ದರ್ಶನವು ಆಹಾರದ ಕುರಿತಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದರ ಅರ್ಥವು ಜನರ ಕುರಿತಾಗಿತ್ತು (v.28). ದೇವರು ಶುದ್ಧವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿದ್ದನ್ನು — ಅಂದರೆ ಈಗ ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಅನ್ಯಜನರನ್ನು — ಪೇತ್ರನು ಅಶುದ್ಧವೆಂದು ಕಾಣಬಾರದು.

ದರ್ಶನವನ್ನು ಮೂರು ಸಾರಿ ಕೊಡಬೇಕಾಯಿತು (v.16), ಏಕೆಂದರೆ ವಿಭಜಿಸುವ ಗೋಡೆಯು ಪೇತ್ರನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಕೆಡವಲು ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳು ಧಾರ್ಮಿಕ ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿರುವಂಥವುಗಳೇ. ದೇವರು ನೇರವಾದ ಪ್ರಕಟನೆಯ ಮೂಲಕ ಅವುಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಪೇತ್ರನು ಆ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನಿಯಮವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೆಸರಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಅದು ರದ್ದಾದದ್ದನ್ನು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ದೇವರು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಒಂದು ಬಲವಾದ ನಿಷೇಧಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಒಂದು ಪ್ರಕಟನೆಯ ಪ್ರಕಾರ ನಡೆದುಕೊಂಡನು — ಬೆಲೆ ತೆರಬೇಕಾದ ರೀತಿಯ ವಿಧೇಯತೆ ಅದು.

ಸುವಾರ್ತೆಯು ಒಂದು ಯೆಹೂದ್ಯ ನವೀಕರಣ ಚಳುವಳಿಯಿಂದ ಜಾಗತಿಕ ಮಿಷನ್ ಆಗಿ ತಿರುಗುವುದೇ ಈ ವಚನ. ಈ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅಪೊಸ್ತಲರ ಕೃತ್ಯಗಳ ಉಳಿದ ಭಾಗವು ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ದೇವರಿಂದ ತಿದ್ದಲ್ಪಡಲು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನು ತೋರಿದ ಸಿದ್ಧತೆಯು ಜನಾಂಗಗಳಿಗೆ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತದೆ.

ದೇವರು ಪಕ್ಷಪಾತಿಯಲ್ಲ. ಜನ್ಮ, ಜನಾಂಗೀಯತೆ, ಅಂತಸ್ತು, ಇತಿಹಾಸ ಇವುಗಳ ಸವಲತ್ತುಗಳು ಆತನನ್ನು ಕದಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಜನಾಂಗದವನೇ ಆಗಲಿ ತನಗೆ ಭಯಪಟ್ಟು ನೀತಿಯನ್ನು ನಡಿಸುವವನನ್ನು ಆತನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಇದು ಅಂದಿನ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರೀತಿಯ ಧಾರ್ಮಿಕ ಗುಂಪುವಾದವನ್ನು ತಿದ್ದುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಜನರು ಇತರರಿಗಿಂತ ಕೃಪೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಹರೆಂದು ಒಂದು ಸಭೆಯಾಗಲಿ ಒಬ್ಬ ಕ್ರೈಸ್ತನಾಗಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ನಂಬುವಲ್ಲೆಲ್ಲಾ, ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ಅದನ್ನು ಗದರಿಸಲು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.

ಆತನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನು. ಷರತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯೇ ಹೊರತು ಜನಾಂಗೀಯತೆಯಲ್ಲ. ವಾಗ್ದಾನವು ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವೂ ಅನ್ವಯದಲ್ಲಿ ವೈಯಕ್ತಿಕವೂ ಆಗಿದೆ. ಆಗತಾನೇ ಸಾರಲ್ಪಟ್ಟ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಅವರು ನಂಬಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಮುಂದಿನ ವಚನದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನು ಅನ್ಯಜನರ ಮೇಲೆ ಇಳಿದನು.

ಆತನ ಹೆಸರಿನ ಮೂಲಕವಾಗಿ. ಪಾಪ ಕ್ಷಮಾಪಣೆಯು ಪುಣ್ಯದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲಕವಲ್ಲ, ಆ ಹೆಸರಿನ ಮೂಲಕ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಕ್ಷಮೆಗೆ ಒಂದು ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲಿದೆ, ಮತ್ತು ಆ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲು ಕ್ರಿಸ್ತನೇ. ಹಳೆಯ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಪ್ರವಾದಿಗಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬೆರಳು ತೋರಿಸಿದರು; ಪೇತ್ರನು ಅದನ್ನೇ ಒಂದು ರೋಮನ್ ಮನೆತನಕ್ಕೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.