ಇಲ್ಲಿನ ಯೆಹೋವನ ದೂತನನ್ನು ದೇವರ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷತೆ ಎಂದು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ — ಶರೀರಧಾರಿಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ಕ್ರಿಸ್ತನೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು. ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆತನು ದೇವರಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ, ತಾನು ದೇವರೆಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ದೇವರಾಗಿ ಆರಾಧನೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಸುಟ್ಟುಹೋಗದೆ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಪೊದೆ: ದೇವರ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸಂಕೇತ. ಬೆಂಕಿಯು ಆತನ ಸ್ವಭಾವ (ಇಬ್ರಿಯರಿಗೆ 12:29). ಆದರೂ ಆತನು ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೋ ಅದನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಶ್ವಾಸಿಯು ಇದರ ಪ್ರತಿರೂಪ — ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದವನು, ಆ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲೇ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಕಾಪಾಡಲ್ಪಡುವವನು.

ಹಿನ್ನೆಲೆಯೂ ಮುಖ್ಯ. ಮೋಶೆಯು ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕುರಿ ಕಾಯುವುದರಲ್ಲಿ ಕಳೆದಿದ್ದನು. ದೇವರು ತನ್ನ ಸೇವಕರನ್ನು ವೇದಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ, ಅಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಧಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಪರಿಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬೇರೆಯೇ ಭಂಗಿ ಬೇಕು. ಲೋಕದ ಧೂಳಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕೆರಗಳನ್ನು ಆತನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ತರಲಾಗದು.

ಈ ತತ್ವವು ಇಂದಿಗೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ. ದೇವರನ್ನು ಹಗುರವಾಗಿ ಸಮೀಪಿಸುವುದು ಧೈರ್ಯವಲ್ಲ — ಅದು ಅಗೌರವ. ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಸಮೀಪಿಸುವ ಅವಕಾಶವು (ಇಬ್ರಿಯರಿಗೆ 4:16) ಯಾವಾಗಲೂ ಭಯಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ (ಇಬ್ರಿಯರಿಗೆ 12:28).

ಶರೀರಧಾರಣೆಗೆ ಮುಂಚೆ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ಸ್ವಪ್ರಕಟಣೆ ಇದು. ದೇವರ ಹೆಸರು ಒಂದು ವರ್ಣನೆಯಲ್ಲ, ಒಂದು ಅಸ್ತಿತ್ವ — ಶುದ್ಧವಾದ, ನಿತ್ಯವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವ.

ಯೇಸು ಯೋಹಾನನ ಸುವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಏಳು ಸಾರಿ ಈ ಹೆಸರನ್ನು ತನ್ನದೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡನು: ನಾನೇ ರೊಟ್ಟಿ, ಬೆಳಕು, ಬಾಗಿಲು, ಕುರುಬನು, ಪುನರುತ್ಥಾನ, ಮಾರ್ಗ, ದ್ರಾಕ್ಷಿಬಳ್ಳಿ. ಯೋಹಾನನು 8:58 ರಲ್ಲಿ ಆತನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, "ಅಬ್ರಹಾಮನು ಹುಟ್ಟುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚಿನಿಂದಲೂ ನಾನು ಇದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು — ಆಗ ಅವರು ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡರು.

ಬೇರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಯೂ "ನಾನು ಇದ್ದೆನು" ಅಥವಾ "ನಾನು ಇರುವೆನು" ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬಲ್ಲದು. ದೇವರು ಮಾತ್ರ ಸರಳವಾಗಿ "ನಾನು ಇದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳಬಲ್ಲನು. ಆತನಿಗೆ ಹಿಂದೆ ಆರಂಭವೂ ಇಲ್ಲ, ಮುಂದೆ ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ. ಆತನು ನಿತ್ಯವಾದ ವರ್ತಮಾನ ಕಾಲ.

ಮೋಶೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ — ಆದರೆ ತಪ್ಪಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದು. "ನಾನು ಎಂಥವನು" ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ "ನನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿರುವವನು ಯಾರು" ಎಂಬುದೇ ಎಷ್ಟೋ ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯ.

ಮೋಶೆಯ ಆತ್ಮಸಂದೇಹಕ್ಕೆ ದೇವರ ಉತ್ತರ ಹೊಗಳಿಕೆಯಲ್ಲ, ತನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವೇ: "ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ಸಂಗಡ ಇರುವೆನು" (ವ. 12). ಯಾವುದೇ ದೈವಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಯೋಗ್ಯತೆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಲ್ಲ — ಕಳುಹಿಸುವಾತನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವೇ.