ഞാൻ സകലഭൂവാസികളുടെയും വഴിയായി പോകുന്നു (വാ. 2) — മരണത്തിനുമുമ്പ് യോശുവ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ (യോശുവ 23:14). അതുകൊണ്ട് നീ ധൈര്യംപൂണ്ടു പുരുഷത്വം കാണിക്ക എന്നത് യോശുവയോടുള്ള യഹോവയുടെ കല്പനയുടെ പ്രതിധ്വനിയാണ്, ഉറപ്പും ധൈര്യവും ഉള്ളവനായിരിക്ക (യോശുവ 1:6-7), ആ കല്പനയെപ്പോലെ ഇതും ഉടനെ ന്യായപ്രമാണത്താൽ നിർവ്വചിക്കപ്പെടുന്നു: മോശെയുടെ ന്യായപ്രമാണത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നതുപോലെ നിന്റെ ദൈവമായ യഹോവയുടെ വഴികളിൽ നടന്ന്, അവന്റെ ചട്ടങ്ങളും കല്പനകളും വിധികളും സാക്ഷ്യങ്ങളും പ്രമാണിച്ചും കൊണ്ടു, അവന്റെ ആജ്ഞ അനുസരിച്ചുകൊൾക (വാ. 3). ദാവീദിന്റെ അവസാന വാക്കുകളിൽ പുരുഷത്വം എന്നാൽ അനുസരണമാണ്. ആവർത്തനപുസ്തകം 17:18-20-ലെ രാജാവ് ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ ഒരു പകർപ്പ് എഴുതി ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അതു വായിക്കണമായിരുന്നു; ദാവീദ് ശലോമോന്റെ കൈയിൽ ഒരു പട്ടിക കൊടുക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഒരു പുസ്തകം കൊടുക്കുന്നു.

നിന്റെ മക്കൾ... തങ്ങളുടെ വഴി സൂക്ഷിച്ചാൽ യിസ്രായേലിന്റെ രാജസ്ഥാനത്ത് ഇരിപ്പാൻ ഒരു പുരുഷൻ നിനക്കു ഇല്ലാതെപോകയില്ല. വായനക്കാർ ദീർഘകാലമായി അനുഭവിച്ചുവരുന്ന ഒരു പിരിമുറുക്കത്തിന് ഈ പഠനം പേരിടുന്നു. 2 ശമൂവേൽ 7:14-16-ൽ വാഗ്ദാനം, പാപത്തിനു വടി വരും, എന്നാൽ ഞാൻ എന്റെ ദയ... അവങ്കൽനിന്ന് നീങ്ങിപ്പോകുകയില്ല, സിംഹാസനം എന്നേക്കും ഉറച്ചിരിക്കും എന്നായിരുന്നു; ഇവിടെ ദാവീദ് അതിനെ ഒരു എങ്കിൽ ചേർത്ത് ഉദ്ധരിക്കുന്നു. സങ്കീർത്തനം 132:11-12-ലും ആ എങ്കിൽ ഉണ്ട്; സങ്കീർത്തനം 89:30-37 രണ്ടിനെയും ചേർത്തുപിടിക്കുന്നു. ചിലർ ഈ വ്യവസ്ഥ വാഗ്ദാനത്തെത്തന്നെയല്ല, ഓരോ രാജാവും ആ വാഗ്ദാനം അനുഭവിക്കുന്നതിനെയാണു നിയന്ത്രിക്കുന്നത് എന്നു വായിക്കുന്നു; മറ്റു ചിലർ യിസ്രായേലിന്റെ രാജസ്ഥാനം — എല്ലാ ഗോത്രങ്ങളുടെയും മേൽ — ശലോമോനുശേഷം യഥാർത്ഥത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടു (1 രാജാക്കന്മാർ 11:11-13), യെഹൂദയിൽ ഒരു ദീപം മാത്രം ശേഷിച്ചു എന്നു ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. തിരുവെഴുത്തിൽ രണ്ടു പകുതികളും നിലനില്ക്കുന്നു.

