ദുരഭിമാനം — ഗ്രീക്ക് കെനൊഡൊക്സിയ, "ശൂന്യമഹത്വം." ഉള്ളിൽ യഥാർത്ഥമായ ഒന്നുമില്ലാത്ത മഹത്വം. 7-ാം വാക്യത്തിൽ ക്രിസ്തു ഈ വാക്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകും — ശൂന്യമഹത്വത്തിനു പിന്നാലെ പോകുന്നതിനു പകരം യഥാർത്ഥ മഹത്വത്തിൽനിന്ന് തന്നെത്താൻ ശൂന്യമാക്കിയ (അതേ ധാതു, കെനൊഓ) ക്രിസ്തു.

മറ്റുള്ളവരെ തന്നെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠൻ എന്നു എണ്ണിക്കൊള്ളുവിൻ — ഒരു വികാരമല്ല, ഒരു കണക്കുകൂട്ടൽ. മറ്റേയാളുടെ താല്പര്യങ്ങൾ നിങ്ങളുടേതിനെക്കാൾ ഭാരമേറിയതാണെന്ന ബോധപൂർവ്വമായ ഒരു കണക്കിടൽ.

തുടർന്നുവരുന്ന ഗീതം മുഴുവനും ആദ്യമായി ഒരു ഉപദേശമല്ല — അത് ഒരു മാതൃകയാണ്. ക്രിസ്ത്യാനികൾ പരസ്പരം എങ്ങനെ പെരുമാറണം എന്നതിന്റെ മാതൃകയായി മനുഷ്യാവതാരം ഉയർത്തിക്കാട്ടപ്പെടുന്നു.

ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും ആഴമേറിയ സത്യങ്ങൾതന്നെയാണ് ഏറ്റവും പ്രായോഗികമായവയും. ഉപദേശം അടുക്കളയിലെ പാത്രം കഴുകലിനും യോഗമുറിക്കും വേണ്ടിയുള്ളതാണ്.

ദൈവരൂപം — ഗ്രീക്ക് മോർഫേ തെയൂ. കേവലം ബാഹ്യരൂപമല്ല; അടിസ്ഥാനപ്രകൃതി. അവിടുന്ന് ദൈവമായിരുന്നു, ഇപ്പോഴും ദൈവമാണ്.

മുറുകെ പിടിച്ചുകൊള്ളേണം എന്നു വിചാരിക്കാതെ — ഗ്രീക്ക് ഹാർപ്പഗ്മൊസ്, പിടിച്ചെടുക്കേണ്ടതോ മുറുകെപ്പിടിക്കേണ്ടതോ ആയ ഒന്ന്. ദൈവത്തോടുള്ള സമത്വത്തെ സ്വാർത്ഥതയോടെ മുറുകെപ്പിടിക്കേണ്ട ഒന്നായി അവിടുന്ന് കണക്കാക്കിയില്ല. അതു നഷ്ടപ്പെടുത്താതെതന്നെ മാറ്റിവയ്ക്കുവാൻ അവിടുത്തേക്കു കഴിഞ്ഞു, കാരണം അതു സ്വഭാവത്താൽത്തന്നെ അവിടുത്തേതായിരുന്നു.

തന്നെത്താൻ ശൂന്യമാക്കി — അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ "തന്നെത്താൻ ഒഴിച്ചുകളഞ്ഞു" (എകെനോസെൻ ഹെയാവുതൊൻ). അവിടുന്ന് തന്റെ ദൈവികപ്രകൃതി ശൂന്യമാക്കിയില്ല — അവിടുന്ന് ഒരിക്കലും ദൈവമല്ലാതായിത്തീർന്നില്ല. അവിടുന്ന് മഹത്വത്തിന്റെ വിശേഷാവകാശങ്ങൾ ശൂന്യമാക്കി: തന്റെ ജഡത്തിന്റെ നാളുകളിൽ തന്റെ ദൈവികഗുണങ്ങളുടെ സ്വതന്ത്രമായ ഉപയോഗം മാറ്റിവച്ചു.

ക്രിയകൾ ശ്രദ്ധിക്കുക: എടുത്ത്, മനുഷ്യസാദൃശ്യത്തിലായി. അവിടുന്ന് ദൈവത്വത്തോടു മനുഷ്യത്വം കൂട്ടിച്ചേർത്തു; തന്നിൽനിന്ന് ദൈവത്വം കുറച്ചുകളഞ്ഞില്ല. അന്നുമുതൽ ദൈവ-മനുഷ്യൻ ദൈവ-മനുഷ്യനായിത്തന്നെ തുടരുന്നു, എന്നേക്കും.

ദാസരൂപം — 6-ാം വാക്യത്തിലെ അതേ മോർഫേ എന്ന പദം. അവിടുന്ന് സത്തയിൽ ദൈവവും സത്തയിൽ ദാസനുമാണ്. അവിടുന്നിൽ ഇവ രണ്ടും പരസ്പരവിരുദ്ധമല്ല.

താഴേക്ക് ഏഴു പടികൾ: ദൈവരൂപത്തിൽനിന്ന് സ്വയം ശൂന്യമാക്കലിലേക്ക്, ദാസരൂപത്തിലേക്ക്, മനുഷ്യസാദൃശ്യത്തിലേക്ക്, മനുഷ്യവേഷത്തിലേക്ക്, താഴ്ത്തലിലേക്ക്, അനുസരണത്തിലേക്ക്, മരണത്തിലേക്ക് — ഏതെങ്കിലും ഒരു മരണമല്ല, ക്രൂശിലെ മരണം. റോമൻ ക്രൂശ് അടിമകൾക്കും കലാപകാരികൾക്കുമായി നീക്കിവച്ചിരുന്ന മരണമായിരുന്നു. മഹത്വത്തിന്റെ കർത്താവ് അതു തിരഞ്ഞെടുത്തു.

