பத்முவில் அவருக்குப் பின்னால் ஒலித்த சத்தம்

உங்கள் சபைக்கு வந்துசேர்ந்து, எல்லோருக்கும் முன்பாக ஒரே நேரத்தில் உரக்க வாசிக்கப்படும் ஒரு கடிதத்தைக் கற்பனை செய்யுங்கள் — தனிப்பட்ட படிப்புக்கான அமைதியான ஒரு பக்கம் அல்ல; அக்கினி, எக்காளங்கள், நட்சத்திரங்கள், மிருகங்கள் நிறைந்த, கேட்கப்படுவதற்கென்றே உள்ள ஒரு நிகழ்த்துகை. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அப்படித்தான் தொடங்கியது: ஒரு வாசிப்பவர் எழுந்து நிற்பார், ஒரு சபை கேட்கும் என்று யோவான் எதிர்பார்க்கிறார்; இருவருக்கும் ஒரு ஆசீர்வாதத்தை வாக்களிக்கிறார். இன்று அநேகர் அதைப் பயத்தோடோ, முன்னறிவிப்புகளின் ஒரு அட்டவணையோடோ திறக்கிறார்கள். அதன் முதல் அதிகாரம் எளிமையான ஒன்றைக் கேட்கிறது: யோவான் செய்ததுபோலத் திரும்பி, பேசுகிறவர் யார் என்று பாருங்கள்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி தன் இறுதிப் புஸ்தகத்தை அடைகிறது; ஆறாம் பகுதி — புதிய படைப்பு — கண்ணுக்குத் தெரிய வருகிறது. வேதாகமக் கதையிலுள்ள அனைத்தும் எங்கோ ஓரிடத்தை நோக்கியே சென்றுகொண்டிருந்தன: இழக்கப்பட்ட தோட்டம், ஆபிரகாமுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குத்தத்தம், தாவீதின் சிங்காசனம், சிலுவையும் வெறுமையான கல்லறையும். தானியேல், எசேக்கியேல், சகரியா, ஏசாயா ஆகியவற்றிலிருந்து பெருமளவில் எடுக்கப்பட்ட சித்திரங்களில் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அந்த இழைகளை ஒன்றுசேர்க்கிறது. அது ஒரு கால அட்டவணையோடு அல்ல, ஒரு நபரோடு தொடங்குகிறது: உண்மையுள்ள சாட்சியாகிய இயேசு — போராடிக்கொண்டிருக்கும் தம் சபைகளின் நடுவே உயிரோடும் பிரசன்னமாயும் இருக்கிறவர்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: இந்தப் புஸ்தகத்தைக் கடித வடிவில் கொடுக்கப்பட்ட தீர்க்கதரிசனமாக அறிமுகப்படுத்துவது; பின்வரும் அனைத்தையும் ஒரே தரிசனத்தில் நிலைநிறுத்துவது: சபைகளைத் தம் கையில் பிடித்திருக்கிற, மரணத்தின் திறவுகோல்களை உடைய, உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்து.

• 1:1–3 — இந்தப் புஸ்தகம் தன்னை ஒரு வெளிப்படுத்தல் (அப்போகலிப்ஸ், ஒரு திரைநீக்கம்) என்று அழைக்கிறது; தேவன் இயேசுவுக்குக் கொடுத்து, அவருடைய ஊழியக்காரனாகிய யோவானுக்குக் காட்டப்பட்டது. அதை உரக்க வாசிக்கிறவனுக்கும், கேட்டு அதைக் கைக்கொள்கிறவர்களுக்கும் ஒரு ஆசீர்வாதம் வாக்களிக்கப்படுகிறது.
• 1:4–8 — இருக்கிறவரும், இருந்தவரும், வரப்போகிறவருமானவரிடமிருந்து, ஆசியாவிலுள்ள ஏழு சபைகளுக்கு ஒரு கடித வாழ்த்து. நம்மில் அன்புகூர்ந்து, தம்முடைய இரத்தத்தினாலே நம்மை விடுதலையாக்கிய இயேசுவுக்குத் துதி எழுகிறது; அவர் மேகங்களோடே வருகிறார்; தேவன் அல்பாவும் ஒமேகாவுமானவர்.
• 1:9–11 — அவர்களுடைய உபத்திரவத்தில் பங்குகொள்ளும் சகோதரனாகிய யோவான் 'தேவனுடைய வசனத்தினிமித்தம்' பத்மு தீவில் இருக்கிறார். கர்த்தருடைய நாளில் ஒரு பெரிய சத்தம், அவர் காண்பதை எழுதி, பெயரிடப்பட்ட ஏழு நகரங்களுக்கு அனுப்பும்படி அவருக்குச் சொல்கிறது.
• 1:12–16 — அவர் திரும்பி, ஏழு பொன் குத்துவிளக்குகளின் நடுவே மனுஷகுமாரனுக்கு ஒப்பான ஒருவரைக் காண்கிறார்: வெண்மையான தலைமயிர், அக்கினிஜுவாலை போன்ற கண்கள், உலைக்களத்தில் காய்ந்த வெண்கலம் போன்ற பாதங்கள், பெருவெள்ள இரைச்சல் போன்ற சத்தம், அவருடைய கையில் ஏழு நட்சத்திரங்கள், அவருடைய வாயிலிருந்து கூர்மையான ஒரு பட்டயம், சூரியனைப் போன்ற முகம்.
• 1:17–20 — யோவான் செத்தவனைப் போல விழுகிறார்; அந்த நபர் அவரைத் தொட்டுச் சொல்கிறார்: பயப்படாதே — நான் மரித்தேன், இதோ, சதாகாலங்களிலும் உயிரோடிருக்கிறேன்; மரணத்துக்கும் பாதாளத்துக்கும் உரிய திறவுகோல்களை உடையவராயிருக்கிறேன். நட்சத்திரங்கள் சபைகளின் தூதர்கள்; குத்துவிளக்குகள் சபைகளே.

முக்கிய வசனம்: வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 1:17–18  ·  அதனால் என்ன: வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அடிக்கடி எதிர்காலத்தைப் பற்றிய ஒரு புதிராகக் கையாளப்படுகிறது. அதன் தொடக்கக் காட்சியோ, நிகழ்காலத்தில் பயந்துபோயிருக்கும் மக்களை நோக்கியது: குத்துவிளக்குகளின் நடுவே உலாவும் கிறிஸ்து, அழுத்தத்துக்குள்ளான சிறு சபைகளைவிட்டு விலகியிருக்கவில்லை. பின்வரும் தரிசனங்களைப் பற்றி நீங்கள் என்ன முடிவுக்கு வந்தாலும், யோவான்மேல் அது ஏற்படுத்திய அதே விளைவே தன் முதல் விளைவாக இருக்க வேண்டும் என்று புஸ்தகம் விரும்புகிறது — தோளின்மேல் வைக்கப்படும் ஒரு கையால் சந்திக்கப்படும் பயம்.