കൂടാതെ സെരൂയയുടെ മകൻ യോവാബ് എന്നോടു ചെയ്തത് എന്തെന്ന് നീ അറിയുന്നുവല്ലോ (വാ. 5) — ഒരുപക്ഷേ രാജാവിന്റെ കല്പനയ്ക്കു വിരുദ്ധമായി അബ്ശാലോമിനെ കൊന്നതും (2 ശമൂവേൽ 18:14) പിന്നാലെ വന്ന കടുത്ത ശാസനയും (19:5-7); വേദഭാഗം വ്യക്തമാക്കുന്നില്ല. പിന്നെ ന്യായപ്രമാണത്തിൽ പ്രധാനമായ കുറ്റാരോപണം: യിസ്രായേലിന്റെ രണ്ടു സേനാധിപന്മാരായ നേരിന്റെ മകൻ അബ്നേരിനെയും യേഥെരിന്റെ മകൻ അമാസയെയും കൊന്ന് സമാധാനകാലത്ത് യുദ്ധരക്തം ചൊരിഞ്ഞു (2 ശമൂവേൽ 3:27; 20:10). തന്റെ അരക്കച്ചയിലും കാലിലെ ചെരിപ്പിലും ആക്കിയല്ലോ — അമാസയുടെ ഘാതകൻ തന്റെ വാൾ ധരിച്ചിരുന്ന അരക്കച്ച (20:8). ആകയാൽ നീ നിനക്കു ലഭിച്ച ജ്ഞാനം ഉപയോഗിച്ച് അവന്റെ നരയെ സമാധാനത്തോടെ ശവക്കുഴിയിൽ ഇറങ്ങുവാൻ അനുവദിക്കരുത്. ജ്ഞാനം എന്നത് അടുത്ത അദ്ധ്യായം ശലോമോന്റെ സ്വന്തമാക്കുന്ന വാക്കാണ്.

വായനക്കാർ ഇതിനെ എങ്ങനെ വിലയിരുത്തണം? ചിലർ ഇതിൽ ഏറെക്കാലം വൈകിയ നീതി കേൾക്കുന്നു: യോവാബ് രണ്ടുപ്രാവശ്യം സമാധാനവാക്കിന്റെ മറവിൽ മനുഷ്യരെ കൊന്നു; ഘാതകന്റെ രക്തം ഉത്തരം നൽകുന്നതുവരെ രക്തം ദേശത്തെ അശുദ്ധമാക്കുന്നു എന്നു ന്യായപ്രമാണം പറഞ്ഞു (സംഖ്യാപുസ്തകം 35:33), താൻ പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം ബലഹീനനാണെന്നു ദാവീദ് അബ്നേരിന്റെ കല്ലറയ്ക്കരികെ ഏറ്റുപറഞ്ഞിരുന്നു (2 ശമൂവേൽ 3:39); ശലോമോന്റെ സ്വന്തം വാക്കുകൾ (വാ. 31-33) ഈ മരണത്തെ കുറ്റമില്ലാത്ത രക്തം നീക്കിക്കളയലായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മറ്റുചിലർ ഇതിൽ മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ പഴയ പക തീർക്കുന്നതു കേൾക്കുന്നു — യോവാബ് എന്നോടു ചെയ്തത് ആദ്യം വരുന്നു — താൻ സ്വയം ചെയ്യാത്ത ജോലി മകനു വിട്ടുകൊടുക്കുന്നു. ഈ പഠനം ഈ രംഗത്തെ വെള്ളപൂശുകയോ പരത്തിക്കളയുകയോ ചെയ്യുകയില്ല: കുറ്റം യഥാർത്ഥമായിരുന്നു, നീരസവും യഥാർത്ഥമായിരുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു.

