மாரிக்காலம் கடந்துபோயிற்று

இந்தியாவின் பல பகுதிகளில், பருவமழைக்குப் பின்பு வரும் முதல் தெளிவான காலைக்குத் தனக்கே உரிய ஓர் உணர்வு உண்டு: மழை ஓய்ந்துவிட்டது, வயல்கள் பச்சையாக இருக்கின்றன, எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் வெளியே வருவதுபோலத் தோன்றுகிறது. உன்னதப்பாட்டு 2 அந்த உணர்வின்மேல் கட்டப்பட்டிருக்கிறது — இஸ்ரவேல் தேசத்தின் வசந்தகாலத்தில் அமைக்கப்பட்டு. மாரிக்கால மழைகள் முடிந்துவிட்டன, பூக்கள் தோன்றுகின்றன, அத்திமரங்கள் தங்கள் முதல் கனிகளைத் தருகின்றன; நேசர் அந்தப் பெண்ணை வெளியே அழைக்க ஓர் இளம் மானைப் போல மலைகளின் குறுக்கே ஓடிவருகிறார். வேதாகமத்தின் மிக மகிழ்ச்சியான பகுதிகளில் இது ஒன்று; மிக அடக்கமான பகுதிகளிலும் ஒன்று: மகிழ்ச்சியின் நடுவே காத்திருக்கும்படி ஒரு பவித்திரமான எச்சரிக்கை வருகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இது இன்னும் மூன்றாம் பகுதி, இஸ்ரவேலின் ராஜ்யத்தின் காலம்; இந்தப் பாட்டு இன்னும் ஏதேனை நோக்கிச் சுற்றிவருகிறது. ஆணும் பெண்ணும் ஒருவரோடொருவர் இயல்பாக இருந்த ஒரு தோட்டத்தை ஆதியாகமம் சித்தரித்தது; நியாயத்தீர்ப்புக்குப் பின்பு தேசம் மீண்டும் பூக்கும் என்று தீர்க்கதரிசிகள் பின்னர் சித்தரிப்பார்கள். இரண்டாம் அதிகாரம் அந்த நம்பிக்கைக்கு ஓர் எளிய முகத்தைக் கொடுக்கிறது — இரண்டு பேர், வசந்தகால மலைச்சரிவு, ஆர்வமுள்ளதாயினும் வற்புறுத்தப்படாத காதல்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: வசந்தகால உருவகங்களில் காதலின் மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாடுவது; அதே நேரத்தில், காதல் அதன் காலத்துக்கு முன்பு எழுப்பப்படக் கூடாது என்ற பாட்டின் பல்லவியை அறிமுகப்படுத்துவது — மகிழ்ச்சியும் அடக்கமும் ஒன்றாகப் பிடிக்கப்படுகின்றன.

• 2:1–3 — அவள் தன்னைச் சாரோன் சமவெளியின் ஒரு சாதாரணக் காட்டுப்பூ என்கிறாள்; முட்களின் நடுவே லீலிபுஷ்பம் அவள் என்று அவர் பதிலளிக்கிறார். வாலிபர்களின் நடுவே அவர் காட்டுமரங்களின் நடுவே நிற்கும் கிச்சிலிமரத்தைப் போல இருக்கிறார் — நிழலும் இனிய கனியும் தருகிறார் — என்று அவள் பதிலளிக்கிறாள்.
• 2:4–7 — அவள் அவருடைய விருந்துசாலைக்குக் கொண்டுவரப்படுகிறாள்; காதலால் சோர்ந்து, அணைத்துக்கொள்ளப்படுகிறாள். பின்பு அவள் 'எருசலேமின் குமாரத்திகளிடம்' திரும்பி ஒரு பவித்திரமான ஆணையிடுகிறாள்: காதல் தானாக விரும்பும்வரை அதை எழுப்பவோ விழிக்கச்செய்யவோ வேண்டாம். இந்த வரி பாட்டில் இன்னும் இரண்டு முறை திரும்ப வருகிறது.
• 2:8–14 — நேசர் ஒரு வெளிமானைப் போல மலைகளின்மேல் குதித்துக்கொண்டு வந்து, ஜன்னல் வழியாக அழைக்கிறார்: எழுந்து வா, மழை ஓய்ந்துவிட்டது, தேசம் பூத்திருக்கிறது. கன்மலைகளில் ஒளிந்திருக்கும் ஒரு புறாவை அழைப்பவரைப் போல, அவள் முகத்தைக் காணவும் அவள் குரலைக் கேட்கவும் அவர் ஏங்குகிறார்.
• 2:15–17 — பூத்திருக்கும் திராட்சத்தோட்டங்களைக் கெடுக்கும் சிறு நரிகளைப் பிடிக்கும்படி ஒரு சிறிய வசனம் கேட்கிறது — இளம் காதலைக் கெடுக்கக்கூடிய சிறிய பிரச்சனைகளாக இருக்கலாம். பாட்டின் மிக எளிய அறிக்கையோடு அவள் முடிக்கிறாள்: அவள் நேசர் அவளுடையவர், அவள் அவருடையவள்.

முக்கிய வசனம்: உன்னதப்பாட்டு 2:16  ·  அதனால் என்ன: இந்த அதிகாரத்திலுள்ள பல்லவி எந்தக் காலத்திலும் அசாதாரணமான ஆலோசனை: காதலை அவசரப்படுத்தாதே. இந்தப் பாட்டு ஆசையைக் குறித்துக் கூச்சப்படுவதில்லை; ஆனாலும் சரியான நேரம் முக்கியம் என்று வலியுறுத்துகிறது; அதை மதிக்கும்படி பரந்த சமூகத்தையும் — எருசலேமின் குமாரத்திகளையும் — கேட்கிறது. இங்கே மகிழ்ச்சியும் பொறுமையும் பகைவர்கள் அல்ல; காத்திருத்தல் காதலின் மறுப்பாக அல்ல, அதன் மேன்மையின் பகுதியாகக் கருதப்படுகிறது.