2 சாமுவேல் தாவீதை ஒரு பலிபீடத்தின் அருகே விட்டு முடிந்தது; 1 இராஜாக்கள் அவனைப் படுக்கையில் காட்டித் தொடங்குகிறது, வயது முதிர்ந்தவனானபோது, துணிகளால் மூடப்பட்டும் அனல் உண்டாகவில்லை (வச. 1). வேலைக்காரர்களின் தீர்வு கன்னியாகிய ஒரு இளம்பெண்ணை தேடுவது, அவள் அவருக்குப் பணிவிடை செய்யவும், உம்முடைய மடியிலே படுத்துக்கொள்ளவும் (வச. 2); அவர்கள் சூனேம் ஊரைச்சேர்ந்த அபிஷாகை கண்டுபிடிக்கிறார்கள் — அவள் இசக்காரிலுள்ள சூனேமைச் சேர்ந்தவள் என்று தெரிகிறது. 4-ஆம் வசனம் கவனமாகப் பேசுகிறது: அந்தப் பெண் மிகவும் அழகாக இருந்தாள்; அவள் ராஜாவிற்கு உதவியாக இருந்து அவனுக்குப் பணிவிடை செய்தாள்; ஆனாலும் ராஜா அவளுடன் உறவுகொள்ளவில்லை. கதைசொல்லி இதை நேரடியாகச் சொல்லுகிறார், இந்த ஆய்வும் அப்படியே சொல்லுகிறது: அவர்களுக்கிடையே உடல் உறவு இல்லை. இந்தச் சொற்றொடர் 2-ஆம் அதிகாரத்திற்கு முக்கியமானது, அங்கே அதோனியா அவளைக் கேட்பான்.

கதைசொல்லி வாசகர்கள் உணர வேண்டும் என்று விரும்பும் பலவீனத்தை அவர்கள் உணர வேண்டும். கோலியாத்தை நோக்கி ஓடின ராஜா, பெட்டிக்கு முன்பாக நடனமாடின ராஜா, இப்போது சூடாக இருக்க முடியவில்லை; ஒருகாலத்தில் உப்பரிகையிலிருந்து கண்ட ஒரு பெண்ணிடமிருந்து தன்னை அடக்கிக்கொள்ள முடியாத மனிதனைக் குறித்து, இப்போது ராஜா அவளுடன் உறவுகொள்ளவில்லை. என்று எழுதியிருக்கிறது. இந்த வசனம் கேலி அல்ல; இது பலத்தின் முடிவு, எந்த விமர்சனமும் இல்லாமல் சொல்லப்பட்டது. ஆனால் இது முழு அதிகாரத்தையும் விளக்குகிறது: படுக்கையிலிருந்து எழ முடியாத ராஜா இனி ஆளவில்லை என்று பலருக்குத் தோன்றுகிறது, சிங்காசனம் காலியாகத் தோன்றுவதால்தான் சிங்காசனத்தின்மேல் அமர்ந்திருப்பவன் யார் (வச. 20) என்ற கேள்வி எழுகிறது. சங்கீதம் 71:9, முதிர்ந்த வயதில் என்னைத் தள்ளிவிடாமலும், இந்த அறைக்குப் பொருந்தும் ஒரு ஜெபமாக வாசிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஆகீத்திற்குப் பிறந்த அதோனியா என்பவன்; நான் ராஜா ஆவேன் என்று சொல்லி, தன்னைத்தான் உயர்த்தி — 2 சாமுவேல் 3:4-இன் நான்காம் மகன்; இப்போது அம்னோனும் அப்சலோமும் மரித்துவிட்டதால் (கிலேயாபைக் குறித்து மீண்டும் எதுவும் கேள்விப்படுவதில்லை), உயிரோடிருப்பவர்களில் மூத்தவன் அவனே என்று தெரிகிறது. தனக்கு இரதங்களையும் குதிரை வீரர்களையும், தனக்குமுன் ஓடும் ஐம்பது வீரர்களையும் சம்பாதித்தான் — அப்சலோம் செய்தது போலவே (2 சாமுவேல் 15:1). இந்த ஒப்பீடு வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டது என்று காட்டும் இரண்டு குறிப்புகளைக் கதைசொல்லி சேர்க்கிறார்: அவனுடைய தகப்பன்: நீ ஏன் இப்படிச் செய்கிறாய் என்று அவனை ஒருபோதும் கண்டிக்கவில்லை, அவன் மிகவும் அழகுள்ளவனாக இருந்தான்; அப்சலோமுக்குப்பின்பு அவனுடைய தாய் அவனைப் பெற்றாள் (வச. 6). அழகான மகன், ஒருபோதும் திருத்தப்படாதவன், முன்னே ஓடும் வீரர்களுடன்.

