ದೇವರ ಕನಿಕರವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಾ. 1-11ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿಕೊಂಡದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರೇರಣೆ. ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ನೀತಿಬೋಧನೆಯು ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದಿಂದಲೇ ಹರಿದುಬರುತ್ತದೆ.

ಸಜೀವ ಯಜ್ಞ. ಹಳೆಯ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಯಜ್ಞಪಶು ಸತ್ತುಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು; ಕ್ರೈಸ್ತನ ಯಜ್ಞವು ಜೀವಿಸುತ್ತದೆ. ದೇಹವೇ — ಅಂದರೆ ಇಡೀ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೇ — ಸಮರ್ಪಣೆಯಾಗಿದೆ.

ಅನುಸರಿಸದೆ... ಮಾರ್ಪಾಟಾಗಿರಿ. ಕ್ರೈಸ್ತ ಜೀವನದ ಮೇಲೆ ಕಾರ್ಯನಡೆಸುವ ಎರಡು ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧ ಶಕ್ತಿಗಳು. ಲೋಕದ ಅಚ್ಚು ಅಥವಾ ಆತ್ಮನ ರೂಪಿಸುವಿಕೆ.

ನೂತನ ಮನಸ್ಸು. ಮಾರ್ಪಾಟಿನ ಸಾಧನವು ಮನಸ್ಸು, ಮತ್ತು ಆ ನೂತನಗೊಳಿಸುವಿಕೆಯು ಸತ್ಯದ ಮೂಲಕ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ಆಲೋಚನಾ ವಿಧಾನವು ಹೊಸ ಜೀವನ ವಿಧಾನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಕ್ರೈಸ್ತ ಅನುಕಂಪದ ಎರಡು ಸರಳ ಕ್ರಿಯೆಗಳು. ವಿಶ್ವಾಸಿಯು ತನ್ನ ಸಹೋದರನ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಜೀವನದೊಳಗೆ — ಅವನ ಸಂತೋಷಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದುಃಖಗಳಲ್ಲಿಯೂ — ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಸ್ನೇಹದ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ. ದುಃಖಿಸುವವರೊಂದಿಗೆ ದುಃಖಿಸಲು ಅನೇಕರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯ; ಇತರರು ಏಳಿಗೆ ಹೊಂದಿದಾಗ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚಿಲ್ಲದೆ ಸಂತೋಷಪಡಲು ಕೆಲವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಎರಡೂ ಅವಶ್ಯಕ.

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ಮುಕ್ತಾಯದ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರ. ಕೆಟ್ಟತನವು ಪ್ರತೀಕಾರದಿಂದ ಸೋಲುವುದಿಲ್ಲ; ಒಳ್ಳೆತನದಿಂದ ಸೋಲುತ್ತದೆ. ಕ್ರೈಸ್ತನು ಪೆಟ್ಟನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು ದಯೆಯನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ಜಯಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯ ತರ್ಕಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಒಂದು ಹೋರಾಟದ ಮನೋಭಾವ. ಪ್ರತೀಕಾರ ಮಾಡಲು ನಿರಾಕರಿಸುವುದರಿಂದ ಶಿಷ್ಯನು ಸೋಲುವುದಿಲ್ಲ. ಆಕ್ರಮಣವು ಒಳ್ಳೆತನದಲ್ಲಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಕೆಟ್ಟತನದಲ್ಲಲ್ಲ ಎಂದು ಈ ವಚನವು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ.