மே மாதத்தில் தக்காணத்தைக் கடந்து பயணம்செய்த எவருக்கும், ஓர் உணர்வாக இல்லாமல் உடல் முழுவதுமான வலியாக மாறும் ஒருவிதத் தாகம் தெரியும். சங்கீதம் 63இன் தலைப்பு கவிதையைச் சரியாக அப்படிப்பட்ட நிலப்பரப்பில் வைக்கிறது: 'யூதாவின் வனாந்தரத்தில்' தாவீது — எருசலேமிலிருந்து சவக்கடலை நோக்கிச் சரிந்துசெல்லும் வறண்ட, உடைந்த நிலம். தன் மகனாகிய அப்சலோமின் கலகத்தைப் பின்னால் விட்டு, அவன் தன் சொந்த நகரத்திலிருந்து இப்போதுதான் ஓடிவந்திருக்கிறான். அவன் எதைப் பற்றி எழுதத் தெரிந்தெடுக்கிறான் என்பதே கவனத்தை ஈர்க்கிறது. தண்ணீரைப் பற்றி அல்ல, பழிவாங்குதலைப் பற்றி அல்ல, போர்த்திட்டத்தைப் பற்றி அல்ல — தேவனுக்கான ஏக்கத்தைப் பற்றி; அவனைச் சுற்றியிருக்கும் வறண்ட நிலம் அதை விவரிப்பதை இன்னும் எளிதாக்குகிறது, அவ்வளவுதான்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: கதையின் மூன்றாம் பகுதியில், இஸ்ரவேலின் ராஜா தேவனுடைய இருதயத்துக்கு ஏற்ற மனிதனாக இருக்க வேண்டும். இங்கே அந்த ராஜா சிங்காசனமும், நகரமும், பரிசுத்த ஸ்தலமும் பறிக்கப்பட்ட ஒரு தலைமறைவானவன்; அதிகாரப்பூர்வமான எல்லாம் போனபின் என்ன மீதியிருக்கிறது என்பதைச் சங்கீதம் காட்டுகிறது: ஒரு மனிதனும் அவன் தேவனும். வரிசைப்படி வாசிக்கும்போது, ஒலிவமலையைக் கடந்து தாவீது ஓடியதற்கும் (2 சாமுவேல் 15–16) அவன் கிரீடத்துக்கான யுத்தத்துக்கும் இடையே அது அமர்ந்து, ஓர் அரசியல் நெருக்கடியை ஜெபமாக மாற்றுகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பழக்கமான எல்லாவற்றிலிருந்தும் துண்டிக்கப்பட்ட விசுவாசத்தைக் காட்டுவது: பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் கண்ட தேவனுடைய வல்லமையைத் தாவீது நினைவுகூர்ந்து, தூக்கமில்லாத இரவுகளின் ஊடாக அவரைப் பற்றிக்கொண்டு, தன் எதிரிகளையும் தன் கிரீடத்தையும் தன் சொந்தக் கைகளில் அல்ல, தேவனிடம் ஒப்படைக்கிறான்.
- 63:1–4 — சங்கீதம் தாகத்தோடு தொடங்குகிறது. தண்ணீரில்லாத வறண்ட, சோர்ந்த நிலத்தில் தாவீதின் முழு உள்ளமும் தேவனுக்காக ஏங்குகிறது; பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் தேவனுடைய வல்லமையையும் மகிமையையும் கண்டதை அவன் நினைவுகூருகிறான். அந்த நினைவிலிருந்து சங்கீதத்தின் மாபெரும் கூற்று பிறக்கிறது: தேவனுடைய மாறாத கிருபை ஜீவனைவிட நல்லது.
- 63:5–8 — ஒரு செழிப்பான விருந்தில் இருப்பதுபோல, மனநிலை திருப்தியாக மாறுகிறது. இரவுச் சாமங்கள் முழுவதும் விழித்துக் கிடந்து, தாவீது தேவனுடைய உதவியை நினைவுகூர்ந்து, தேவனுடைய செட்டைகளின் கீழ் தான் அடைக்கலமாக இருப்பதாகக் கற்பனை செய்கிறான் — தேவனுடைய கை அவனைத் தாங்கும்போது அவன் தேவனைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறான்.
- 63:9–11 — இறுதியில் அவன் தன் எதிரிகளை எதிர்கொள்கிறான். அவன் உயிரை வேட்டையாடுகிறவர்கள் விழுந்து நரிகளுக்கு இரையாவார்கள்; 'ராஜாவோ' தேவனில் மகிழ்வான்; பொய்யர்களின் வாய் அடைக்கப்படும். ஆபத்து இல்லை என்று ஜெபம் பாசாங்கு செய்வதில்லை; அதைத் தேவனுடைய கைகளில் வைக்கிறது.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 63:3 · அதனால் என்ன: வாழ்க்கை ஒழுங்காகவும் ஆராதனை இடம் பழக்கமானதாகவும் இருக்கும்போது நம்மில் பெரும்பாலானோர் சரளமாக ஜெபிக்கிறோம். தன் வீட்டையும், தன் நகரத்தையும், பெட்டிக்கு முன்பாகத் தனக்கிருந்த இடத்தையும் இழந்து, தேவனுக்கான தன் ஏக்கம் இன்னும் அங்கே இருக்கிறது — ஒருவேளை முன்பைவிடக் கூர்மையாக — என்று கண்டுகொள்ளும் ஒரு மனிதனிடமிருந்து இந்தச் சங்கீதம் வருகிறது. விசுவாசத்தின் வெளிப்புறத் தாங்கல்கள் போய், தாகம் மட்டுமே மீதியிருக்கும் காலங்களுக்கு அது நேர்மையான வார்த்தைகளைத் தருகிறது.