நான்கு சுவிசேஷங்களும், சரியாகச் சொன்னால், பெயரற்றவை — எதுவும் தன் ஆசிரியனை உரையினுள் பெயரிடவில்லை. மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா, யோவான் என்ற பெயர்களை ஆரம்பகால மரபு இணைத்தது: கி.பி. 125 வாக்கில் பாப்பியாஸ் (யூசேபியஸால் பாதுகாக்கப்பட்டவர்) மாற்குவை பேதுருவின் பிரசங்கத்துடன் இணைக்கிறார், கி.பி. 180 வாக்கில் இரேனேயு நான்கு பேரையும் பெயரிடுகிறார். அந்த மரபுகள் உண்மையான ஆசிரியர்களைப் பாதுகாக்கின்றனவா அல்லது பிற்கால, சிறந்த-யூகமான சேர்ப்புகளா என்பதில் அறிஞர்கள் பிரிந்து நிற்கின்றனர்.
- நான்கு சுவிசேஷங்களும் முறையாகப் பெயரற்றவை; தலைப்புகள் ('படி…') பரவலின்போது சேர்க்கப்பட்டன.
- பாப்பியாஸ் (கி.பி. 125 வாக்கில்) மற்றும் இரேனேயு (கி.பி. 180 வாக்கில்) மரபுவழிப் பெயர்களுக்கு முக்கிய ஆரம்பகால சாட்சிகள்.
- பொதுவான அறிஞர் காலக்கணிப்பு: மாற்கு கி.பி. 65–70 வாக்கில், மத்தேயு மற்றும் லூக்கா கி.பி. 80–90 வாக்கில், யோவான் கி.பி. 90–100 வாக்கில்.
ஆதாரம் காட்டுவதுநிகழ்வுகள் நடந்த சுமார் ஒரு நூற்றாண்டுக்குள் சுவிசேஷங்கள் புழக்கத்தில் இருந்தன, மேற்கோள் காட்டப்பட்டன, இந்தப் பெயர்களுக்குச் சேர்க்கப்பட்டன — பண்டைய திருச்சபை முழுவதிலும் ஒரு ஆரம்பகால, குறிப்பிடத்தக்க வகையில் நிலையான மரபு.
அது நிற்கும் இடம்உரைகள் எந்தக் கையொப்பமும் தாங்கவில்லை என்பதால், நூலாசிரியத்துவம் நிரூபணத்தைவிட மரபு மற்றும் உள்ளக துப்புகளின் மீது நிற்கிறது; அதனால்தான் கவனமுள்ள அறிஞர்கள் அதைச் சர்ச்சைக்குரியதாகக் குறிக்கின்றனர். மாற்கு பொதுவாக மிக முந்தையதாகக் காலம் குறிக்கப்படுகிறது (கி.பி. 65–70 வாக்கில்), யோவான் மிகப் பிந்தையது (கி.பி. 90–100 வாக்கில்).
ஆதாரங்கள் & மேலும் படிக்க