அதிகாலை மூன்று மணி. வீடு அமைதியாக இருக்கிறது, ஆனால் உங்கள் மனம் அப்படியல்ல. அதே ஜெபத்தை ஏற்கெனவே ஒரு டஜன் முறை ஜெபித்துவிட்டீர்கள்; அது கூரையில் மோதித் திரும்புவதுபோலத் தோன்றுகிறது. நல்ல நாட்களை நினைவுகூர முயல்கிறீர்கள்; முதலில் அது நிலைமையை இன்னும் மோசமாக்குகிறது — வேறுபாடு மிகக் கூர்மையாக இருக்கிறது. பின்பு, அந்த இருளில் எங்கோ, நினைவுகூருதல் திசை மாறுகிறது. 'எல்லாம் முன்பு எவ்வளவு நன்றாக இருந்தது' என்பதற்குப் பதிலாக, 'தேவன் முன்பு உண்மையில் என்ன செய்திருக்கிறார்?' என்பது கேள்வியாகிறது. சங்கீதம் 77 அந்த இரவுக்குள்ளிருந்து எழுதப்பட்டது; பாடகன் தன் நினைவைப் புதிய திசையில் திருப்பும் சரியான தருணத்தை நீங்கள் உணரலாம்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இஸ்ரவேலின் விசுவாசம் வரலாற்றில், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக யாத்திரையில் நங்கூரமிடப்பட்டிருந்தது; மூன்றாம் பகுதியில் அந்த வரலாறு ஆராதனையின் மூலப்பொருளானது. 'ஆசாபின்' என்று தலைப்பிடப்பட்டு, நாளாகமத்தில் பெயர் சொல்லப்படும் இன்னொரு இசைக்கலைஞராகிய எதுத்தூனோடு இணைக்கப்பட்ட சங்கீதம் 77, ஒரு விசுவாசியின் இருண்ட நேரத்தில் யாத்திரையின் நினைவு தன் வேலையைச் செய்வதைக் காட்டுகிறது. அடுத்த சங்கீதமாகிய 78, அதே வரலாற்றைப் போதனைக்காக விரிவாக மீண்டும் சொல்லும்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவன் மாறிவிட்டாரோ அல்லது தம் மக்களைக் கைவிட்டுவிட்டாரோ என்ற பயத்துக்கு வார்த்தைகள் கொடுப்பது; தேவனுடைய கடந்தகாலச் செயல்களை — முக்கியமாகச் சமுத்திரத்தில் நடந்த மீட்பை — வேண்டுமென்றே நினைவுகூருவதன் மூலமே விசுவாசம் மீண்டும் காலூன்ற இடம் கண்டடைகிறது என்று காட்டுவது.
- 77:1–3 — இக்கட்டு நாளில் அவன் தேவனை நோக்கி உரக்கக் கூப்பிடுகிறான். இரவு முழுவதும் அவன் கைகள் சோர்வின்றி விரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன; ஆனாலும் அவன் ஆத்துமா ஆறுதலடைய மறுக்கிறது. தேவனை நினைப்பதுகூட அவனைப் பெருமூச்சுவிடச் செய்கிறது.
- 77:4–9 — தேவன் அவன் கண் இமைகளை மூடவிடாமல் பிடித்திருக்கிறார்; பேச முடியாத அளவுக்கு அவன் கலங்கியிருக்கிறான். அவன் முந்தைய ஆண்டுகளையும் இரவில் பாடிய பாடல்களையும் நினைக்கிறான்; கேள்விகள் கொட்டுகின்றன: ஆண்டவர் என்றென்றைக்கும் தள்ளிவிடுவாரோ? அவருடைய மாறாத கிருபை ஒழிந்துபோயிற்றோ? இரக்கம் காட்ட அவர் மறந்துவிட்டாரோ?
- 77:10–15 — ஒரு திருப்புமுனை — 10ஆம் வசனத்தின் எபிரெயம் மொழிபெயர்க்கக் கடினமானதாக இருந்தாலும். கர்த்தருடைய செயல்களையும், பூர்வகாலத்திலிருந்த அவருடைய அதிசயங்களையும் நினைவுகூர அவன் தீர்மானிக்கிறான். தேவனுடைய வழி பரிசுத்தமானது; அவரைப்போல மகத்துவமான தேவன் இல்லை. தம் புயத்தினால் அவர் தம் மக்களாகிய யாக்கோபு, யோசேப்பு ஆகியோரின் புத்திரரை மீட்டுக்கொண்டார்.
- 77:16–20 — நினைவு ஒரு புயலாகிறது: தண்ணீர்கள் தேவனைக் கண்டு நடுங்கின, மேகங்கள் பொழிந்தன, இடி முழங்கியது, மின்னல் உலகத்தை வெளிச்சமாக்கியது. அவருடைய வழி சமுத்திரத்தின் வழியாகவும், அவருடைய பாதை பெருவெள்ளங்களின் வழியாகவும் சென்றது; ஆனாலும் அவருடைய அடிச்சுவடுகள் காணப்படவில்லை. மோசே, ஆரோன் ஆகியோரின் கையால் அவர் தம் மக்களை ஒரு மந்தையைப்போல நடத்தினார் — அங்கேயே சங்கீதம் முடிகிறது.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 77:11 · அதனால் என்ன: சங்கீதம் 77 இரவை அவசரப்படுத்துவதில்லை. கேள்விகளை அப்படியே நிற்கவிடுகிறது. ஆனால் பல விசுவாசிகள் நிலைப்படுத்துவதாகக் கண்டுகொண்ட ஒரு பழக்கத்துக்கு அது மாதிரியாக இருக்கிறது: தேவன் இல்லை என்று தற்போதைய அனுபவம் சொல்லும்போது, அவர் செய்ததை நினைவுகூருங்கள். காணப்படாத அடிச்சுவடுகளைப் பற்றிய வரி குறிப்பாக நேர்மையானது — யாரும் பின்தொடரக்கூடிய தடங்களை விட்டுச்செல்லாமலேயே தேவன் தம் மக்களைச் சமுத்திரத்தின் வழியாக நடத்தினார். சில வேளைகளில் வழிநடத்துதல் திரும்பிப் பார்க்கும்போது மட்டுமே தெரிகிறது.