அவனுடைய தகப்பன் அவனை ஒருபோதும் கண்டிக்கவில்லை — தகப்பனாகிய தாவீதைக் குறித்துக் கதைசொல்லி அளிக்கும் அமைதியான தீர்ப்பாக இந்த ஆய்வு இதை வாசிக்கிறது, அம்னோனைக் குறித்தும் (2 சாமுவேல் 13:21) அப்சலோமைக் குறித்தும் (14:33) இருந்ததுபோல. வயதின்படி அதோனியாவுக்கு நியாயமான உரிமை இருந்தது, வசனம் இங்கே அவனைத் துன்மார்க்கன் என்று சொல்லவில்லை; அது காட்டுவது என்னவென்றால் அவன் தன்னைத்தான் உயர்த்தினான், ராஜாவின் வார்த்தையாலோ யெகோவாவின் வார்த்தையாலோ அல்ல, விருந்தாலும் கட்சியாலும் சிங்காசனத்தை எடுத்துக்கொண்டான். அவன் செருயாவின் மகனாகிய யோவாபோடும், ஆசாரியனாகிய அபியத்தாரோடும் ஆலோசனை செய்துவந்தான் (வச. 7) — இராணுவமும் இரண்டு ஆசாரியர்களில் ஒருவரும் — ஆனால் ஆசாரியனாகிய சாதோக்கும்... பெனாயாவும், தீர்க்கதரிசியாகிய நாத்தானும்... தாவீதுடன் இருக்கிற பலசாலிகளும் விலகி நின்றார்கள் (வச. 8). வாசகருக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த கோடுகளின்படியே அரசவை பிரிகிறது.

என்ரோகேலுக்கு அருகிலுள்ள சோகெலெத் என்னும் கல்லின் அருகே — நகரத்திற்குத் தெற்கே பள்ளத்தாக்கிலுள்ள நீரூற்று, அப்சலோமின் நாட்களில் யோனத்தானும் அகிமாசும் அங்கே காத்திருந்தார்கள் (2 சாமுவேல் 17:17). அதோனியாவின் விருந்து ஒரே நேரத்தில் பலியும் முடிசூட்டு விருந்துமாக இருக்கிறது: ஆடுமாடுகளையும் கொழுத்த கன்றுகளையும், விருந்தினர் பட்டியலே செய்தி — ராஜாவின் மகன்களாகிய தன்னுடைய சகோதரர்கள் எல்லோரையும், ராஜாவின் வேலைக்காரர்களான யூதாவின் மனிதர்கள் அனைவரையும். 10-ஆம் வசனம் மற்றொரு பட்டியலைத் தருகிறது: தீர்க்கதரிசியாகிய நாத்தானையும், பெனாயாவையும், பலசாலிகளையும், தன்னுடைய சகோதரனாகிய சாலொமோனையும் அழைக்கவில்லை. யார் அழைக்கப்படவில்லை என்பதிலிருந்து, தன் போட்டியாளன் யார் என்று அதோனியாவுக்குத் தெரியும் என்றும், தீர்க்கதரிசி அவனைக் குறித்து என்ன சொல்லியிருந்தார் என்பதும் அவனுக்குத் தெரியும் என்றும் வாசகர் அறிந்துகொள்கிறார்.

