಮತ್ತು ಅವರು ಬೂದಿಯಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾರೆ. ದಾವೀದನೂ ಅವರ ನಡುವೆ ಇದ್ದಾನೆ — ದಾವೀದನ ಇಬ್ಬರು ಹೆಂಡತಿಯರೂ ಸೆರೆಯಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರು (ವ. 5), ಜೀವದ ಗಂಟಿನ ಮಾತನಾಡಿದ ಅಬೀಗೈಲಳೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳು. ಏನಾದರೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸಿಗುವುದೆಂಬ ಸೂಚನೆ ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲ; 4ನೆಯ ವಚನವು ಕೇವಲ ನಷ್ಟ. ಸತ್ಯವೇದವು ತನ್ನ ಜನರನ್ನು ದುಃಖದೊಳಗಿಂದ ಅವಸರವಾಗಿ ದಾಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ತಮ್ಮದೇ ಬೂದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಓದುಗರು ಅದನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವೆಂದು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಒಂದು.

ಜನರು... ದಾವೀದನನ್ನು ಕಲ್ಲೆಸೆದು ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂದಿದ್ದುದರಿಂದ ಅವನು ಬಲು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು. ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯ ಊರಿಗೆ ಬಂದ ಜನರು ಈಗ ಅದು ಸುಟ್ಟುಹೋದದ್ದಕ್ಕೆ ಅವನನ್ನೇ ದೂರುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಪ್ಪಾಗಿಲ್ಲ: ಅವನ ಯೋಜನೆಯೇ (27:1) ಅವರ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ಚಿಕ್ಲಗಿನಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿತು, ಅವನ ದಾಳಿಗಳೇ ಈ ದಾಳಿಯನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿದವು. ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ನಡೆಸಿದ ನಾಯಕರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದವರು ಕ್ಷಮಿಸುವುದು ಅಪರೂಪ, ಮತ್ತು ಕಲ್ಲುಗಳು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿವೆ. ಆಗ ಅಧ್ಯಾಯದ ತಿರುಗುಗೂಟ: ಆದರೂ ಅವನು ತನ್ನ ದೇವರಾದ ಯೆಹೋವನಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು. ಯಾವ ಕೀರ್ತನೆಯೂ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಏಫೋದನ್ನು ಇನ್ನೂ ವಿಚಾರಿಸಿಲ್ಲ; ಅವನು ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಮೊದಲು, ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಅವನ ದೇವರಿಗೂ ನಡುವೆ, ಒಳಗೆ ನಡೆಯುವ ಏನೋ ಒಂದು.

ಈ ಮಾತನ್ನು ಜನರು ಸೂಕ್ತ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅಮೂಲ್ಯವೆಂದು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ದಾವೀದನು ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯರ ದೇಶಕ್ಕೆ ದಾಟಿಹೋದಂದಿನಿಂದ (27:1) ಅವನು ಯೆಹೋವನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗುವುದನ್ನು ಕಥೆಗಾರನು ತೋರಿಸುವುದು ಇದೇ ಮೊದಲ ಸಾರಿ, ಮತ್ತು ಅದು ತಳಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ದೇವರಾದ ಯೆಹೋವನು — ಸ್ವಾಮ್ಯಸೂಚಕವೇ ಇಲ್ಲಿನ ಮುಖ್ಯ ಅಂಶ: ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ದೇವರಲ್ಲ, ಅವನ ದೇವರು, ಗುಹೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಪಾಳೆಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅವನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದಾತನು. ಒಮ್ಮೆ ಯೋನಾತಾನನು ದೇವರಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿದನು (23:16); ಯೋನಾತಾನನು ಈಗ ಗಿಲ್ಬೋವದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ, ಮತ್ತು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನು ತನಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ದಾವೀದನು ಈಗ ತನಗಾಗಿ ತಾನೇ ಮಾಡಬೇಕು. ಅವನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲವೂ ಅದರಿಂದಲೇ ಹೊರಡುತ್ತದೆ.

ಬಲಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಿಂದ ವಿಚಾರಣೆಗೆ: ಏಫೋದನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಾ (ವ. 7). ಕೆಯೀಲದ ನಂತರ (23:9-12) ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ದೈವೋತ್ತರವನ್ನು ಮತ್ತೆ ವಿಚಾರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಯೆಹೋವನು ಕೂಡಲೇ, ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ — ಹಿಂದಟ್ಟು, ಅದು ನಿನಗೆ ಸಿಕ್ಕುವುದು, ನೀನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವಿ. ಇದೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ದೇಶದ ಆಚೆಯಲ್ಲಿ, ಸೌಲನು ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಯಾವ ಉತ್ತರವೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ (28:6). ಪುಸ್ತಕವು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆ ಎರಡು ವಿಚಾರಣೆಗಳನ್ನು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತದೆ: ಇಬ್ಬರು ಅರಸರೂ ಸಂಕಟದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ, ಇಬ್ಬರೂ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಏಂದೋರಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ವ್ಯತ್ಯಾಸವು ವಿಧಾನದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಅವರ ಹಿಂದಿರುವ ದೀರ್ಘ ಇತಿಹಾಸಗಳಲ್ಲಿದೆ.

ಎಬ್ಯಾತಾರನು ಅಹೀಮೆಲೆಕನ ಮಗನು (ವ. 7) ಎಂದು ಅವನ ತಂದೆಯ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಹೆಸರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ — ಏಫೋದು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಂತು ಎಂಬುದನ್ನು ನಮಗೆ ಜ್ಞಾಪಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೋ ಎಂಬಂತೆ (22:20). ನೋಬಿನ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡವು ದಾವೀದನ ಜೀವನದ ಅತಿ ಕೆಟ್ಟ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ದೇವರಿಂದ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧನವಾಗಿದೆ. ದೇವರು ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಆ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡವನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದನು ಎಂದು ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಆತನು ಅದನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದನು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಠ್ಯದ ತಪ್ಪದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿ (without fail recover all) ಎಂಬುದು ಸುಟ್ಟುಹೋದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಕೊಡುವ ದೊಡ್ಡ ವಾಗ್ದಾನ, ಮತ್ತು 19ನೆಯ ವಚನವು ಅದರ ನೆರವೇರಿಕೆಯನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಎಣಿಸುತ್ತದೆ.

ಬೆಸೋರ್ ಹಳ್ಳ — ಪಶ್ಚಿಮ ನೆಗೆವಿನ ಒಂದು ಒಣಹಳ್ಳ — ಆರುನೂರು ಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂರು ಮಂದಿಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತದೆ: ಹತ್ತಲಾರದಷ್ಟು ಆಯಾಸಗೊಂಡ ಜನರು. ಅವರು ಅಫೇಕಿನಿಂದ ಮೂರು ದಿನ ನಡೆದಿದ್ದಾರೆ, ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳು ಸುಟ್ಟುಹೋದದ್ದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಬರಿದಾಗುವವರೆಗೆ ಅತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಕೂಡಲೇ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವಂತೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಕಥೆಗಾರನು ಅವರ ಆಯಾಸವನ್ನು ದೂಷಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ದಾಖಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ದಾವೀದನು ಅವರನ್ನು ಸಾಮಾನು ಕಾಯಲು (ವ. 24) ಬಿಟ್ಟು, ನಾನೂರು ಮಂದಿಯೊಡನೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ — ಅದುಲ್ಲಾಮಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಇದ್ದ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ (22:2) — ಒಂಟೆ ಸವಾರರೇ ನಾನೂರು ಮಂದಿ ಇರುವ (ವ. 17) ಸೈನ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ.

