दख्खनमधील कोणताही शेतकरी तुम्हाला सांगू शकेल की हाताने फेकलेल्या बियाचे काय होते. काही कठीण वाटेवर पडते आणि संध्याकाळपर्यंत कावळे ते फस्त करतात. काही अशा ठिकाणी पडते जिथे मातीखाली लगेच खडक असतो; ते झपाट्याने उगवते आणि पहिल्याच उष्ण आठवड्यात करपून जाते. काही तणांमुळे गुदमरते. आणि काहींना चांगली जमीन मिळते आणि ते हंगामाची भरपाई कितीतरी पटीने करते. लोकसमुदायाने पाण्याच्या काठापर्यंत ढकलल्यामुळे होडीत बसलेले येशू नेमक्या याच सामान्य दृश्याने सुरुवात करतात — आणि मग, विचित्रपणे, लोकसमुदायाला त्याचा अर्थ सांगत नाहीत. गोष्टी सर्वांसाठी खुल्या आहेत; त्यांचा अर्थ मात्र विचारून घ्यावा लागतो.
कथेत हे कुठे आहे: संदेष्टे इस्राएलाविषयी देवाची लागवड म्हणून, आणि एके दिवशी पृथ्वी व्यापून टाकणाऱ्या राज्याविषयी बोलले होते (यशया 5; दानिएल 2). चौथ्या अंकात येशू म्हणतात की राज्याची पेरणी आधीच झाली आहे — पण ते लहान, लपलेले आणि निदणात मिसळलेले आहे, मोहरीच्या दाण्यासारखे किंवा कणकेतील खमिरासारखे. त्याची संपूर्ण कापणी पुढे, युगाच्या समाप्तीला आहे.
हा अध्याय काय करतो: रोजच्या गोष्टींद्वारे हे स्पष्ट करणे की राज्य आता इतके साधे का दिसते आणि त्याला इतका संमिश्र प्रतिसाद का मिळतो, आणि श्रोत्यांना खुल्या, चिकाटीच्या हृदयाने ऐकण्यास बोलावणे.
- लूक 8:1–3 — लूक नमूद करतो की बारा जणांशिवाय काही स्त्रियाही येशूबरोबर प्रवास करत — मग्दालीया मरीया, हेरोदाचा कारभारी खुजा याची पत्नी योहान्ना, सुसान्ना आणि इतर पुष्कळ जणी — आणि आपल्या स्वतःच्या पैशातून त्या कार्याला हातभार लावत.
- मत्तय 13:1–23 — होडीतून येशू एका पेरणाऱ्याविषयी सांगतात, ज्याचे बी वाटेवर, खडकाळ जमिनीवर, काट्यांमध्ये आणि चांगल्या जमिनीवर पडते. एकांतात ते स्पष्ट करतात की बी म्हणजे वचन, आणि जमिनीचे प्रकार म्हणजे लोक ते ज्या विविध प्रकारे ऐकतात ते.
- मार्क 4:21–34 — दिवा दिवठणीवर ठेवण्यासाठी असतो, भांड्याखाली नव्हे. शेतकरी झोपलेला असताना बी वाढते, कसे ते त्याला कळत नाही; मोहरीचा लहानसा दाणा असे रोप बनतो ज्यात पक्षी घरटी करू शकतात.
- मत्तय 13:24–58 — कापणीपर्यंत गव्हामध्ये निदण वाढते; खमीर संपूर्ण कणकेत पसरते; शेतातील ठेव्यासाठी एक माणूस सर्वस्व विकतो, एका मोत्यासाठी एक व्यापारी; एक जाळे चांगले आणि वाईट दोन्ही ओढून आणते. परत नासरेथमध्ये, त्यांचे स्वतःचे गाव त्यांच्याविषयी अडखळते.
- मार्क 4:35–41 — संध्याकाळी सरोवर ओलांडत असताना, येशू झोपलेले असताना एक भयंकर वादळ होडीत पाणी भरते. जागे केल्यावर ते वाऱ्याला धमकावतात आणि समुद्र शांत होतो; शिष्य विचारतात, वारा आणि लाटाही ज्यांचे ऐकतात, हे आहेत तरी कोण?
- लूक 8:4–56 — सुसंगती: लूक पेरणारा आणि दिवा यांचे स्वतःचे रूप, त्यांच्या खऱ्या कुटुंबाविषयीचे वचन आणि वादळ देतो, आणि मग गरसेकर माणसाचे व याईराच्या मुलीचे बरे होणे — ही दृश्ये पुढे मार्क 5 बरोबर संपूर्ण वाचली जातात.
मुख्य वचन: मत्तय 13:31 · मग काय: चांगल्या गोष्टी लहान आणि संथ दिसतात, किंवा उत्साहाने सुरुवात केलेल्या लोकांमधील विश्वास ओसरत असल्याचे दिसते, तेव्हा निराश होणे सोपे असते. दाखले हे नाकारत नाहीत; ते त्याची अपेक्षाच करतात. ते एक वैयक्तिक प्रश्नही विचारतात: मी कोणत्या प्रकारची जमीन आहे? वादळाचे दृश्य यात भर घालते की येशूचे अनुसरण करणे म्हणजे शांत पाणी नव्हे — फक्त इतकेच की ते होडीत आहेत.