అవిశ్వాసం కేవలం బుద్ధికి సంబంధించినది కాదు; అది కలుగజేయబడిన గుడ్డితనం. సాతాను గొప్ప పని మనుషులను దుర్మార్గులుగా చేయడం కాదు — చీకటిలో ఉంచడం, ముఖ్యంగా క్రీస్తు మహిమ దర్శనాన్ని అడ్డుకోవడం.

ఈ లోక దేవత — సాతాను నిజమైన కానీ పరిమితమైన, తాత్కాలికమైన ఆధిపత్యం. అతడు కలిగించే గుడ్డితనమే వాదన ఒక్కటే ఎవరినీ మార్చలేకపోవడానికి కారణం; దేవుని సృజనాత్మక వెలుగే (6వ వచనం) కళ్లు తెరుస్తుంది.

మారుమనస్సు రెండవ ఆదికాండం. వెలుగు కలుగును గాక అన్న స్వరమే చీకటి హృదయంలోకి పలుకుతుంది, వెలుగు కలుగుతుంది. పునర్జన్మ ఒప్పించడం కాదు, సృష్టించడం.

యేసుక్రీస్తు ముఖమందు. దేవుని మహిమ జ్ఞానానికి ఒక చిరునామా ఉంది — ఒక ముఖం. మనం దేవుణ్ణి నైరూప్యంగా తెలుసుకోము; ఆయన కుమారుని ముఖంలో తెలుసుకుంటాం.

మహిమను మోసే మట్టి కుండలు — ఈ ఉద్దేశపూర్వక అసమతుల్యతే అసలు విషయం. ఎవరూ శక్తిని కుండగా పొరబడకుండా దేవుడు తన ఐశ్వర్యాన్ని పెళుసైన, సాధారణ పాత్రలలో ఉంచుతాడు.

మీ బలహీనత ఉపయోగానికి అడ్డంకి కాదు; అదే రూపకల్పన. పగిలిన పాత్రే వెలుగును బయటకు పంపుతుంది.

రెండు ఏకకాల ప్రక్రియలు: బాహ్య పురుషుడు క్షీణించడం, అంతర్య పురుషుడు నూతనపరచబడడం. వృద్ధాప్యం, శ్రమ శరీరాన్ని అరగదీస్తాయి; కృప ఆత్మను ప్రతిదినం సేదదీరుస్తుంది.

దినదినము — నూతనపరచడం మన్నాలాంటి రోజువారీ కనికరం. నిన్నటి నూతనత్వం నేటికి సరిపోదు; అంతర్య పురుషుడు ప్రతి ఉదయం మూలానికి తిరిగి రావాలి.

పౌలు అతిశయోక్తిపై అతిశయోక్తి పేరుస్తాడు — అత్యధికముగా అధికమైన. శ్రమను, మహిమను త్రాసులో పెట్టండి: ఒకటి చులకన, క్షణమాత్రం; మరొకటి నిత్యమైన భారం.

మాకొరకు సాధించుచున్నది. శ్రమ మహిమకు దారిలో సహించబడేది మాత్రమే కాదు; అది మహిమను ఉత్పత్తి చేస్తుంది. బాధ ప్రతిఫలానికి సుంకపు దారి కాదు — భారాన్ని సాధించే యంత్రం.

17వ వచనపు తీర్పు ఈ దృక్కోణం నుండే లెక్క సరిపోతుంది. కనబడని వాటితో తూచినప్పుడే శ్రమ చులకనగా కనబడుతుంది. చూడలేని వాటిని చూడడమే విశ్వాస సాధన.

కనబడునవి అనిత్యములు; కనబడనివి నిత్యములు. కనిపించే లోకం గతించేది; అదృశ్యమైనది శాశ్వతం. దృష్టి వాస్తవాన్ని తలకిందులు చేస్తుంది; విశ్వాసం ఆ తలకిందులును సరిచేస్తుంది.