ಇಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಎಂಬುದಕ್ಕಿರುವ ಇಬ್ರಿಯ ಪದ ತೇಬಾ; ನೋಹನ ನಾವೆಗೂ ಇದೇ ಪದ ಉಪಯೋಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ತೇಬಾ ಎಂಬ ಪದವು ಈ ಎರಡು ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ — ಎರಡೂ ಮರಣಕರವಾದ ನೀರಿನ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋಗುವ ರಕ್ಷಣೆಯ ಪಾತ್ರೆಗಳು.

ಜೇಡಿಮಣ್ಣನ್ನೂ ರಾಳವನ್ನು ಹಚ್ಚಿ — ನೋಹನ ನಾವೆಯಂತೆಯೇ ನೀರು ಒಳಗೆ ಬಾರದಂತೆ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ದೇವರು ಉಪಯೋಗಿಸಲಿದ್ದ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ತಾಯಿಯ ಕೈಗಳು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದವು. ನಂಬಿಕೆಯು ತನ್ನಿಂದಾಗುವುದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತದೆ; ತನ್ನಿಂದಾಗದ್ದನ್ನು ದೇವರು ಮಾಡುವನೆಂದು ಆತನಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯಿಡುತ್ತದೆ.

ಫರೋಹನ ಮಗಳು ಆ ಮಗುವನ್ನು ಇಬ್ರಿಯ ಮಗು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದಳು — ಅಂದರೆ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಮರಣದಂಡನೆಗೆ ಗುರಿಯಾದ ಮಗು. ಆಕೆ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಕಾನೂನಿಗಿಂತ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಫರೋಹನ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯೊಳಗೇ ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀಯು ಅವನ ಶಿಶುಹತ್ಯೆಯ ನೀತಿಯನ್ನು ಮೀರಿದಳು.

ದೇವರ ವಿಮೋಚಕರು ಅನೇಕ ಸಾರಿ ತಮ್ಮನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ನೇಮಕಗೊಂಡಿದ್ದ ಮನೆತನಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಬೆಳೆಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಇಬ್ರಿಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದ ಅದೇ ಅರಮನೆಯು, ಇಸ್ರಾಯೇಲರನ್ನು ಹೊರಗೆ ನಡೆಸಲಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಒದಗಿಸಿತು.

ಮೋಶೆ — ಶಾಸ್ತ್ರಪಾಠವು ಈ ಹೆಸರನ್ನು "ಹೊರಗೆ ಎಳೆಯುವುದು" ಎಂಬ ಅರ್ಥವುಳ್ಳ ಇಬ್ರಿಯ ಧಾತು ಮಾಶಾ ಎಂಬುದರೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತದೆ. ಫರೋಹನ ಮಗಳು ಅವನ ಜೀವನದ ಧ್ಯೇಯವನ್ನು ಮುಂತಿಳಿಸುವ ಹೆಸರನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಇಟ್ಟಳು. ಆಕೆ ಅವನನ್ನು ಒಂದು ನದಿಯೊಳಗಿನಿಂದ ಎಳೆದುಕೊಂಡಳು; ಅವನು ಒಂದು ಜನಾಂಗವನ್ನು ಸಮುದ್ರದ ಮಧ್ಯದಿಂದ ನಡೆಸಲಿದ್ದನು.

ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟವನು ಎಂಬ ಅರ್ಥದ ಹೆಸರುಳ್ಳ ಮನುಷ್ಯನು, ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನೀರಿನ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಒಂದು ಜನಾಂಗವನ್ನು ನಡೆಸಲಿದ್ದನು. ಕೆಂಪು ಸಮುದ್ರವು ಇಬ್ಭಾಗವಾದಾಗ ಆ ಹೆಸರು ಎಂಬತ್ತು ವರ್ಷ ಹಳೆಯ ಪ್ರವಾದನೆಯಾಗಿತ್ತು (ವಿಮೋಚನಕಾಂಡ 7:7).

ಆಗ ಮೋಶೆಗೆ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾಗಿತ್ತೆಂದು ಅಪೊಸ್ತಲರ ಕೃತ್ಯಗಳು 7:23 ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಅವನು ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಐಗುಪ್ತದ ರಾಜಕುಮಾರನಾಗಿ ಕಳೆದಿದ್ದನು. ಈಗ ಅವನು ತನ್ನ ಗುರುತನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡನು — ಫರೋಹನ ಮಗಳ ಮಗನಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ಇಬ್ರಿಯನಾಗಿ. ಇಬ್ರಿಯರಿಗೆ 11:24-26 ಇದನ್ನು ನಂಬಿಕೆ ಎಂದು ಮೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.