வாசகர்கள் 2 சாமுவேல் 12:24-25-ஐ நினைவுகூர வேண்டும்: யெகோவா சாலொமோனிடம் அன்பாக இருந்தார், அவர் தீர்க்கதரிசியான நாத்தானை அனுப்ப, அவன் அவனுக்கு யெதிதியா என்று பெயரிட்டான், அதாவது யெகோவாவுக்குப் பிரியமானவன். 2 சாமுவேல் 7-இன் உடன்படிக்கையின் தீர்க்கதரிசியும் 2 சாமுவேல் 12-இன் கண்டனத்தின் தீர்க்கதரிசியும் நாத்தானே; சாலொமோனோடு சேர்த்து அவனையும் விட்டுவிடுவது அந்த வார்த்தைக்கு எதிரான ஒரு தேர்வு. சாலொமோனை வாரிசாக அறிவிக்கும் பொது ஆணை எதுவும் வசனத்தில் இதற்குமுன் பதிவாகவில்லை என்றும், பிறப்பின்படி அதோனியாவின் உரிமை வழக்கமானதுதான் என்றும் இந்த ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது. ஆனால் யெகோவா யாரிடம் அன்பாக இருந்தார் என்று கதைசொல்லி நமக்குச் சொல்லியிருக்கிறார், அதோனியாவின் விருந்தினர் பட்டியல் அவனுக்கும் அது தெரியும் என்று சொல்லுகிறது.

நம்முடைய எஜமானாகிய தாவீதுக்குத் தெரியாமல், ஆகீத்தின் மகனாகிய அதோனியா ராஜாவாகிற செய்தியை நீ கேட்கவில்லையா? (வச. 11). ஒருகாலத்தில் ஒரு உவமையோடு தாவீதிடம் வந்த தீர்க்கதரிசியாகிய நாத்தான், இப்போது ஒரு திட்டத்தோடு பத்சேபாளிடம் வருகிறான்: உன்னுடைய உயிரையும் உன் மகனாகிய சாலொமோனின் உயிரையும் காப்பாற்றும்படி (வச. 12) — சிங்காசனத்தைப் பறிப்பவன் போட்டி வாரிசை உயிரோடு விடமாட்டான் என்று இருவருக்கும் தெரியும். ராஜாவாகிய என்னுடைய எஜமானனே, எனக்குப்பின்பு உன்னுடைய மகனாகிய சாலொமோன் ராஜாவாகி... என்று நீர் உமது அடியாளுக்கு ஆணையிடவில்லையா? இந்த ஆணை வேதத்தில் இதற்குமுன் எங்கும் பதிவாகவில்லை என்று இந்த ஆய்வு நேர்மையாகக் குறிப்பிடுகிறது; அதைக் குறித்து முதல்முறையாக இங்கேதான், நாத்தானிடமிருந்தும், பின்பு பத்சேபாளிடமிருந்தும் தாவீதிடமிருந்தும் கேட்கிறோம்.

தளர்ந்துபோகும் ராஜாவின்மேல் செல்வாக்குச் செலுத்த நாத்தானும் பத்சேபாளும் இந்த ஆணையைக் கற்பனை செய்தார்கள் என்று சில வாசகர்கள் சந்தேகித்திருக்கிறார்கள்; வசனம் அதற்கு எந்தக் குறிப்பும் தரவில்லை, தாவீதே அதை உறுதிப்படுத்துகிறான் — நான் உனக்கு இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய யெகோவா மேல் ஆணையிட்டபடியே (வச. 30) — எந்த ஆச்சரியமும் இல்லாமல். மற்றவர்கள் இந்த மேடை அமைப்பைக் கவனிக்கிறார்கள்: பத்சேபாள் பேசுகிறாள், நீ அங்கே ராஜாவோடு பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, நானும் உனக்குப் பின்வந்து, உன்னுடைய வார்த்தைகளை உறுதிப்படுத்துவேன் (வச. 14). கதைசொல்லியைப் போலவே இந்த ஆய்வும் ஆணையை உண்மையானதாகவும், முறையை மனிதத்தன்மையுள்ளதாகவும் எடுத்துக்கொள்கிறது — ஒரு முதியவரின் மௌனத்தால் யெகோவாவின் வார்த்தை (1 நாளாகமம் 22:9-10) இழக்கப்படாதபடி அரண்மனையின் வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்தும் ஒரு தீர்க்கதரிசி.

