పెట్టె అనే మాట (హెబ్రీలో తేబా) నోవహు ఓడకు వాడిన మాటే. తేబా అనే మాట ఈ రెండు కథల్లో మాత్రమే కనిపిస్తుంది — రెండూ ప్రాణాంతకమైన నీళ్ళ గుండా వెళ్ళిన రక్షణ పాత్రలే.

జిగురు, కీలు పూసి — నోవహు ఓడలాగే నీళ్ళు లోపలికి రాకుండా మూసివేయబడింది. దేవుడు ఉపయోగించబోయే రక్షణను ఆ తల్లి చేతులు సిద్ధం చేశాయి. విశ్వాసం తాను చేయగలిగినది చేస్తుంది, తాను చేయలేనిది దేవుడు చేస్తాడని నమ్ముతుంది.

ఫరో కూతురు ఆ బిడ్డను హెబ్రీయుడిగా గుర్తించింది — అంటే తన తండ్రి శాసనం ప్రకారం మరణశిక్షకు గురైనవాడని. ఆమె తన తండ్రి చట్టం కంటే కనికరాన్నే ఎంచుకుంది. ఫరో సొంత ఇంట్లోనే ఒక స్త్రీ అతని శిశుహత్య విధానాన్ని ధిక్కరించింది.

దేవుని విమోచకులు తరచుగా తమను నాశనం చేయడానికి నియమించబడిన ఇళ్ళలోనే పెరుగుతారు. హెబ్రీ పిల్లలను చంపమని ఆజ్ఞాపించిన అదే రాజసభ, ఇశ్రాయేలును బయటకు నడిపించబోయే వ్యక్తికి విద్యను అందించింది.

మోషే — ఈ పేరును పాఠం మాషా అనే హెబ్రీ మూలపదంతో ముడిపెడుతుంది; దాని అర్థం "బయటకు తీయడం." ఫరో కూతురు అతనికి అతని జీవిత లక్ష్యాన్ని ప్రవచించే పేరు పెట్టింది. ఆమె అతణ్ణి ఒక నదిలో నుండి బయటకు తీసింది; అతడు ఒక జనాన్ని సముద్రం గుండా బయటకు నడిపిస్తాడు.

బయటకు తీయబడినవాడు అనే అర్థం గల పేరున్న వ్యక్తి, వెనక్కి తీయబడిన నీళ్ళ గుండా ఒక జనాన్ని నడిపిస్తాడు. ఎర్ర సముద్రం చీలిపోయినప్పుడు, ఆ పేరు ఎనభై ఏళ్ళ నాటి ప్రవచనం (నిర్గమకాండము 7:7).

మోషే వయస్సు నలభై ఏళ్ళు అని అపొస్తలుల కార్యములు 7:23 చెబుతుంది. అతడు నలభై ఏళ్ళు ఐగుప్తు యువరాజుగా గడిపాడు. ఇప్పుడు అతడు తన గుర్తింపును ఎంచుకున్నాడు — ఫరో కూతురి కొడుకుగా కాదు, హెబ్రీయుడిగా. హెబ్రీ పత్రిక 11:24-26 దీన్ని విశ్వాసంగా మెచ్చుకుంటుంది.

తన ప్రజలను నడిపించే యోగ్యత కంటే ముందు, వారితో తనను తాను గుర్తించుకోవడం వచ్చింది. దేవుడు పిలవక ముందే మోషే ఇశ్రాయేలును ఎంచుకున్నాడు. పరిచర్యకు పిలుపు సాధారణంగా, తాము సేవించబోయే ప్రజలను ఇప్పటికే ఎంచుకున్నవారినే కనుగొంటుంది.

అటూ ఇటూ చూసి. తాను చేయబోయేది తప్పని తెలిసిన మనిషి చుట్టూ చూసే చూపు అది. మోషే విమోచన ప్రణాళిక ఉద్దేశంలో సరైనదే కానీ పద్ధతిలో తప్పు.

ఒక్క ఐగుప్తీయుణ్ణి చంపినందుకు పారిపోవలసి వచ్చిన అదే మోషే, తరువాత దేవుని ఆజ్ఞతో ఐగుప్తు సైన్యమంతా చనిపోవడాన్ని చూస్తాడు. తేడా: దేవుని సమయం, దేవుని పద్ధతి, దేవుని శక్తి. తన సొంత బలంతో ఉన్న విమోచకుడు శవాన్ని ఇసుకలో పాతిపెట్టాడు; దేవుని విమోచకుడు ఒక సైన్యాన్ని సముద్రంలో ముంచివేశాడు.

ఐగుప్తులో యువరాజుగా నలభై ఏళ్ళు. మిద్యానులో గొర్రెల కాపరిగా నలభై ఏళ్ళు. జనాన్ని నడిపిస్తూ నలభై ఏళ్ళు. మోషే జీవితం నలభై ఏళ్ళ చొప్పున మూడు భాగాలుగా విభజించబడుతుంది — సిద్ధపాటు, ప్రవాసం, పరిచర్య.

మిద్యానులో గడిచిన నలభై ఏళ్ళను దేవుడు వ్యర్థం చేయలేదు. ఒక జనానికి కాపరిగా ఉండబోయే వ్యక్తి మొదట గొర్రెలను కాయడం నేర్చుకోవాలి. రాజభవన శిక్షణ సరిపోలేదు; అరణ్య శిక్షణ అవసరమైంది.

దేవుని ప్రతిస్పందనను రెండు వచనాల్లో (24-25) నాలుగు క్రియలు వర్ణిస్తాయి: విన్నాడు, జ్ఞాపకం చేసుకున్నాడు, చూశాడు, పట్టించుకున్నాడు. ఆ మౌనం చెవిటితనం కాదు. ఆ ఆలస్యం మరచిపోవడం కాదు.

దేవుని ప్రజలు బాధ కింద మూలుగుతున్నప్పుడు, ఏళ్ళ తరబడి జవాబు రాకపోయినా, ప్రతి మూలుగూ వినబడుతుంది. నాలుగు వందల సంవత్సరాలు అని ముందే చెప్పబడిన సుదీర్ఘ బాధా సంవత్సరాలు పరలోకంలో గమనించబడకుండా లేవు. అవి ఆదికాండము 15:13-16 కాలపరిమితి ముగింపుకు వస్తున్న సమయం.