രണ്ടു കഠിനകല്പനകൾക്കിടയിൽ ദയയുടെ ഒരു കല്പന: എന്നാൽ ഗിലെയാദ്യനായ ബർസില്ലായിയുടെ മക്കൾക്കു നീ ദയ കാണിക്കേണം; അവർ നിന്റെ മേശയിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ആയിരിക്കട്ടെ; നിന്റെ സഹോദരൻ അബ്ശാലോമിന്റെ മുമ്പിൽനിന്ന് ഞാൻ ഓടിപ്പോകുമ്പോൾ അവർ എനിക്കു സഹായകരായിരുന്നു (വാ. 7; 2 ശമൂവേൽ 17:27-29; 19:31-39). പിന്നെ ശിമെയി: ഞാൻ മഹനയീമിലേക്കു പോകുന്ന ദിവസം എന്നെ കഠിനമായി ശപിച്ചു; എങ്കിലും അവൻ യോർദ്ദാങ്കൽ എന്നെ എതിരേറ്റു വന്നതുകൊണ്ട് അവനെ വാൾകൊണ്ടു കൊല്ലുകയില്ല എന്നു ഞാൻ യഹോവയുടെ നാമത്തിൽ അവനോട് സത്യം ചെയ്തു (വാ. 8; 2 ശമൂവേൽ 16:5-13; 19:16-23). എന്നാൽ നീ അവനെ കുറ്റവിമുക്തനാക്കരുത്... അവന്റെ നരയെ രക്തത്തോടെ ശവക്കുഴിയിലേക്ക് അയക്കുക. ആ സത്യം ദാവീദിനെയാണ് ബന്ധിച്ചത്, അവന്റെ മകനെയല്ല എന്നു തോന്നുന്നു.

ദാവീദിന്റെ വിടവാങ്ങലിലെ ഏറ്റവും കഠിനമായ വാക്യം ഇതാണെന്നു വായനക്കാർ കണ്ടിട്ടുണ്ട്, ഈ പഠനം അതു പറയുന്നു. ഒരു വായന: ശിമെയി യഹോവയുടെ അഭിഷിക്തനെ ശപിച്ചു, പുറപ്പാട് 22:28 പ്രകാരം അതു കുറ്റമാണ്; ഒരു രാജാവിനു കഴിയുന്നതുപോലെ ദാവീദ് തന്റെ വാഴ്ചക്കാലത്തേക്ക് അവനോടു ക്ഷമിച്ചു, എന്നാൽ എന്നേക്കുമായി ക്ഷമിച്ചില്ല, ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നുമില്ല, ഒരു ശിക്ഷ നിശ്ചയിക്കാതെ കാര്യം ശലോമോന്റെ ജ്ഞാനത്തിനു വിടുന്നു. മറ്റൊന്ന്: ദാവീദ് തന്റെ സത്യത്തിന്റെ അക്ഷരം പാലിക്കുന്നു — അവനെ വാൾകൊണ്ടു കൊല്ലുകയില്ല — അതേസമയം അതിന്റെ ലംഘനത്തിനു വഴിയൊരുക്കുന്നു. വേദഭാഗം നമുക്കുവേണ്ടി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നില്ല; സമയം വന്നപ്പോൾ ശലോമോൻ ശിമെയിക്ക് ന്യായമായ ഒരു വ്യവസ്ഥ നൽകും (വാ. 37), അവൻ അതു ലംഘിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ അവനെ വധിക്കുകയുള്ളൂ എന്നതു ശ്രദ്ധേയമാണ്.

പിന്നെ ദാവീദ് തന്റെ പൂർവ്വ പിതാക്കന്മാരെപ്പോലെ നിദ്രപ്രാപിച്ചു; ദാവീദിന്റെ നഗരത്തിൽ അവനെ അടക്കം ചെയ്തു (വാ. 10) — രാജാക്കന്മാരുടെ പുസ്തകങ്ങളിൽ അനേകം വാഴ്ചകളെ അവസാനിപ്പിക്കുന്ന പ്രയോഗം, ഈ പുസ്തകത്തിൽ ഒരു യഥാർത്ഥ മരണത്തിന് ഇവിടെ ആദ്യമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു (ബത്ത്-ശേബ 1:21-ൽ അതിനെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചിരുന്നു); ദാവീദിന്റെ നഗരം അവൻ യെബൂസ്യരിൽനിന്നു പിടിച്ചെടുത്ത കോട്ടയാണ് (2 ശമൂവേൽ 5:7-9). ദാവീദ് യിസ്രായേലിൽ വാണകാലം നാല്പതു വർഷം; അവൻ ഹെബ്രോനിൽ ഏഴു വർഷവും യെരൂശലേമിൽ മുപ്പത്തിമൂന്ന് വർഷവും വാണു. ഈ സംഖ്യകൾ 2 ശമൂവേൽ 5:4-5-നോടു യോജിക്കുന്നു, അതു ഹെബ്രോനിലെ വർഷങ്ങൾ കൂടുതൽ കൃത്യമായി ഏഴു വർഷവും ആറു മാസവും എന്നു പറയുന്നു; നാല്പത് പൂർണ്ണസംഖ്യയാക്കിയ ആകെത്തുകയാണ്, 1 ദിനവൃത്താന്തം 29:27 അത് ആവർത്തിക്കുന്നു. പെന്തക്കോസ്ത് നാളിൽ പത്രൊസ് ദാവീദിനെക്കുറിച്ച് അവന്റെ കല്ലറ ഇന്നുവരെ നമ്മുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടല്ലോ എന്നു പറയും (അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ 2:29).