பத்சேபாள் குனிந்து, ராஜாவை வணங்கினாள், விருந்தைக் குறித்துத் தெரிவிக்கிறாள் (வச. 16-19): அதோனியா ராஜாவாகிறான், என்னுடைய எஜமானாகிய ராஜாவே, நீர் அதை அறியவில்லை — அவன் ஆசாரியனாகிய அபியத்தாரையும், யோவாப் என்னும் படைத்தலைவனையும் அழைத்தான்; ஆனாலும் உமது அடியானாகிய சாலொமோனை அழைக்கவில்லை. பின்பு அவளுடைய விண்ணப்பத்தின் மையம்: ராஜாவாகிய என்னுடைய எஜமானுக்குப் பிறகு அவருடைய சிங்காசனத்தின்மேல் அமர்ந்திருப்பவன் யார் என்று தங்களுக்கு அறிவிக்க வேண்டும் என்று இஸ்ரவேலர்கள் அனைவரின் கண்களும் உம்மை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. உண்மையான ஆபத்து அதோனியாவின் விருந்து அல்ல, ராஜாவின் மௌனம். மூத்த மகனே அரசாள வேண்டும் என்ற விதி இஸ்ரவேலில் இன்னும் நிலைநிறுத்தப்படவில்லை; சவுலின் வீடு வீழ்ந்தது, தாவீது தெரிந்துகொள்ளப்பட்டான். தீர்மானம் தேவனுக்குக் கீழ்ப்பட்டு ராஜாவுடையது, அவன் அதை அறிவிக்கவில்லை.

அறிவிக்காமற்போனால்... நானும் என்னுடைய மகனாகிய சாலொமோனும் குற்றவாளிகளாகக் கருதப்படுவோம் (வச. 21) — எபிரெயச் சொல்லின் பொருள் பாவிகள், இலக்கைத் தவறினவர்கள்; இங்கே அதன் பொருள் கலகக்காரர்கள், கலகக்காரர்களைப்போலவே நடத்தப்படுவார்கள். வாசகர்கள் அதிலுள்ள பயத்தைக் கேட்க வேண்டும்; பத்சேபாள் மிகைப்படுத்திப் பேசவில்லை. பின்பு நாத்தான் உள்ளே வருகிறான் (வச. 22-27), முகங்குப்புற விழுந்து வணங்குகிறான், கேள்வியைக் கேள்வியாகவே கேட்கிறான்: அதோனியா எனக்குப்பின்பு ராஜாவாகி, அவனே என்னுடைய சிங்காசனத்தின்மேல் அமர்ந்திருப்பான் என்று நீர் சொன்னது உண்டோ? அவன் விருந்தைக் குறித்து மீண்டும் சொல்லி, விருந்தாளிகள் ராஜாவாகிய அதோனியா வாழ்க (வச. 25) என்கிறார்கள் என்று சேர்க்கிறான், அழைக்கப்படாதவர்களின் பெயர்களைச் சொல்லுகிறான் — உமது அடியானாகிய என்னையும், ஆசாரியனாகிய சாதோக்கையும், யோய்தாவின் மகனாகிய பெனாயாவையும், உமது அடியானாகிய சாலொமோனையும் (வச. 26). தீர்க்கதரிசி தீர்ப்பை ராஜாவிடம் விடுகிறான்.

அப்பொழுது தாவீது ராஜா மறுமொழியாக: பத்சேபாளை என்னிடத்தில் வரவழையுங்கள் என்றான் (வச. 28). படுக்கையில் இருக்கும் முதியவர் செயல்படுகிறான், அவன் செய்யும் முதல் காரியம் ஆணையிடுவது: என்னுடைய ஆத்துமாவை எல்லாப் பிரச்சனையிலிருந்தும் விலக்கி மீட்ட யெகோவாவுடைய ஜீவனைக்கொண்டு (வச. 29) — ரேகாபையும் பானாவையும் குறித்து அவன் இட்ட ஆணைக்கு மிக நெருக்கமானது, எல்லாத் துன்பத்திற்கும் விலக்கிமீட்ட (2 சாமுவேல் 4:9), அவனுடைய வாழ்க்கையின் சுருக்கமும்கூட. உன்னுடைய மகனாகிய சாலொமோன் எனக்குப்பின்பு அரசாண்டு... என்று நான் உனக்கு... ஆணையிட்டபடியே, இன்றைக்குச் செய்து தீர்ப்பேன். நாளைக்கு அல்ல, அவனுடைய மரணத்திற்குப் பின்பு அல்ல: இன்றைக்கு. வாரிசு விஷயத்தை இவ்வளவு காலம் தீர்க்காமல் விட்டிருந்த ராஜா அதை ஒரே வாக்கியத்தில் தீர்க்கிறான். முழு அதிகாரமும் சுழலும் வசனம் இதுவே என்று இந்த ஆய்வு கருதுகிறது.