ಈ ವಿಭಜನೆಯು ಅಧ್ಯಾಯದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ (ವ. 21-25) ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಆ ಇನ್ನೂರು ಮಂದಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಓದುಗನಿಗೆ ತಿಳಿಯುವಂತೆ ಕಥೆಗಾರನು ಇಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ನೆಡುತ್ತಾನೆ: ಅವರು ಹತ್ತಲಾರದೆ ಇದ್ದರು. ಸತ್ಯವೇದವು ಬಳಲಿದವರನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದವರಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ದಾವೀದನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡುವನು. ಇತರರು ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲಾರದೆ ಎಂದಾದರೂ ಹಳ್ಳದ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಲ್ಪಟ್ಟವರು, ತಾವು ಕಾಣಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ಮತ್ತು ತಮಗಾಗಿ ಒಂದು ಕಟ್ಟಳೆ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ವಚನದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಅವರು ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು, ಒಬ್ಬ ಐಗುಪ್ತನನ್ನು (ವ. 11), ಕಾಣುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ಏನಾದರೂ ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಅವನಿಗೆ ಊಟ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ — ರೊಟ್ಟಿ, ನೀರು, ಅಂಜೂರ, ಒಣದ್ರಾಕ್ಷಿ — ಅವನು ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತನಕ. ಅವನು ಒಬ್ಬ ದಾಸನು, ಅವನ ಅಮಾಲೇಕ್ಯ ಯಜಮಾನನು ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದಾನೆ, ನಾನು ಮೂರು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಸ್ವಸ್ಥನಾಗಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ (ವ. 13): ಮುರಿದುಹೋದಾಗ ಎಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಸೊತ್ತು. ಬಳಲಿದವರನ್ನು ದಾವೀದನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡ ರೀತಿಯೊಂದಿಗಿನ (ವ. 24) ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ನೈತಿಕ ಬೆನ್ನೆಲುಬು. ಒಂದು ಸೈನ್ಯವು ತನ್ನ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಸಾಯಲು ಬಿಡುತ್ತದೆ; ಇನ್ನೊಂದು ಶತ್ರುವಿನ ರೋಗಿಗೆ ಊಟ ಕೊಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಬಳಲಿದವರಿಗೆ ಪಾಲು ಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಆ ಐಗುಪ್ತನು ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಎರಡು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ (ವ. 15) — ತನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದು, ತನ್ನ ಯಜಮಾನನಿಗೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸಬಾರದು — ಮತ್ತು ದಾವೀದನು ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ಅಪರಿಚಿತನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದ ದಯೆಯೇ ಏಫೋದಿನ ಅದು ನಿನಗೆ ಸಿಕ್ಕುವುದು ಎಂಬ ಮಾತಿಗೆ ದೇವರು ಕೊಡುವ ಉತ್ತರದ ಮಾರ್ಗ; ಇಲ್ಲಿ ದೇವರ ಪರಾಮರಿಕೆಯು ಹೊಲದಲ್ಲಿರುವ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಮುಖವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ಯಜಮಾನನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು, ಅವನಿಗೆ ಊಟ ಕೊಟ್ಟ ನಾಯಕನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಪಡೆದನು ಎಂಬುದನ್ನು ಓದುಗರು ಗಮನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪಠ್ಯವು ನೀತಿಬೋಧೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಮಾಲೇಕ್ಯರು ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯದಿಂದಲೂ ಯೆಹೂದದಿಂದಲೂ ಸಿಕ್ಕಿದ ಕೊಳ್ಳೆಯ ನಿಮಿತ್ತ ವ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಂಡು... ಉಂಡು ಕುಡಿದು, ಕುಣಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದರು (ವ. 16) — ಒಂದು ಯಶಸ್ಸಿನ ನಂತರ ದಾಳಿಕೋರರು ಇರುವಂತೆ ಎಚ್ಚರವಿಲ್ಲದೆ. ದಾವೀದನು ಮರುದಿನ ಹೊತ್ತಾರೆಯಿಂದ ಸೂರ್ಯಸ್ತಮಾನದವರೆಗೂ ಅವರನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಈ ನುಡಿಗಟ್ಟನ್ನು ಒಂದು ದೀರ್ಘ ದಿನವೆಂದಾಗಲಿ ಮುಂಜಾನೆಯಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದದ್ದೆಂದಾಗಲಿ ಓದಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಠ್ಯದ ಮುಸ್ಸಂಜೆ (twilight) ಎಂಬ ಪದವು ಅದನ್ನು ತೆರೆದೇ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಒಂಟೆಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿದ ನಾನೂರು ಮಂದಿ ಯೌವನಸ್ಥರು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಉಳಿದವರು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಸೌಲನಿಗೆ ಮುಗಿಸುವಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ (15:3), ಆದರೆ ಅವನು ಮುಗಿಸದ ಅಮಾಲೇಕ್ಯರ ಯುದ್ಧ ಇದೇ; ಅವನ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದವನು ಸೌಲನ ಮರಣದ ಅದೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಇದನ್ನು 15ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದ ಪವಿತ್ರ ಯುದ್ಧವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುವುದಿಲ್ಲ — ಇಲ್ಲಿ ನಾಶಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಯಾವ ಆಜ್ಞೆಯೂ ದಾಖಲಾಗಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಹಿಂದಟ್ಟು ಮತ್ತು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವಿ ಎಂಬವು ಮಾತ್ರ. ಇದು ಒಂದು ರಕ್ಷಣಾಕಾರ್ಯ. ಕಥೆಗಾರನ ಆಸಕ್ತಿ ಕೊಲ್ಲುವುದರಲ್ಲಿಲ್ಲ, 18ನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿದೆ: ದಾವೀದನು ತನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಹೆಂಡತಿಯರನ್ನೂ... ಎಲ್ಲಾ ಕೊಳ್ಳೆಯನ್ನೂ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅಳಲಾರದಷ್ಟು ಅತ್ತಿದ್ದ ಜನರು ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ದೇವರ ತಪ್ಪದೆ ಎಂಬ ವಾಗ್ದಾನ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ.