ഈ അറിയിപ്പിന്റെ ഹ്രസ്വതയിൽ ഈ പഠനം നിന്നു ചിന്തിക്കുന്നു. ശമൂവേലിന്റെ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങൾ നിറച്ച ജീവിതം രണ്ടു വാക്യങ്ങളിൽ അവസാനിക്കുന്നു, ആഖ്യാതാവ് ഉടനെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്നു: ശലോമോൻ തന്റെ അപ്പനായ ദാവീദിന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു; അവന്റെ രാജത്വം സ്ഥിരമായിത്തീർന്നു (വാ. 12). വായനക്കാർ സ്ഥിരമായി എന്ന വാക്ക് അടയാളപ്പെടുത്തണം: അദ്ധ്യായം അതേ വാക്കിൽ അവസാനിക്കും (വാ. 46), ആ രണ്ടു വാക്യങ്ങൾക്കിടയിൽ മൂന്നു മരണങ്ങളും ഒരു നാടുകടത്തലും ഉണ്ട്. 12-ാം വാക്യത്തിലെ സ്ഥിരത യഹോവയുടെ ദാനമാണ്; 46-ാം വാക്യത്തിലെ സ്ഥിരത വാളിനാൽ ഉറപ്പാക്കിയ അതേ ദാനമാണ്. ആഖ്യാതാവ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നതുപോലെ, ഈ പഠനം വായനക്കാരനെ രണ്ടും ചേർത്തുപിടിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നു.

“നിന്റെ വരവ് സമാധാനത്തോടെയാണോ?” എന്നു അവൾ ചോദിച്ചതിന്: “സമാധാനത്തോടെ തന്നെ” (വാ. 13). ബത്ത്-ശേബയോടുള്ള അദോനീയാവിന്റെ വാക്കുകൾ വിചിത്രമായ ഒരു മിശ്രിതമാണ്: രാജത്വം എനിക്കുള്ളതായിരുന്നു; ഞാൻ വാഴേണമെന്നു യിസ്രായേലൊക്കെയും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു — ഒരു അതിശയോക്തി — പിന്നെ യഹോവയാൽ അത് അവനു ലഭിച്ചു (വാ. 15), ഒരു ഏറ്റുപറച്ചിൽ. അവന്റെ അപേക്ഷ: ശൂനേംകാരത്തിയായ അബീശഗിനെ എനിക്ക് ഭാര്യയായിട്ടു തരുവാൻ (വാ. 17). ബത്ത്-ശേബ ചോദിക്കാമെന്നു സമ്മതിച്ച് രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ ചെല്ലുന്നു, അവൻ എഴുന്നേറ്റ് അവളെ വന്ദിച്ച് അവന്റെ വലത്തുഭാഗത്ത് ഇരുത്തുന്നു (വാ. 19) — രാജമാതാവിനുള്ള ബഹുമാനസ്ഥാനം. താൻ എന്താണു ചോദിക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്കു മനസ്സിലായിരുന്നോ, അതോ നന്നായിത്തന്നെ മനസ്സിലായിരുന്നോ എന്നു വേദഭാഗം പറയുന്നില്ല, വായനക്കാർ രണ്ടു വശത്തും വാദിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആഖ്യാതാവ് വിടുന്നതുപോലെ ഈ പഠനവും അവളെ വിശദീകരണം കൂടാതെ വിടുന്നു.