பத்சேபாள் என்னுடைய எஜமானாகிய தாவீது ராஜா என்றைக்கும் வாழ்க (வச. 31) என்று பதில் சொல்லுகிறாள் — மரித்துக்கொண்டிருக்கும் மனிதனிடம் சொல்லப்பட்ட அரசவை வாழ்த்து, ஒரு பெண்ணின் நன்றியும்கூட. அறையில் யார் இருக்கிறார்கள் என்று வாசகர்கள் கவனிக்க வேண்டும்: உரியாவின் மனைவி, அவளை எடுத்துக்கொண்டதே இந்த ஆட்சியின் பெரிய பாவம், இப்போது தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட வாரிசின் தாய்; பட்டயம் எப்பொழுதும் உன்னுடைய வீட்டைவிட்டு நீங்காமலிருக்கும் (2 சாமுவேல் 12:10) என்று தாவீதிடம் சொன்ன நாத்தான், இப்போது அதே வீட்டின் எதிர்காலத்தை உறுதிசெய்கிறான். இந்த ஆய்வு இந்தக் கிருபையை நேர்த்தியாக ஒழுங்குபடுத்திக் காட்டவில்லை. பாவத்தின் பிள்ளை மரித்தது (2 சாமுவேல் 12:18); துக்கத்திற்குப் பின்பு கொடுக்கப்பட்ட பிள்ளை சாலொமோன் (12:24), தேவன் அவனைத் தெரிந்துகொண்டது இந்த அதிகாரத்தின் அமைதியான இரக்கம்.

தாவீதின் கட்டளைகள் (வச. 32-35) சிறிய அளவிலான ஒரு முடிசூட்டு விழா: என்னுடைய மகனாகிய சாலொமோனை என்னுடைய கோவேறுகழுதையின்மேல் ஏற்றி — ராஜாவின் சொந்த வாகனம், ஒரு பொது அடையாளம்; அவனைக் கீகோனுக்கு அழைத்துக்கொண்டுபோங்கள், நகரத்திற்குக் கிழக்கேயுள்ள நீரூற்று; அங்கே ஆசாரியனாகிய சாதோக்கும் தீர்க்கதரிசியாகிய நாத்தானும் அவனை இஸ்ரவேலின்மேல் ராஜாவாக அபிஷேகம்செய்யவேண்டும்; எக்காளமும் முழக்கமும்; பின்பு மேலே வந்து என்னுடைய சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும்படி. இஸ்ரவேலின்மேலும்... யூதாவின்மேலும் தலைவனாக இருக்கும்படி அவனை ஏற்படுத்தினேன் — 2 சாமுவேல் 5:5-இல் உள்ளதுபோல இரண்டும் பெயரிடப்படுகின்றன. பெனாயா ஆமென் என்று பதில் சொல்லி, யெகோவா தாவீது ராஜாவாகிய என்னுடைய எஜமானுடைய சிங்காசனத்தைவிட அவருடைய சிங்காசனத்தைப் பெரிதாக்குவாராக (வச. 37) என்று ஜெபிக்கிறான் — ஊழியக்காரர்கள் படுக்கையருகே இதே வார்த்தைகளைத் திரும்பச் சொல்லுவார்கள் (வச. 47), அங்கே முதிர்ந்த ராஜா பதிலாக யெகோவாவை ஸ்தோத்திரிக்கிறான் (வச. 48).

