தரிசனம் உணவைப் பற்றியதாக இருந்தது, ஆனால் அதன் பொருள் மனிதர்களைப் பற்றியது (வ.28). தேவன் சுத்தமென்று அறிவித்தவர்களை — அதாவது இப்போது கிறிஸ்துவில் வரவேற்கப்பட்ட யூதரல்லாதவர்களை — பேதுரு அசுத்தமாக நடத்தக்கூடாது.

தரிசனம் மூன்று முறை கொடுக்கப்பட வேண்டியிருந்தது (வ.16), ஏனென்றால் பிரிக்கும் சுவர் பேதுருவின் மனதில் அவ்வளவு ஆழமாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. தகர்க்க மிகக் கடினமான தப்பெண்ணங்கள் மதப் பயிற்சியில் பதிந்திருப்பவைதான். தேவன் நேரடி வெளிப்பாட்டின் மூலம் அவற்றை மேற்கொள்கிறார்.

பேதுரு அந்தக் கலாச்சார விதியைத் தெளிவாகப் பெயரிட்டு, அது மேற்கொள்ளப்பட்டதை அறிவிக்கிறார். தேவன் எனக்குத் தரிசனத்தில் காண்பித்திருக்கிறார். ஒரு வலிமையான தடைக்கு எதிராக, ஒரு வெளிப்பாட்டின்படி அவர் செயல்பட்டார் — விலைகொடுக்க வேண்டிய வகையான கீழ்ப்படிதல் அது.

இந்த வசனத்தில்தான் சுவிசேஷம் ஒரு யூதப் புதுப்பித்தல் இயக்கத்திலிருந்து உலகளாவிய மிஷனாகத் திரும்புகிறது. இந்த அடி இல்லாவிட்டால் அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகளின் மீதிப் பகுதி நடப்பதில்லை. தேவனால் திருத்தப்பட ஒரு மனிதர் மனதாயிருந்தது தேசங்களுக்கான வாசலைத் திறக்கிறது.

தேவன் பட்சபாதமுள்ளவரல்ல. பிறப்பு, இனம், அந்தஸ்து, வரலாறு ஆகியவற்றின் சிறப்புரிமைகள் அவரை அசைப்பதில்லை. எந்த இனத்திலிருந்தும் தமக்குப் பயந்து நேர்மையானதைச் செய்கிறவனை அவர் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

அன்றும் இன்றும் உள்ள எல்லாவித மதக் குழுவாதத்தையும் இது திருத்துகிறது. சிலர் மற்றவர்களைவிடக் கிருபைக்கு அதிகத் தகுதியுள்ளவர்கள் என்று ஒரு சபையோ ஒரு கிறிஸ்தவரோ அமைதியாக நம்பும் இடமெல்லாம், அதைக் கடிந்துகொள்ள இந்த அதிகாரம் எழுகிறது.

விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ. நிபந்தனை விசுவாசம், இனம் அல்ல. வாக்குத்தத்தம் அதன் எல்லையில் உலகளாவியது, அதன் பயன்பாட்டில் தனிப்பட்டது. அப்போதுதான் பிரசங்கிக்கப்பட்ட சுவிசேஷத்தை யூதரல்லாதவர்கள் விசுவாசித்ததினாலேயே அடுத்த வசனத்தில் ஆவியானவர் அவர்கள்மேல் இறங்கினார்.

அவருடைய நாமத்தினாலே. பாவமன்னிப்பு நாமத்தின் வழியாகப் பாய்கிறது, தகுதி அமைப்பின் வழியாக அல்ல. மன்னிப்புக்கு ஒரு வாசல் உண்டு, அந்த வாசல் கிறிஸ்து. பழைய ஏற்பாட்டுத் தீர்க்கதரிசிகள் அதையே சுட்டிக்காட்டினார்கள்; ஒரு ரோமக் குடும்பத்திடம் பேதுரு அதைச் சொல்கிறார்.