രാജത്വത്തെയും അവനു വേണ്ടി ചോദിക്കരുതോ? അവൻ എന്റെ ജ്യേഷ്ഠനല്ലോ. ശലോമോൻ ഇതിൽ ഒരു അവകാശവാദം കേൾക്കുന്നു. അക്കാലത്ത് രാജാവിനുള്ള ഒരു സ്ത്രീയെ എടുക്കുന്നവൻ അവന്റെ സ്ഥാനത്തിന്റെ ഒരംശം എടുക്കുന്നതായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു — രിസ്പായോടുകൂടെ അബ്നേർ (2 ശമൂവേൽ 3:7), മട്ടുപ്പാവിൽ അബ്ശാലോം (16:21-22); രാജാവ് അവളെ പരിഗ്രഹിച്ചില്ല (1 രാജാക്കന്മാർ 1:4) എന്നതിനാൽ അബീശഗ് ദാവീദിന്റെ ഭാര്യ ആയിരുന്നില്ല, എങ്കിലും അവൾ അവന്റെ ഗൃഹത്തിന്റേതായിരുന്നു. ശലോമോൻ ആ കക്ഷിയെയും പേരെടുത്തു പറയുന്നു: അവനും പുരോഹിതൻ അബ്യാഥാരിനും സെരൂയയുടെ മകൻ യോവാബിനും വേണ്ടി തന്നെ. ഇന്നു തന്നെ അദോനീയാവ് മരിക്കേണം (വാ. 24) എന്ന് അവൻ സത്യം ചെയ്യുന്നു, ബെനായാവ് അദോനിയാവിനെ വെട്ടിക്കൊന്നുകളഞ്ഞു (വാ. 25). 1 രാജാക്കന്മാർ 1:52-ലെ വ്യവസ്ഥ അവനിൽ കുറ്റം കണ്ടാലോ എന്നായിരുന്നു; അതു കണ്ടെത്തി എന്നു ശലോമോൻ വിധിച്ചു. ആ അപേക്ഷ ഒരു ഗൂഢാലോചനയായിരുന്നോ മൗഢ്യമായിരുന്നോ എന്നു വായനക്കാർക്കു തൂക്കിനോക്കാം.

അബ്യാഥാർ മരണത്തിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടുന്നു, എന്നാൽ സ്ഥാനത്തിൽനിന്നല്ല: നീ അനാഥോത്തിലെ നിന്റെ ജന്മഭൂമിയിലേക്കു പൊയ്ക്കൊൾക; നീ മരണയോഗ്യനാകുന്നു (വാ. 26) — അനാഥോത്ത്, ബെന്യാമീനിലെ പുരോഹിതന്മാരുടെ ഒരു പട്ടണം (യോശുവ 21:18). കരുണയ്ക്കു ശലോമോൻ രണ്ടു കാരണങ്ങൾ പറയുന്നു: നീ എന്റെ അപ്പനായ ദാവീദിന്റെ മുമ്പാകെ കർത്താവായ യഹോവയുടെ പെട്ടകം ചുമന്നതിനാലും (2 ശമൂവേൽ 15:24-29), എന്റെ അപ്പൻ അനുഭവിച്ച സകലകഷ്ടങ്ങളും നീയും കൂടി അനുഭവിച്ചതിനാലും — നോബിലെ കൂട്ടക്കൊലയിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെട്ട് ദാവീദിന്റെ അടുക്കലേക്ക് ഓടിവന്ന ദിവസംമുതൽ (1 ശമൂവേൽ 22:20-23), ഏഫോദുമായി (23:6). ഓരോ പലായനത്തിലും ദാവീദിനോടൊപ്പം നിന്ന മനുഷ്യൻ ഒടുവിൽ ഒരൊറ്റ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനാൽ വീഴുന്നു. ഇതിലെ ദുഃഖവും, ശലോമോൻ അവന്റെ വിശ്വസ്തത ഓർക്കുന്നു എന്നതും ഈ പഠനം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.

ഇങ്ങനെ യഹോവ ശീലോവിൽവച്ച് ഏലിയുടെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് അരുളിച്ചെയ്ത വചനം നിവൃത്തിയാകേണ്ടതിനു. ആഖ്യാതാവ് ഇതു വ്യക്തമായി പറയുന്നു. ദൈവപുരുഷൻ ഏലിയോട് നിന്റെ ഭവനത്തിൽ ഒരു വൃദ്ധനും ഉണ്ടാകാതവണ്ണം എന്നും, ഒരു വിശ്വസ്തപുരോഹിതനെ ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കും എന്നും പറഞ്ഞിരുന്നു (1 ശമൂവേൽ 2:31-35; താരതമ്യം 3:12-14). 1 ശമൂവേൽ 14:3, 22:20 എന്നിവയുടെ സാധാരണ വായനപ്രകാരം അബ്യാഥാർ ഏലിയുടെ സന്തതിയാണ്; സാദോക്കിനെ അബ്യാഥാരിന്നു പകരം നിയമിക്കും (വാ. 35), പിൽക്കാല തിരുവെഴുത്ത് സാദോക്കിന്റെ പുത്രന്മാരുമായ ലേവ്യപുരോഹിതന്മാരെ കർത്തവ്യം നിർവഹിച്ചവരായി പേരെടുത്തു പറയുന്നു (യെഹെസ്കേൽ 44:15). തലമുറകൾക്കുമുമ്പു പറഞ്ഞ ഒരു വചനം ആ നിമിഷത്തിലെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിവൃത്തിയാകുന്നതു കാണുന്നു: ആഖ്യാതാവിന്റെ ആശയം അതുതന്നെയെന്ന് ഈ പഠനം എടുക്കുന്നു.

യോവാബ് അബ്ശാലോമിന്റെ പക്ഷം ചേർന്നിരുന്നില്ലെങ്കിലും അദോനീയാവിന്റെ പക്ഷം ചേർന്നിരുന്നു (വാ. 28) — ഇവിടെയും ആഖ്യാതാവ് അവനോടു നീതി കാണിക്കുന്നു. അവൻ യഹോവയുടെ കൂടാരത്തിൽ ഓടിച്ചെന്നു യാഗപീഠത്തിന്റെ കൊമ്പുകളെ പിടിച്ചു, അദോനീയാവ് ചെയ്തതുപോലെ (1:50). എന്നാൽ കൂട്ടുകാരനെ ചതിച്ചു കൊല്ലുന്നവനെക്കുറിച്ചു ന്യായപ്രമാണം അവൻ മരിക്കേണ്ടതിന് നീ അവനെ എന്റെ യാഗപീഠത്തിൽ നിന്നും പിടിച്ച് കൊണ്ടുപോകേണം (പുറപ്പാട് 21:14) എന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു. ബെനായാവ് നീ പുറത്തുവരാൻ രാജാവ് കല്പിക്കുന്നു എന്നു പറയുന്നു; യോവാബ് ഇല്ല; ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ മരിക്കും (വാ. 30) എന്ന് ഉത്തരം പറയുന്നു — വിശുദ്ധസ്ഥലത്തുവച്ചു തന്നെ കൊല്ലാൻ രാജാവ് ധൈര്യപ്പെടുകയില്ല എന്ന പ്രതീക്ഷയിലാകാം, അല്ലെങ്കിൽ എവിടെ മരിക്കണമെന്നു സ്വയം തിരഞ്ഞെടുത്തുകൊണ്ടാകാം. ശലോമോന്റെ മറുപടി: അവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ നീ ചെയ്ക; അവനെ വെട്ടിക്കൊന്നു കുഴിച്ചിടുക.

യോവാബ് കാരണംകൂടാതെ ചിന്തിയ രക്തം നീ ഇങ്ങനെ എന്നിൽ നിന്നും എന്റെ പിതൃഭവനത്തിൽ നിന്നും നീക്കിക്കളക. ശലോമോൻ ഈ പ്രവൃത്തിയെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ വെക്കുന്നു (ആവർത്തനപുസ്തകം 19:12-13): അബ്നേരിന്റെയും അമാസയുടെയും രക്തം — തന്നെക്കാൾ നീതിയും സൽഗുണവുമുള്ള രണ്ടു പുരുഷന്മാരെ അവൻ എന്റെ അപ്പനായ ദാവീദിന്റെ അറിവു കൂടാതെ (വാ. 32) — അതിന് ഉത്തരം ലഭിക്കുന്നതുവരെ രാജഗൃഹത്തിന്മേൽ ഇരുന്നു. ദാവീദിനും അവന്റെ സന്തതിക്കും ഗൃഹത്തിനും സിംഹാസനത്തിനും യഹോവയിങ്കൽനിന്ന് എന്നേക്കും സമാധാനം ഉണ്ടാകും (വാ. 33). ബെനായാവ് അവനെ വെട്ടിക്കൊല്ലുന്നു, മരുഭൂമിയിലെ അവന്റെ വീട്ടിൽ അവനെ അടക്കം ചെയ്തു (വാ. 34). ദാവീദിന്റെ വാഴ്ചക്കാലം മുഴുവൻ അവനെ സേവിച്ച സേനാധിപതി കരുണയുടെ ഒരു വാക്കും കൂടാതെ ഒരു യാഗപീഠത്തിനരികെ മരിക്കുന്നു എന്നും, ആഖ്യാതാവ് അവനുവേണ്ടി വിലപിക്കുന്നില്ല എന്നും ഈ പഠനം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.