ஆசாரியனாகிய சாதோக்கு தைலக் கொம்பைக் கூடாரத்திலிருந்து எடுத்துக்கொண்டுபோய் — பெட்டிக்காகத் தாவீது அமைத்த கூடாரம் (2 சாமுவேல் 6:17) என்று பெரும்பாலோர் கருதுகிறார்கள், ஆனாலும் 1 இராஜாக்கள் 3:4 பெரிய பலிபீடத்தைக் கிபியோனில் வைக்கிறது என்று இந்த ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது. காவலர்கள் இறங்கிப் போகிறார்கள்: கிரேத்தியர்களும் பிலேத்தியர்களும் (2 சாமுவேல் 8:18), பெனாயாவின் ஆட்கள். அப்பொழுது எக்காளம் ஊதி, மக்களெல்லோரும் ராஜாவாகிய சாலொமோன் வாழ்க என்று வாழ்த்தினார்கள் — அதோனியாவின் விருந்தாளிகள் அவனுக்காக எழுப்பிய அதே முழக்கம் (வச. 25), இப்போது மக்களெல்லோரும் எழுப்புகிறார்கள். 40-ஆம் வசனம் அந்தச் சத்தத்தை விவரிக்கிறது: குழல்கள், பூமி அவர்கள் சத்தத்தினால் அதிரும்படி மிகவும் பூரிப்பாகச் சந்தோஷித்தார்கள். சவுலையும் தாவீதையும் சாமுவேல் அபிஷேகம்செய்தான்; சாலொமோனை ஆசாரியனும் தீர்க்கதரிசியும் சேர்ந்து அபிஷேகம்செய்கிறார்கள்.

என்ரோகேலில் விருந்தாளிகள் சாப்பிட்டு முடித்தபோது அந்தச் சத்தம் அவர்களுக்கு எட்டுகிறது (வச. 41), அந்த எக்காளத்தின் பொருள் என்ன என்று முதலில் கேட்பவன் பழைய போர்வீரனாகிய யோவாப். ஆசாரியனாகிய அபியத்தாரின் மகன் யோனத்தான் — 2 சாமுவேல் 15:36, 17:17-இன் தூதுவன் — நீ நற்செய்தி கொண்டுவருகிறவன் (வச. 42) என்று வரவேற்கப்படுகிறான், ஆனால் மிக மோசமான செய்தியைக் கொண்டுவருகிறான்: தாவீது ராஜாவாகிய நம்முடைய எஜமான் சாலொமோனை ராஜாவாக்கினாரே (வச. 43), அபிஷேகம்செய்யப்பட்டான், சிங்காசனத்தில் அமர்ந்தான், அரசவையால் வாழ்த்தப்பட்டான், முதிர்ந்த ராஜா தம்முடைய கட்டிலின்மேல் குனிந்து பணிந்துகொண்டார், என்னுடைய கண்கள் காண இன்றையதினம் என்னுடைய சிங்காசனத்தின்மேல் ஒருவனை வீற்றிருக்கச்செய்த யெகோவாவை ஸ்தோத்திரித்தார் (வச. 48). அப்பொழுது அதோனியாவின் விருந்தாளிகளெல்லோரும் அதிர்ந்து எழுந்து, அவரவர் தங்கள் வழியே போய்விட்டார்கள் (வச. 49). ஒரே வசனத்தில் அந்தக் கட்சி மறைந்துபோகிறது.

அதோனியா, சாலொமோனுக்குப் பயந்ததால் எழுந்துபோய், பலிபீடத்தின் கொம்புகளைப் பிடித்துக்கொண்டான். கொம்புகள் பலிபீடத்தின் மூலைகளில் நீட்டிக்கொண்டிருந்த பகுதிகள் (யாத்திராகமம் 27:2), பலிபீடம் அடைக்கலமான இடம் — ஆனால் கொலைக் குற்றவாளிக்கு அல்ல, அப்படிப்பட்டவனைக் குறித்து நியாயப்பிரமாணம் அவனை என்னுடைய பலிபீடத்திலிருந்தும் பிடித்துக்கொண்டுபோய்க் கொலைசெய்யவேண்டும் (யாத்திராகமம் 21:14) என்று சொன்னது. அதோனியா இரத்தம் சிந்தவில்லை, அவன் ஒரு ஆணையைக் கேட்கிறான்: ராஜாவாகிய சாலொமோன் தமது அடியானைப் பட்டயத்தாலே கொன்றுபோடுவதில்லை என்று இன்று எனக்கு ஆணையிடுவாராக (வச. 51). சாலொமோன் எந்த ஆணையும் இடவில்லை; ஒரு நிபந்தனை வைக்கிறான் — அவன் தன்னை யோக்கியன் என்று காண்பித்தால் அவன் தலைமுடியில் ஒன்றும் தரையிலே விழாது; அவனிடம் தீமை காணப்பட்டால், அவன் சாகவேண்டும் (வச. 52) — அவனை வீட்டிற்கு அனுப்புகிறான் (வச. 53).