ಈ ವಚನವು ಒಂದು ಪಟ್ಟಿ, ವಾಗ್ದಾನದೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಓದಬೇಕಾದದ್ದು: ಚಿಕ್ಕ ದೊಡ್ಡ ಒಡವೆಗಳಾಗಲಿ, ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಾಗಲಿ ಒಂದನ್ನೂ ಬಿಡದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿರುಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಂದನು. ಯೆಹೋವನು ನೀನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವಿ (ವ. 8) ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದನು; ಕಥೆಗಾರನು ಅದನ್ನು ಎಣಿಸಿ ದಾಖಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ಯವೇದವು ಒಂದು ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸದೆ ಬಿಡುವುದು ಅಪರೂಪ; ಇಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕಪರಿಶೋಧನೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಪಟ್ಟಿಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಮಿಡತೆಗಳು ತಿಂದ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ದೇವರು ತಿರುಗಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ (ಯೋವೇಲನು 2:25) ಎಂದು ಕೇಳಿರುವ ಓದುಗರು ಈ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಅದರ ಅತಿ ಸ್ಪಷ್ಟ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ.

20ನೆಯ ವಚನವು ಇವು ದಾವೀದನ ಕೊಳ್ಳೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತದೆ — ಚಿಕ್ಲಗ್ ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾದ ದನಕುರಿಗಳು, ಅಮಾಲೇಕ್ಯರ ಸ್ವಂತವಾದವು ಮತ್ತು ಅವರು ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯರಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದವು, ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ದನಗಳ ಮುಂದೆ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ಬರಲ್ಪಟ್ಟವು. ಜನರ ಕೂಗು ಆ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ದಾವೀದನಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತದೆ; ಅವನು 23ನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವನು (ಯೆಹೋವನು... ನಮಗೆ ಇಷ್ಟನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ). ಆ ಕೊಳ್ಳೆಯೇ 26-31ನೆಯ ವಚನಗಳ ಬಹುಮಾನಗಳಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ; ಅವು ಹೆಬ್ರೋನಿನಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಪಟ್ಟಕಟ್ಟಲಿರುವ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತವೆ (2 ಸಮುವೇಲನು 2:4). ದೇವರು ನಷ್ಟವನ್ನು ತಿರುಗಿಕೊಟ್ಟನು, ಆಮೇಲೆ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಾಧನವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿದನು.

ಯುದ್ಧಮಾಡಿದವನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕುವಷ್ಟು ಪಾಲು ಸಾಮಾನು ಕಾಯುವವನಿಗೂ ಸಿಕ್ಕಬೇಕು. ಉಭಯರಿಗೂ ಸಮಭಾಗವಾಗಬೇಕು. ದುಷ್ಟರೂ ಮೂರ್ಖರೂ ಆದ ಕೆಲವು ಮಂದಿ (ವ. 22) — ಇದು ಕಥೆಗಾರನದೇ ಪದ, ಮೃದುಗೊಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ — ಕೊಳ್ಳೆಯನ್ನು ನಾನೂರು ಮಂದಿಗೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಆ ಇನ್ನೂರು ಮಂದಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಅವರ ಕುಟುಂಬಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿಬಿಡಬೇಕೆನ್ನುತ್ತಾರೆ. ದಾವೀದನು ಮೂರು ಕಾರಣಗಳಿಂದ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾನೆ: ಆ ಜನರು ಸಹೋದರರು; ಕೊಳ್ಳೆಯು ಯೆಹೋವನು ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟದ್ದು (ವ. 23); ಹೋರಾಡುವುದೂ ಕಾಯುವುದೂ ಒಂದೇ ಸೇವೆ. ಈ ತತ್ವವು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಅರಣ್ಯಕಾಂಡ 31:27 ಮತ್ತು ಯೆಹೋಶುವನು 22:8ರ ವರೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಮುಂದಕ್ಕೆ 25ನೆಯ ವಚನದ ಇಸ್ರಾಯೇಲರಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಳೆ ಎಂಬುದರ ವರೆಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.

