ದೇವರು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ, ತಾನು ಯಾರೆಂದು ಅವರಿಗೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹತ್ತು ಆಜ್ಞೆಗಳಿಗೆ ಮುಂಚೆ ಸುವಾರ್ತೆ ಬರುತ್ತದೆ — ಅವರು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೇ ವಿಮೋಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರು.

ದೇವರು ತನ್ನನ್ನು ದಾಸತ್ವದಿಂದ ಹೊರಗೆ ತರುವಾತನಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಜ್ಞೆಯೂ ಸ್ವತಂತ್ರ ಜನರಿಗೆ ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ಬಿಡುಗಡೆಯನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ದಾಸರಿಗಲ್ಲ.

ಈ ಕ್ರಮವು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು: ಮೊದಲು ವಿಮೋಚನೆ, ಆಮೇಲೆ ವಿಧೇಯತೆ. ಇದನ್ನು ತಲೆಕೆಳಗು ಮಾಡಿದರೆ ನಿಮಗೆ ನಿಯಮನಿಷ್ಠೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಈ ಕ್ರಮವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೆ ನಿಮಗೆ ಕೃಪೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲನೆಯ ಆಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಉಳಿದವುಗಳ ಅಸ್ತಿವಾರ. ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಪ್ರತಿಮೆಗಳಿಗೆ ಅಡ್ಡಬೀಳುವುದಲ್ಲ — ದೇವರೊಬ್ಬನಿಗೇ ಸೇರಿದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಯಾವುದಾದರೂ ವಸ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಬಿಡುವುದು.

ನೀವು ಯಾವುದಿಲ್ಲದೆ ಜೀವಿಸಲಾರಿರೋ, ಆತನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಯಾವುದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಭಯಪಡುತ್ತೀರೋ, ಅದೇ ನಿಮ್ಮ ದೇವರು. ಹಣ, ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ, ಕುಟುಂಬ, ಸುಖಸೌಕರ್ಯ — ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಾಗ ವಿಗ್ರಹಗಳಾಗುತ್ತವೆ.

ಈ ಒಂದು ಆಜ್ಞೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನೈತಿಕ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವು ಕುಸಿದುಬೀಳುತ್ತದೆ. ದೇವರನ್ನು ಆತನ ಸರಿಯಾದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಡಿರಿ, ಆಗ ಉಳಿದ ಒಂಬತ್ತು ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬರಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಆತನನ್ನು ಸ್ಥಾನಪಲ್ಲಟಗೊಳಿಸಿದರೆ, ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಆತನ ಹೆಸರನ್ನು ಅಯೋಗ್ಯಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಎತ್ತುವುದು ಕೇವಲ ದೂಷಣೆಯ ಮಾತಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದು. ಅದು ಆತನ ಸ್ವಭಾವವಿಲ್ಲದೆ ಆತನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಆತನನ್ನು ಕರ್ತನೆಂದು ಕರೆದು ಆತನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಮಾಡದಿರುವುದು (ಲೂಕನು 6:46).

ಕಪಟತನವೇ ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ಉಲ್ಲಂಘನೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ಹೆಸರನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊಂಡು ಲೋಕದಂತೆ ಜೀವಿಸುವ ವಿಶ್ವಾಸಿಯು ಆ ಹೆಸರನ್ನು ಅಯೋಗ್ಯಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಎತ್ತುತ್ತಾನೆ.

ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿರಿ: ಆತನು ಅವನನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸದೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಆಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ಆಜ್ಞೆ (ವ. 5-6) ಮಾತ್ರ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿನ ಇಂಥ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ.

ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಾಠದಲ್ಲಿ "ನೆನಪಿಡು" (remember) ಎಂಬ ಮಾತಿನಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಏಕೈಕ ಆಜ್ಞೆ ಇದು. ನಾವು ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನು ಮರೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ವೇಗವಾಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುವೆವೆಂದು ದೇವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು.

ಸಬ್ಬತ್ ಒಂದು ಕರ್ತವ್ಯವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ಒಂದು ವರವಾಗಿದೆ. ಮಾರ್ಕನು 2:27 — "ಸಬ್ಬತ್ ದಿನವು ಮನುಷ್ಯರಿಗೋಸ್ಕರ ಮಾಡಲಾಯಿತೇ ಹೊರತು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಸಬ್ಬತ್ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ."

ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಕೆಳಗಿರುವ ಕ್ರೈಸ್ತನಿಗೆ, ಲಯ ಮತ್ತು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ತತ್ವವು ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ (ಇಬ್ರಿಯರಿಗೆ 4:9-10), ಆದರೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಸಬ್ಬತ್ ಆಗಿರುವ ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿದೆ.

ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಮೊದಲನೆಯ ಆಜ್ಞೆ (ಎಫೆಸದವರಿಗೆ 6:2). ಸನ್ಮಾನಿಸುವುದು ಸಮ್ಮತಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಮವಲ್ಲ — ಅಪರಿಪೂರ್ಣ ತಂದೆತಾಯಿಗಳನ್ನೂ ಸನ್ಮಾನಿಸಬಹುದು.

