చలికాలం గడిచిపోయింది

భారతదేశంలో చాలాచోట్ల వర్షాకాలం తర్వాత వచ్చే మొదటి నిర్మలమైన ఉదయానికి ఒక ప్రత్యేకమైన అనుభూతి ఉంటుంది: వాన ఆగిపోయింది, పొలాలు పచ్చగా ఉన్నాయి, అందరూ ఒక్కసారిగా బయటికి వచ్చినట్లు అనిపిస్తుంది. పరమగీతము 2 ఆ అనుభూతి మీదే కట్టబడింది — ఇశ్రాయేలు దేశపు వసంతకాలంలో. చలికాలపు వానలు ముగిశాయి, పువ్వులు కనిపిస్తున్నాయి, అంజూరపు చెట్లు తొలి పండ్లు కాస్తున్నాయి, స్త్రీని బయటికి పిలవడానికి ప్రియుడు లేడిపిల్లలా కొండల మీదుగా పరుగెత్తుకుంటూ వస్తాడు. ఇది బైబిలులోని అత్యంత ఆనందభరితమైన భాగాల్లో ఒకటి, అత్యంత సంయమనం గల భాగాల్లో కూడా ఒకటి: ఆనందం మధ్యలో కనిపెట్టమనే గంభీరమైన హెచ్చరిక వస్తుంది.

కథలో ఇది ఎక్కడ ఉంది: ఇది ఇంకా మూడవ అంకమే, ఇశ్రాయేలు రాజ్యపు కాలం; పరమగీతము ఇంకా ఏదెను వైపు తిరిగి తిరుగుతూనే ఉంది. పురుషుడు, స్త్రీ ఒకరితో ఒకరు స్వేచ్ఛగా ఉన్న తోటను ఆదికాండము చిత్రించింది; తీర్పు తర్వాత దేశం మళ్లీ పూస్తుందని ప్రవక్తలు తర్వాత చిత్రిస్తారు. 2వ అధ్యాయం ఆ నిరీక్షణకు ఒక సాధారణ ముఖాన్ని ఇస్తుంది — ఇద్దరు వ్యక్తులు, వసంతకాలపు కొండవాలు, ఆత్రంగా ఉన్నా బలవంతం చేయని ప్రేమ.

ఈ అధ్యాయం ఏమి చేస్తోంది: వసంతకాలపు చిత్రాలతో ప్రేమ సంతోషాన్ని వేడుక చేయడం; అదే సమయంలో, ప్రేమను దాని సమయం రాకముందే రేపకూడదనే గీతపు పల్లవిని పరిచయం చేయడం — ఆనందం, సంయమనం కలిసి ఉంచబడ్డాయి.

• 2:1–3 — ఆమె తనను తాను షారోను మైదానపు ఒక సాధారణ అడవి పువ్వుగా చెప్పుకుంటుంది; ముళ్ల మధ్య తామరపువ్వు ఆమె అని అతను జవాబిస్తాడు. యువకుల మధ్య అతను అడవి చెట్ల మధ్య నీడను, తియ్యని పండ్లను ఇచ్చే జల్దరు చెట్టు లాంటివాడని ఆమె జవాబిస్తుంది.
• 2:4–7 — ఆమె అతని విందుశాలకు తీసుకురాబడుతుంది, ప్రేమతో సొమ్మసిల్లి, దగ్గరగా పట్టుకోబడుతుంది. అప్పుడు ఆమె 'యెరూషలేము కుమార్తెల' వైపు తిరిగి గంభీరంగా ఆజ్ఞాపిస్తుంది: ప్రేమ సిద్ధమయ్యే వరకు దాన్ని రేపవద్దు, లేపవద్దు. ఈ వాక్యం పరమగీతంలో మరో రెండుసార్లు తిరిగి వస్తుంది.
• 2:8–14 — ప్రియుడు జింకలా కొండల మీదుగా దూకుతూ వచ్చి కిటికీ గుండా పిలుస్తాడు: లేచి రా, ఎందుకంటే వానలు ముగిశాయి, దేశమంతా పూలు పూస్తున్నాయి. బండల సందుల్లో దాగి ఉన్న పావురాన్ని పిలిచేవాడిలా, ఆమె ముఖం చూడాలని, ఆమె స్వరం వినాలని అతను ఆరాటపడతాడు.
• 2:15–17 — పూస్తున్న ద్రాక్షతోటలను పాడుచేసే చిన్న నక్కలను పట్టుకోమని ఒక చిన్న వచనం అడుగుతుంది — బహుశా లేత ప్రేమను నాశనం చేయగల చిన్న చిన్న సమస్యలు. గీతంలోని అత్యంత సరళమైన ఒప్పుకోలుతో ఆమె ముగిస్తుంది: తన ప్రియుడు తనవాడు, తాను అతనిది.

ముఖ్య వచనం: పరమగీతము 2:16  ·  కాబట్టి ఏమిటి: ఈ అధ్యాయంలోని పల్లవి ఏ యుగంలోనైనా అసాధారణమైన సలహా: ప్రేమను తొందరపెట్టవద్దు. పరమగీతము కోరిక విషయంలో సిగ్గుపడదు, అయినా సమయం ముఖ్యమని నొక్కి చెబుతుంది; దాన్ని గౌరవించమని విశాలమైన సమాజాన్ని — యెరూషలేము కుమార్తెలను — అడుగుతుంది. ఇక్కడ ఆనందం, ఓర్పు శత్రువులు కావు; కనిపెట్టడం ప్రేమ గౌరవంలో భాగంగా చూడబడుతుంది, దాని నిరాకరణగా కాదు.