ಈ ಅಧ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಗೊಣಗಾಟ. ಫರಿಸಾಯರು ಅದನ್ನು ಒಂದು ಆಪಾದನೆಯಾಗಿ ಹೇಳಿದರು; ಸಭೆಯು ಅಂದಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ಯೇಸುವಿನ ಕುರಿತಾದ ಮಹಿಮಾಯುತ ವರ್ಣನೆಯಾಗಿ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ.

“ಪಾಪಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು” — ಆತನು ಅವರನ್ನು ಕೇವಲ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆತನು ಅವರನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಊಟಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವರನ್ನು ತನ್ನವರಂತೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಈ ಒಂದೇ ವಾಕ್ಯವು ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಧಿಕಾರವರ್ಗವನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿತು ಎಂಬ ಸಂಗತಿಯು, ಅವರು ದೇವರ ಹೃದಯದಿಂದ ಎಷ್ಟು ದೂರಕ್ಕೆ ಸರಿದುಹೋಗಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

“ಸಿಕ್ಕುವ ತನಕ” — ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಮಾತುಗಳು. ಕುರುಬನು ಹುಡುಕಿ ಕೈಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸಫಲವಾಗುವ ತನಕ ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ.

ಒಳ್ಳೆಯ ಕುರುಬನು ತೊಂಬತ್ತೊಂಬತ್ತನ್ನು ಅಡವಿಯಲ್ಲಿ (ಹಟ್ಟಿಯಲ್ಲಲ್ಲ) ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಾನೆ — ಇದು ಕೆಲವು ಓದುಗರನ್ನು ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡುಮಾಡಿದೆ. ಆದರೆ ಇದು ತುರ್ತನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಕಳೆದುಹೋದದ್ದೇ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆ. ಆತನು ಹೋಗುವಾಗ ತೊಂಬತ್ತೊಂಬತ್ತು ಕಾಯುತ್ತವೆ.

ಪರಲೋಕದ ಗಣಿತ. ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ತೊಂಬತ್ತೊಂಬತ್ತು ಮಂದಿಗಿಂತ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಡುವ ಒಬ್ಬ ಪಾಪಿಯು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೋಷವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

“ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟು ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಅವಶ್ಯವಿಲ್ಲದ ತೊಂಬತ್ತೊಂಬತ್ತು ಮಂದಿ ನೀತಿವಂತರು” ಎಂಬುದು ವ್ಯಂಗ್ಯ. ತಾವು ಆ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರೆಂದು ಫರಿಸಾಯರು ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸೇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಯೇಸು ಬಯಲುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಎರಡನೆಯ ಸಾಮ್ಯವು ಆ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ದೇವದೂತರನ್ನೂ ಸೇರಿಸುತ್ತದೆ. ಪರಲೋಕವು ಒಂದು ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾದ ಸ್ಥಳವಲ್ಲ — ಒಬ್ಬ ಪಾಪಿ ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಉಕ್ಕಿಬರುವ ಸ್ಥಳ.

“ದೇವದೂತರ ಮುಂದೆ” ಎಂಬುದು ಗಮನಾರ್ಹ — ದೇವದೂತರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ದೇವರು ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾರೆ. (ನಾವು ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುವಂತೆ ಅವರು ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ವಿಮೋಚನೆಯು ಬಿದ್ದುಹೋದ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ.)

“ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನದ ಮೇಲೆ” — ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕ ಕೂಡಲೇ ಪಾಪವು ಓಡುತ್ತದೆ. ಪಾಲು ಕೈಸೇರುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಆಸೆಯು ಇತ್ತು; ಹೃದಯವು ಈಗಾಗಲೇ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದಕ್ಕೆ ಹಣವು ಕೇವಲ ಖರ್ಚನ್ನು ಒದಗಿಸಿತು.

“ದೂರದೇಶ” — ಭೌತಿಕ ದೂರವು ಆತ್ಮಿಕ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಪೋಲಿಹೋದ ಮಗನು ಭೌಗೋಳಿಕವಾಗಿ ಹೊರಡುವುದಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹೊರಟುಹೋಗಿದ್ದನು.

“ಅವನಿಗೆ ಬುದ್ಧಿಬಂದು” — ಈ ಭಾಷೆ ಗಾಢವಾದದ್ದು. ಪಾಪವು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ತಾನು ತಾನಾಗಿರದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವೆಂದರೆ ನೀವು ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರಾಗಿದ್ದೀರೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವುದು.