ശിമെയിക്കു വ്യവസ്ഥകൾ നൽകുന്നു (വാ. 36-37): നീ യെരൂശലേമിൽ നിനക്കു ഒരു വീടു പണിതു പാർത്തുകൊൾക; അവിടെനിന്നു മറ്റെങ്ങും പോകരുത്; അവൻ കിദ്രോൻതോട് കടക്കുന്ന നാളിൽ — ദാവീദ് ഓടിപ്പോകുമ്പോൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ടു കടന്ന തോട് (2 ശമൂവേൽ 15:23), ശിമെയിയുടെ ബഹൂരീമിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ — നീ മരിക്കേണ്ടിവരും എന്നു തീർച്ചയായി അറിഞ്ഞുകൊൾക. ശിമെയി അങ്ങേയുടെ വാക്ക് നല്ലത് എന്നു പറയുന്നു (വാ. 38). മൂന്നു വർഷം കഴിഞ്ഞ് രണ്ട് അടിമകൾ മയഖയുടെ മകൻ ആഖീശ് എന്ന ഗത്ത് രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ ഓടിപ്പോകുന്നു (വാ. 39); ശിമെയി കഴുതയ്ക്കു കോപ്പിട്ട് അവരെ തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നു. ഗത്ത് പടിഞ്ഞാറാണ്, കിദ്രോനിനക്കരെയല്ല; എന്നാൽ വ്യവസ്ഥകൾ മറ്റെങ്ങും പോകരുത് (വാ. 36) എന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു, ശലോമോൻ അവനെ അവയിൽത്തന്നെ പിടിച്ചുനിർത്തുന്നു, അവന്റെ വാക്കിനെ യഹോവയുടെ ആണ എന്നു വിളിച്ചുകൊണ്ട് (വാ. 43).

നീ എന്റെ അപ്പനായ ദാവീദിനോട് ചെയ്തതും നിനക്കു ഓർമ്മയുള്ളതും ആയ ദോഷമൊക്കെയും നീ അറിയുന്നുവല്ലോ (വാ. 44): ദാവീദ് ചെയ്തതുപോലെ, ശലോമോൻ ഈ ശിക്ഷയെ 2 ശമൂവേൽ 16-ലെ ശാപവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. വായനക്കാർ വീണ്ടും ഭിന്നാഭിപ്രായക്കാരാണ്: ന്യായമായ ഒരു നിയമം ലഭിച്ചിട്ടും അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അതു ലംഘിച്ച ഒരു മനുഷ്യൻ, അല്ലെങ്കിൽ ദാവീദ് ആഗ്രഹിച്ച അന്ത്യത്തിനായി ഒടുവിൽ കണ്ടെത്തിയ ഒരു ഒഴികഴിവ്. ആഖ്യാതാവ് ശിമെയിക്കു മൂന്നു വർഷവും ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പും നൽകി, അവനെത്തന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ വിടുന്നു എന്ന് ഈ പഠനം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. രാജാവ് യെഹോയാദയുടെ മകൻ ബെനായാവിനോടു കല്പിച്ചു. അവൻ ചെന്നു അവനെ വെട്ടിക്കൊന്നു. അങ്ങനെ ശലോമോന്റെ രാജത്വം സ്ഥിരമായി. അദ്ധ്യായത്തിന്റെ അവസാനവാക്ക് 12-ാം വാക്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകുന്നു, അത് എങ്ങനെ വന്നു എന്നു തൂക്കിനോക്കാൻ വായനക്കാരനു വിട്ടുകൊടുക്കുന്നു.