असा एखादा कौटुंबिक समारंभ आठवा जिथे सगळे नातेवाईक एकाच वेळी बोलत असतात — एक गाणे गात आहे, एक भाषण देत आहे, दोघे जेवणावरून वाद घालत आहेत, आणि या सगळ्यावर लाउडस्पीकरवर चित्रपटगीते वाजत आहेत. प्रत्येक जण प्रामाणिक आहे, आणि कोणालाच काही ऐकू येत नाही. करिंथमधील सभा काहीशा अशाच वाटतात, असे पौलाने ऐकले आहे. लोक एकमेकांच्या शेजारी अन्य भाषांत बोलत आहेत, संदेष्टे एकमेकांना मधेच थांबवत आहेत, आणि आत येणारे पाहुणे विचार करतात की या संपूर्ण खोलीचे डोके फिरले आहे की काय. अध्याय 13 मधील प्रीतीच्या महान गीतानंतर, हा अध्याय म्हणजे बसण्याच्या व्यवस्थेत उतरलेली प्रीती आहे: इतरांना समजेल असे बोला, आळीपाळीने बोला, आणि संपूर्ण सभेची उन्नती होऊ द्या.
कथेत हे कुठे आहे: पाचवा अंक — आता घरोघरी भरणाऱ्या मंडळ्यांचे विखुरलेले जाळे बनलेली, आत्म्याचे लोक म्हणून जगायला शिकणारी मंडळी. अध्याय 12–14 आत्मिक कृपादानांविषयीच्या करिंथच्या प्रश्नांची उत्तरे देतात. अध्याय 12 म्हणतो की प्रत्येक सदस्य महत्त्वाचा आहे; अध्याय 13 म्हणतो की प्रीती हेच मोजमाप आहे; अध्याय 14 ही दोन्ही तत्त्वे प्रत्यक्ष सभेला लागू करतो. कोणत्याही कृपादानाची कसोटी आता ते किती प्रभावी दिसते ही नाही, तर ते मंडळीची उन्नती करते का आणि बाहेरच्या व्यक्तीला ते समजते का, ही आहे.
हा अध्याय काय करतो: करिंथमधील उपासना प्रीतीच्या आणि सुबोधतेच्या अधिकाराखाली आणणे: अर्थ न सांगितलेल्या अन्य भाषांपेक्षा इतरांना समजेल असा संदेश श्रेयस्कर आहे, आणि प्रत्येक सहभाग सुव्यवस्थित असला पाहिजे, कारण देव शांतीचा देव आहे.
- 14:1–12 — प्रीतीचा पाठलाग करा, आणि कृपादानांची — विशेषतः संदेशाची — आकांक्षा धरा. अन्य भाषेत बोलणारा देवाशी बोलतो, पण संदेश देणारा लोकांशी बोलतो, त्यांना बळ आणि सांत्वन देतो. स्पष्ट सूर न काढता वाजवलेल्या बासरीप्रमाणे, कोणालाच न समजणारा आवाज कोणाचीही उन्नती करत नाही.
- 14:13–25 — जो अन्य भाषेत बोलतो त्याने अर्थ सांगता यावा म्हणून प्रार्थना करावी. पौल स्वतः त्या सर्वांपेक्षा अधिक अन्य भाषांत बोलतो, तरीही मंडळीत तो अन्य भाषेतील दहा हजार शब्दांपेक्षा समजणारे पाच शब्द बोलणे पसंत करतो. संदेश ऐकणाऱ्या बाहेरच्या व्यक्तीला आपल्या पापाची खात्री पटू शकते आणि ती पालथी पडून देवाची उपासना करू शकते.
- 14:26–33 — ते एकत्र येतात तेव्हा प्रत्येक जण काहीतरी घेऊन येतो — एखादे स्तोत्र, एखादी शिकवण, एखादे प्रकटीकरण. अन्य भाषेत बोलणारे जास्तीत जास्त दोघे किंवा तिघे, एका वेळी एकच, आणि तेही अर्थ सांगणारा असेल तरच; संदेष्ट्यांनी आळीपाळीने बोलावे आणि इतरांनी जे सांगितले जाते त्याची पारख करावी. देव गोंधळाचा नव्हे, तर शांतीचा देव आहे.
- 14:34–40 — स्त्रियांनी मंडळ्यांमध्ये गप्प राहावे आणि घरी आपल्या पतींना विचारावे — ही बरीच वादग्रस्त सूचना आहे (खाली पाहा). पौल ठामपणे शेवट करतो: ही प्रभूची आज्ञा आहे; अन्य भाषांत बोलण्यास मनाई करू नका, पण सर्व काही शिस्तीने आणि व्यवस्थितपणे होऊ द्या.
- नंतरची एक समासटीप, जी मजकुरात दोन वेगवेगळ्या ठिकाणी नकलली गेली — बदलत्या स्थानाच्या आधारे गॉर्डन फी आणि फिलिप पेन यांनी मांडलेले मत.
- पौलाचेच शब्द, पण एका विशिष्ट परिस्थितीपुरते मर्यादित — उदाहरणार्थ, व्यत्यय आणणारे प्रश्न किंवा संदेशांची जाहीर पारख — स्त्रियांनी प्रार्थना करण्यावर किंवा संदेश देण्यावरची बंदी नव्हे.
- सभेत स्त्रियांनी गप्प राहावे असा सर्वसाधारण नियम म्हणून पौलाचेच शब्द — मंडळीच्या इतिहासभर अनेक परंपरांनी धरलेले मत.
मुख्य वचन: करिंथकरांस पहिले पत्र 14:40 · मग काय: अन्य भाषांवरून मंडळ्या आजही विभागलेल्या आहेत — काही त्यांना प्रत्येक विश्वासणाऱ्यासाठी सामान्य कृपादान मानतात, काही दुर्मिळ मानतात, तर काही प्रेषितांबरोबर संपलेले कृपादान मानतात. कोणाचेही मत काहीही असो, पौलाची कसोटी या सर्वांना छेदून जाते: उपासनेत आपण जे करतो त्याने आपल्या शेजारी बसलेल्या व्यक्तीची उन्नती होते का, आणि एखाद्या पाहुण्याला ते समजेल का? हा प्रश्न खेड्यातील प्रार्थनासभेला आणि शहरातील मोठ्या मंडळीला सारखाच लागू होतो.