ಸಭೆಯು ಈ ವಚನವನ್ನು ಕೃಪೆಯ ಮತ್ತು ದೇಹದ ಸಾಮ್ಯವಾಗಿ ಓದಿದೆ: ಬಹುಮಾನವು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಅನುಪಾತದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಸಾಮಾನು ಕಾಯ್ದವರು ಎರಡನೆಯ ದರ್ಜೆಯವರಲ್ಲ (ಮತ್ತಾಯನು 20:12-15; 1 ಕೊರಿಂಥದವರಿಗೆ 12:22-24). ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಅದನ್ನು ಒಂದು ಓದಾಗಿ ಇಡುತ್ತದೆ, ವಚನದ ಮೊದಲ ಅರ್ಥವಾಗಿ ಅಲ್ಲ; ಮೊದಲ ಅರ್ಥವು ಒಂದು ಸೈನಿಕ ತೀರ್ಪು. ಆದರೆ ತೀರ್ಪಾಗಿಯೂ ಅದು ದೇವರು ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಬಯಲುಪಡಿಸುತ್ತದೆ: ತನ್ನ ಮಹಾ ವಿಜಯದ ಸಾಯಂಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಬಲಿಷ್ಠರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಬಳಲಿದವರ ಪಕ್ಷ ವಹಿಸುವ ನಾಯಕನು.

ಚಿಕ್ಲಗಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದ ಮೇಲೆ ದಾವೀದನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಯೆಹೂದದ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಕೊಳ್ಳೆಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾನೆ — ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಠ್ಯದ ಪ್ರಕಾರ ಒಂದು ಕಾಣಿಕೆ, ಯೆಹೋವನ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸೂರೆಮಾಡಿ ತಂದವುಗಳಲ್ಲಿ. ಮುಂದೆ ಬರುವ ಪಟ್ಟಿ (ವ. 27-31) ಬೇತೇಲ್ (ಬಹುಶಃ ದಕ್ಷಿಣದ ಒಂದು ಊರು, ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದದ್ದಲ್ಲ), ಯತ್ತೀರ್, ಅರೋಯೇರ್, ಎಷ್ಟೆಮೋವ, ಹೊರ್ಮ, ಹೆಬ್ರೋನ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಊರುಗಳನ್ನು ಹೆಸರಿಸುತ್ತದೆ, ಜೊತೆಗೆ ದಾವೀದನು ತಾನು ದಾಳಿಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದು ಆಕೀಷನಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದ ಎರಹ್ಮೇಲ್ಯರನ್ನೂ ಕೇನ್ಯರನ್ನೂ (27:10). ಅವನಿಗೆ ಆಶ್ರಯಕೊಟ್ಟ ಊರುಗಳು ಇವೇ — ದಾವೀದನೂ ಅವನ ಜನರೂ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಗಳು — ಮತ್ತು ಅವನು ತನ್ನ ಋಣವನ್ನು ತೀರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯವೂ ಹೌದು: ಚಿಕ್ಲಗಿನಿಂದ ಅಮಾಲೇಕ್ಯರ ಕೊಳ್ಳೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಹಿರಿಯರೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೆಬ್ರೋನಿನಲ್ಲಿ ದಾವೀದನನ್ನು ಅರಸನನ್ನಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸುವರು (2 ಸಮುವೇಲನು 2:1-4), ಮತ್ತು ಕಥೆಗಾರನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅರಸನು ತನ್ನ ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬೇಕು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವೇದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಮುಜುಗರವೂ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಗಮನಿಸುವುದು ಬಹುಮಾನದ ಮೇಲಿರುವ ಹೆಸರನ್ನು — ಯೆಹೋವನ ಶತ್ರುಗಳು — ಮತ್ತು ಸಮಯವನ್ನು. ದಾವೀದನು ಯೆಹೂದಕ್ಕೆ ಕೊಳ್ಳೆಯನ್ನು ಹಂಚುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸೌಲನು ಗಿಲ್ಬೋವದಲ್ಲಿ ಸತ್ತುಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ (31:6). ಹಳೆಯ ಅರಸನ ಕೊನೆಯ ದಿನವೂ ಹೊಸ ಅರಸನ ಮೊದಲ ಬಹುಮಾನಗಳೂ ಹತ್ತಿರಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಬರುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯವು ಅದನ್ನೇ ಹೇಳುವುದು.