ಇದು ಸಂಪರ್ಕ ಕಲ್ಪಿಸುವ ಆಜ್ಞೆ — ದೇವರ ಕಡೆಗಿನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನೂ ನೆರೆಯವನ ಕಡೆಗಿನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನೂ ಜೋಡಿಸುತ್ತದೆ. ದೇವರ ನಂತರದ ಮೊದಲ ಸಂಬಂಧವು ತಂದೆತಾಯಿಗಳೊಂದಿಗಿನದು.

ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವ ಸಮಾಜವು ಅಸ್ತಿವಾರದಿಂದಲೇ ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ. ವೃದ್ಧರನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ತಮ್ಮ ದಾರಿಯನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಹೀಬ್ರೂ ಪದ ರಾಟ್ಸಖ್ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅನ್ಯಾಯವಾದ ಕೊಲ್ಲುವಿಕೆಯನ್ನು — ಕೊಲೆಯನ್ನು — ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಮರಣದಂಡನೆ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಯುದ್ಧಗಳ ವಿಷಯವು ಪಂಚಗ್ರಂಥದ ಬೇರೆ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಯೇಸು ಮತ್ತಾಯನು 5:21-22 ರಲ್ಲಿ ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಹೃದಯದವರೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದನು — ನಿನ್ನ ಸಹೋದರನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವುದು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಕೊಲೆಮಾಡುವುದೇ ಆಗಿದೆ. ಕೃತ್ಯವು ಸುಗ್ಗಿ; ಹೃದಯವು ಹೊಲ.

ಮಾನವ ಜೀವದ ಪವಿತ್ರತೆಯು ಆದಿಕಾಂಡ 9:6 ರಲ್ಲಿ ಆಧಾರಗೊಂಡಿದೆ — ಮನುಷ್ಯನು ದೇವರ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಉಂಟುಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟನು. ಒಂದು ಜೀವವನ್ನು ತೆಗೆಯುವುದು ದೇವರ ಸ್ವರೂಪದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿಮಾಡುವುದು.

ವ್ಯಭಿಚಾರವು ವಿವಾಹದ ಒಡಂಬಡಿಕೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ದ್ರೋಹ. ಅದು ಕೇವಲ ಖಾಸಗಿ ವೈಫಲ್ಯವಲ್ಲ — ದೇವರ ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಷಿಗಳ ಮುಂದೆ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಮುರಿಯುವುದು.

ಯೇಸು ಮತ್ತಾಯನು 5:27-28 ರಲ್ಲಿ ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಹೃದಯಕ್ಕೂ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೂ ವಿಸ್ತರಿಸಿದನು. ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ನೋಟ, ನೋಟಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ಆಲೋಚನೆ, ಆಲೋಚನೆಗೆ ಮುಂಚೆ ಒಬ್ಬನು ಯಾವುದರಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಪೋಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ ಅದು.

ಪ್ರವಾದಿಯಾದ ಹೋಶೇಯನು ದೇವರಿಗೆ ಇಸ್ರಾಯೇಲರ ಅಪನಂಬಿಗಸ್ತಿಕೆಯ ಚಿತ್ರವಾಗಿ ವ್ಯಭಿಚಾರವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದನು. ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪವೂ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಿಕ ವ್ಯಭಿಚಾರವೇ — ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಗಳ ಪತಿಯಿಂದ ದೂರ ತಿರುಗುವುದು.

ಹತ್ತನೆಯ ಆಜ್ಞೆಯು ಉಳಿದವುಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ — ಅದು ಒಂದು ಕೃತ್ಯವನ್ನಲ್ಲ, ಒಂದು ಆಶೆಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುತ್ತದೆ. ಮೊದಲ ಒಂಬತ್ತನ್ನು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಪಾಲಿಸಬಹುದಿತ್ತು; ಇದು ಒಳಗೆ ತಲುಪುತ್ತದೆ.

ಇದೇ ಆಜ್ಞೆಯು ತನ್ನನ್ನು ತನ್ನ ಪಾಪದ ಅರಿವಿಗೆ ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸಿತು ಎಂದು ಪೌಲನು ಸಾಕ್ಷಿ ಕೊಟ್ಟನು (ರೋಮಾಪುರದವರಿಗೆ 7:7). ಹೊರಗಿನ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅವನು ಪಾಲಿಸಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದನು; ಒಳಗಿನ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವು ಅವನನ್ನು ಬಯಲುಪಡಿಸಿತು.

ಕೊಲೊಸ್ಸೆಯವರಿಗೆ 3:5 ರಲ್ಲಿ ದುರಾಶೆಯು ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೆಸರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಆಶೆಪಡುವುದು ಎಂದರೆ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟಿರುವುದರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಲು ನಿರಾಕರಿಸುವುದು.