ತನ್ನ ಜನರೊಂದಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು, ಅವರನ್ನು ನಡೆಸಲು ಅವನು ಯೋಗ್ಯನಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೇ ಬಂದಿತು. ದೇವರು ಮೋಶೆಯನ್ನು ಕರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೇ ಮೋಶೆ ಇಸ್ರಾಯೇಲರನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡನು. ಸೇವೆಗೆ ಕರೆಯು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ತಾವು ಸೇವೆಮಾಡಲಿರುವ ಜನರನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವವರನ್ನೇ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತದೆ.

ಮೋಶೆ ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡಿ. ತಪ್ಪೆಂದು ತನಗೇ ತಿಳಿದಿರುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲಿರುವವನು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡುವ ನೋಟ ಇದು. ಮೋಶೆಯ ವಿಮೋಚನೆಯ ಯೋಜನೆಯು ಅದರ ಪ್ರೇರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದರ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾಗಿತ್ತು.

ಒಬ್ಬ ಐಗುಪ್ತ್ಯನನ್ನು ಕೊಂದದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಓಡಿಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂದ ಅದೇ ಮೋಶೆ, ಮುಂದೆ ದೇವರ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಐಗುಪ್ತದ ಸೈನ್ಯವೆಲ್ಲಾ ಹತವಾಗುವುದನ್ನು ಕಾಣಲಿದ್ದನು. ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನೆಂದರೆ: ದೇವರ ಸಮಯ, ದೇವರ ವಿಧಾನ, ದೇವರ ಶಕ್ತಿ. ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಬಲದಿಂದ ಕೆಲಸಮಾಡಿದ ವಿಮೋಚಕನು ಶವಗಳನ್ನು ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಹೂಳಿದನು; ದೇವರ ವಿಮೋಚಕನು ಒಂದು ಸೈನ್ಯವನ್ನೇ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿದನು.

ಐಗುಪ್ತದಲ್ಲಿ ರಾಜಕುಮಾರನಾಗಿ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷ. ಮಿದ್ಯಾನಿನಲ್ಲಿ ಕುರುಬನಾಗಿ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷ. ಜನಾಂಗವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷ. ಮೋಶೆಯ ಜೀವನವು ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಾಗವಾಗುತ್ತದೆ — ಸಿದ್ಧತೆ, ದೇಶಭ್ರಷ್ಟತೆ ಮತ್ತು ಸೇವೆ.

ಮಿದ್ಯಾನಿನಲ್ಲಿನ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ದೇವರು ವ್ಯರ್ಥಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಜನಾಂಗವನ್ನು ಪಾಲಿಸಲಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯನು ಮೊದಲು ಕುರಿಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ರಾಜಮನೆತನದ ತರಬೇತಿ ಸಾಕಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅರಣ್ಯದ ತರಬೇತಿ ಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು.

ಎರಡು ವಚನಗಳಲ್ಲಿ (24-25) ನಾಲ್ಕು ಕ್ರಿಯಾಪದಗಳು ದೇವರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತವೆ: ಕೇಳಿದನು, ನೆನಪಿಗೆ ತಂದುಕೊಂಡನು, ನೋಡಿದನು, ಕನಿಕರಪಟ್ಟನು. ಆ ಮೌನವು ಕಿವುಡುತನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ತಡವು ಮರೆವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ದೇವರ ಜನರು ಸಂಕಟದ ಕೆಳಗೆ ನರಳುವಾಗ, ವರ್ಷಗಳ ವರೆಗೆ ಯಾವ ಉತ್ತರವೂ ಬಾರದಿದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನರಳಾಟವೂ ಕೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ನಾನೂರು ವರ್ಷ ಎಂದು ಮುಂತಿಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಸಂಕಟದ ಆ ದೀರ್ಘ ವರ್ಷಗಳು ಪರಲೋಕದ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರದೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಅವು ಆದಿಕಾಂಡ 15:13-16 ರ ಕಾಲಮಿತಿಯು ಮುಗಿಯುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯವಾಗಿತ್ತು.