ಅವನನ್ನು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸಲು ದೇವರು ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ಸಾಧನಗಳು ಬರ ಮತ್ತು ಹಂದಿಗಳು. ಅನೇಕವೇಳೆ ದೇವರ ಕರುಣೆಯು ಸಿಹಿಯಾಗುವ ಮುಂಚೆ ಕಹಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ — ಮನೆಯೇ ಏಕೈಕ ವಿವೇಕಯುತ ದಿಕ್ಕಾಗುವ ತನಕ ಆತನು ದೂರದೇಶವನ್ನು ಬರಿದುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಸಾಮ್ಯದ ಕೇಂದ್ರ. ತಂದೆಯು ಕಾಯುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ — ಮಗನು “ಇನ್ನೂ ದೂರದಲ್ಲಿರುವಾಗ” ಅವನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ, ಅಂದರೆ ಅವನು ದಾರಿ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು.

“ಓಡಿಬಂದು” — ಆ ಕಾಲದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಪುರುಷರು ಓಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಓಡುವುದರಲ್ಲಿ ತಂದೆಯು ತನ್ನನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಮೂರ್ತರೂಪ ತಾಳಿದ ಕೃಪೆ.

“ಅವನ ಕೊರಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಅವನಿಗೆ ಬಹಳವಾಗಿ ಮುದ್ದಿಟ್ಟನು” — ಯಾವುದೇ ಅರಿಕೆಗೆ ಮುಂಚೆ, ಯಾವುದೇ ವಿವರಣೆಗೆ ಮುಂಚೆ, ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಭಾಷಣವನ್ನು ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸುವ ಮುಂಚೆಯೇ.

ನಿಲುವಂಗಿ — ಘನತೆಯ ಪುನಃಸ್ಥಾಪನೆ. ಉಂಗುರ — ಅಧಿಕಾರದ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದ ಗುರುತಿನ ಪುನಃಸ್ಥಾಪನೆ. ಜೋಡು — ಮಗತನದ ಪುನಃಸ್ಥಾಪನೆ (ಅನೇಕ ಪ್ರಾಚೀನ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಳುಗಳು ಬರಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು).

ಮಗನು ತನಗೆ ತಾನೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ್ದನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಮಾಡುವಂತೆ ತಂದೆಯು ತನ್ನ ಆಳುಗಳಿಗೆ ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಡುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿರಿ. ನಾವು ಸಂಪಾದಿಸಲಾಗದ್ದನ್ನು ಕೃಪೆಯು ನಮಗೆ ಉಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಹಿರಿಯ ಮಗನ ಮಾತುಗಳು ಅವನ ಹೃದಯವನ್ನು ಬಯಲುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅವನು ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು — ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅಪ್ಪಣೆಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಿದ್ದನು — ತಂದೆಯಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

“ನೀನು ಎಂದೂ ನನಗೆ ಒಂದು ಆಡನ್ನಾದರೂ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ” — ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು! “ಕಂದಾ, ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಸಂಗಡ ಇದ್ದೀ ಮತ್ತು ನನ್ನದೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನದೇ” (ವ. 31). ತಮ್ಮನ ಪಾಪಗಳ ಮೇಲೆ ದೃಷ್ಟಿಯಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹಿರಿಯ ಮಗನು ತನ್ನ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಕಾಣದೆ ಕುರುಡನಾಗಿದ್ದನು.

ಹಿರಿಯ ಮಗನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪರಿಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ಸಾಮ್ಯವು ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಯೇಸು ಅದನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತೆರೆದೇ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ — ಏಕೆಂದರೆ ಫರಿಸಾಯರು (ಮೂಲ ಶ್ರೋತೃಗಳು) ಆ ಹಿರಿಯ ಮಕ್ಕಳಾಗಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವರಿಗಾಗಿ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗಾಡುತ್ತಿತ್ತು: ನೀವು ಔತಣಕ್ಕೆ ಒಳಗೆ ಬರುವಿರೋ, ಅಥವಾ ಹೊರಗೇ ಉಳಿಯುವಿರೋ?

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಓದುಗನಿಗೂ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ಪೋಲಿಹೋದ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಹಿರಿಯ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತಂದೆಯ ಕೃಪೆ ಬೇಕು.