അനുസരണമുള്ളവൻ — ആരോട്? പിതാവിനോട്. മരിക്കുമ്പോൾപോലും അവിടുന്ന് പ്രവർത്തിക്കുകയായിരുന്നു; കീഴടങ്ങുമ്പോൾപോലും അവിടുന്ന് പരമാധികാരിയായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് — ഇറക്കം നിമിത്തം ഉയർച്ച. ദൈവത്തിന്റെ വ്യവസ്ഥയിൽ മുകളിലേക്കുള്ള വഴി ഏറ്റവും താഴെക്കൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്.

ഏറ്റവും ഉയർത്തി — ഗ്രീക്ക് ഹുപ്പെറുപ്സൊഓ, "അത്യന്തം ഉയർത്തുക." ഉയർച്ചയുടെ മേൽ ഉയർച്ച കൂമ്പാരമാക്കി. പുതിയനിയമത്തിൽ ഈ ക്രിയ ഇവിടെ മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ.

സകലനാമത്തിനും മേലായ നാമം — കർത്താവ് എന്ന നാമം (11-ാം വാക്യം), യഹോവയുടെ സ്വന്തം ഉടമ്പടിനാമം യേശുവിനു പ്രയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു.

മൂന്നു മണ്ഡലങ്ങൾ — ദൂതന്മാർ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ, മരിച്ചവർ — എല്ലാം മുഴങ്കാൽ മടക്കുന്നു. ആരും ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നില്ല; ജീവിതകാലത്ത് അവിടുത്തെ നിരസിച്ചവർപോലും അവസാനം അവിടുത്തെ അംഗീകരിക്കും. നിങ്ങൾ മുഴങ്കാൽ മടക്കുമോ എന്നതല്ല ചോദ്യം, ഒരു പുത്രനായിട്ടാണോ പരാജിതനായ ഒരു ശത്രുവായിട്ടാണോ മുഴങ്കാൽ മടക്കുന്നത് എന്നതാണ്.

പൗലൊസ് യെശയ്യാവ് 45:23 ഉദ്ധരിക്കുകയാണ്; അവിടെ സംസാരിക്കുന്നത് യഹോവ ആണ്. യാതൊരു വിശദീകരണവും കൂടാതെ പൗലൊസ് അത് യേശുവിനു ബാധകമാക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവത്വം ഇതിലും സ്പഷ്ടമായി സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെടുക സാദ്ധ്യമല്ല.

പ്രവർത്തിക്കുവിൻ — രക്ഷ സമ്പാദിക്കുവാനായി പ്രവർത്തിക്കുക എന്നല്ല അർത്ഥം. രക്ഷ ഇതിനകം നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ശേഷിക്കുന്നത് അതിനെ ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ കോണിലേക്കും പുറമേ ജീവിച്ചു പ്രകടമാക്കുക എന്നതാണ്. ഒരു മഹത്തായ അവകാശത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നതുപോലെ.

ഭയത്തോടും വിറയലോടുംകൂടെ — അടിമസമാനമായ പേടിയല്ല, കൃപയുടെ വലിപ്പത്തെയും അതു നൽകിയവന്റെ വിശുദ്ധിയെയും കുറിച്ചുള്ള ഭക്തിനിർഭരമായ വിസ്മയം.

12-ാം വാക്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം. ദൈവം ഉള്ളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നതിനെ നാം പുറമേ പ്രവർത്തിച്ചു പ്രകടമാക്കുന്നു. ദൈവിക പരമാധികാരം മാനുഷിക ഉത്തരവാദിത്വത്തെ റദ്ദാക്കുന്നില്ല; അതിന് അടിസ്ഥാനമിടുന്നു. അവിടുന്ന് പ്രവൃത്തി മാത്രമല്ല, ഇച്ഛ പോലും നൽകുന്നു.

ഈ വാക്യം നൽകുന്ന ആശ്വാസം: വിശുദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്നതായി നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ കണ്ടെത്തുമ്പോൾ, ആ ആഗ്രഹംതന്നെ നിങ്ങളിൽ ഇതിനകം പ്രവർത്തിക്കുന്ന ദൈവമാണ്.

ഇരുട്ടിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഒരു വെളിച്ചം ഏറ്റവും നന്നായി കാണപ്പെടുന്നത്. ചുറ്റുമുള്ള ലോകം എത്ര ഇരുണ്ടതാണോ, വിശ്വാസിയുടെ സാക്ഷ്യം അത്രയും ശോഭയുള്ളതാകുവാൻ ശ്രമിക്കേണ്ടതില്ല — അത് സ്വാഭാവികമായും അങ്ങനെതന്നെയാണ്.

നിങ്ങൾ ലോകത്തിനു നേരെ പ്രകാശിക്കുകയല്ല; ലോകത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു. ക്രിസ്ത്യാനി ലോകത്തിൽ സന്നിഹിതനായിരിക്കേണ്ടവനാണ്, ഒറ്റപ്പെട്ട് അകന്നു കഴിയേണ്ടവനല്ല.