ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿನ ಅತ್ಯಂತ ನಡುಕಹುಟ್ಟಿಸುವ ರೋಗನಿರ್ಣಯ. ಹೆಸರು ಜೀವಂತವೆನ್ನುತ್ತದೆ; ವಾಸ್ತವವು ಸತ್ತದ್ದು. ಹೆಸರಿಗೂ ಜೀವಕ್ಕೂ ಇರುವ ಅಂತರವೇ ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಮಾರಕ ಸ್ಥಿತಿ — ತಪ್ಪಾದ ಪುರಾವೆಯಿಂದ ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡಿರುವ ಸ್ಥಿತಿ.

ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸಭೆಗಿರುವ ಸ್ಥಾನಮಾನವು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮುಂದೆ ಅದಕ್ಕಿರುವ ಸ್ಥಾನಮಾನದ ಅಳತೆಯಲ್ಲ. ಸಾರ್ದಿಸಿನ ಪರೀಕ್ಷೆಯು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಭೆಯನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತದೆ: ನಿಮ್ಮನ್ನು ಏನೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆಯೋ, ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ನೀವು ಅದೇ ಆಗಿದ್ದೀರೋ?

ನಿನಗಿರುವ ಶಕ್ತಿ ಕೊಂಚವಾಗಿದ್ದರೂ. ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ — ಕೊಂಚ. ಆದರೂ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನು ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆಯುವುದು ಸಭೆಯ ಬಲವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಅಲ್ಲ, ಅದರ ನಂಬಿಗಸ್ತಿಕೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿ — ಆತನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು, ಆತನ ಹೆಸರನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸದಿರುವುದು.

ಯಾರೂ ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಲಾರರು. ಕ್ರಿಸ್ತನು ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ವಿರೋಧಿಗಳು ಮುಚ್ಚಲಾರರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಂಬಿಗಸ್ತ ವಿಶ್ವಾಸಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇದು ಸತ್ಯ; ಆತನು ತೆರೆಯುವ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಆತನ ಉದ್ದೇಶವು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವ ತನಕ ತೆರೆದೇ ಇರುತ್ತವೆ.

ಲವೊದಿಕೀಯದ ಸ್ವಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ. ಸಭೆಯು ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತಿಗಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಅಭಿನಂದಿಸಿಕೊಂಡಿತು; ಕ್ರಿಸ್ತನು ಅದನ್ನು ದಿವಾಳಿಯೆಂದು ಕರೆದನು. ಅದರ ಸ್ವಗ್ರಹಿಕೆಯು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿತ್ತು.

ಸಮಕಾಲೀನ ಅಪಾಯ. ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಐಶ್ವರ್ಯವಂತವಾದ ಸಭೆಗಳು ಅನೇಕವೇಳೆ ತಾವು ಆತ್ಮಿಕವಾಗಿಯೂ ಐಶ್ವರ್ಯವಂತರೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತವೆ. ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಾದರೂ ಸುಖವಾಗಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಭೆಯನ್ನೂ ಈ ವಚನವು ಕಾಡುತ್ತಿರಬೇಕು.

ತನ್ನದೇ ಸಭೆಯ ಹೊರಗೆ ನಿಂತು ಒಳಗೆ ಬರಗೊಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಕೇಳುತ್ತಿರುವ ಕರ್ತನು. ಈ ಚಿತ್ರಣವು ದುರಂತಮಯವೂ ಆಹ್ವಾನಾತ್ಮಕವೂ ಆಗಿದೆ. ಆತನು ಲವೊದಿಕೀಯವನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ; ಆತನನ್ನು ಒಳಗೆ ಬರಗೊಡಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ, ಅಷ್ಟೇ.

ಯಾವನಾದರೂ. ಸಭೆಯೇ ತೊಂದರೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗಲೂ ವಾಗ್ದಾನವು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿದೆ. ಆತನು ತಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ಬಾಗಿಲನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳು ತೆರೆಯಬಹುದು, ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಸಭೆಯು ಚಂಚಲವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದರೂ ಆತನೊಂದಿಗೆ ಊಟಮಾಡಬಹುದು.