మే నెలలో దక్కను పీఠభూమి మీదుగా ప్రయాణించిన ఎవరికైనా, ఒక భావనగా ఉండడం మానేసి శరీరమంతటి నొప్పిగా మారే ఒక రకమైన దాహం తెలుసు. కీర్తన 63 శీర్షిక ఈ కవితను సరిగ్గా అలాంటి ప్రదేశంలో ఉంచుతుంది: 'యూదా అరణ్యంలో' ఉన్న దావీదు — యెరూషలేము నుండి మృత సముద్రం వైపు దిగిపోయే ఎండిన, చీలిపోయిన భూమి. అతడు తన కుమారుడు అబ్షాలోము తిరుగుబాటును వెనుక వదిలి తన సొంత నగరం నుండి ఇప్పుడే పారిపోయాడు. ఆశ్చర్యకరమైనది అతడు దేని గురించి రాయడానికి ఎంచుకుంటాడన్నదే. నీళ్ల గురించి కాదు, ప్రతీకారం గురించి కాదు, వ్యూహం గురించి కాదు — దేవుని కోసం ఒక తపన; తన చుట్టూ ఉన్న ఎండిన నేల దానిని వర్ణించడాన్ని సులభతరం మాత్రమే చేస్తుంది.
కథలో ఇది ఎక్కడ ఉంది: కథలోని మూడవ అంకంలో, ఇశ్రాయేలు రాజు దేవుని హృదయానుసారుడైన మనిషిగా ఉండాలి. ఇక్కడ ఆ రాజు ఒక పరారీ — సింహాసనం, నగరం, పరిశుద్ధ స్థలం అన్నీ కోల్పోయినవాడు; అధికారికమైనదంతా పోయినప్పుడు మిగిలేది ఏమిటో ఈ కీర్తన చూపుతుంది: ఒక వ్యక్తి, అతని దేవుడు. క్రమంలో చదివితే, ఇది ఒలీవల కొండ మీదుగా దావీదు పలాయనానికి (2 సమూయేలు 15–16), అతని కిరీటం కోసం జరిగే యుద్ధానికి మధ్య ఉంటుంది — ఒక రాజకీయ సంక్షోభాన్ని ప్రార్థనగా మారుస్తూ.
ఈ అధ్యాయం ఏమి చేస్తోంది: సుపరిచితమైన ప్రతిదాని నుండీ తెగిపోయిన విశ్వాసాన్ని చూపడం: దావీదు పరిశుద్ధ స్థలంలో చూసిన దేవుని శక్తిని జ్ఞాపకం చేసుకుంటాడు, నిద్రలేని రాత్రుల అంతటా ఆయనను అంటిపెట్టుకుని ఉంటాడు, తన శత్రువులను, తన కిరీటాన్ని తన సొంత చేతులకు కాక దేవునికి అప్పగిస్తాడు.
- 63:1–4 — కీర్తన దాహంతో మొదలవుతుంది. నీళ్లు లేని, ఎండిపోయి అలసిన నేలలో దావీదు అంతరంగమంతా దేవుని కోసం తపిస్తుంది; పరిశుద్ధ స్థలంలో దేవుని శక్తిని, మహిమను చూసిన సంగతి అతడు జ్ఞాపకం చేసుకుంటాడు. ఆ జ్ఞాపకం నుండి కీర్తన గొప్ప ప్రకటన వస్తుంది: దేవుని నిత్యమైన కృప జీవం కంటే ఉత్తమమైనది.
- 63:5–8 — ఒక సమృద్ధియైన విందులో ఉన్నట్లు మనస్థితి తృప్తిగా మారుతుంది. రాత్రి జాముల అంతటా మేల్కొని పడుకుని, దావీదు దేవుని సహాయాన్ని జ్ఞాపకం చేసుకుంటాడు; దేవుని రెక్కల నీడలో తాను ఆశ్రయం పొందినట్లు ఊహించుకుంటాడు — తాను దేవుణ్ణి అంటిపెట్టుకుని ఉండగా, దేవుని చేయి తనను ఆదుకుంటుంది.
- 63:9–11 — చివరకు అతడు తన శత్రువులను ఎదుర్కొంటాడు. అతని ప్రాణం కోసం వేటాడేవారు పడిపోయి నక్కలకు ఆహారమవుతారు; 'రాజు' దేవునిలో ఆనందిస్తాడు, అబద్ధికుల నోళ్లు మూయబడతాయి. ప్రమాదం లేనట్లు ప్రార్థన నటించదు; దానిని దేవుని చేతుల్లో ఉంచుతుంది.
ముఖ్య వచనం: కీర్తనలు 63:3 · కాబట్టి ఏమిటి: జీవితం క్రమంగా ఉండి, ఆరాధనా స్థలం సుపరిచితంగా ఉన్నప్పుడు మనలో చాలామంది ధారాళంగా ప్రార్థిస్తాం. ఈ కీర్తన తన ఇంటిని, తన నగరాన్ని, మందసం ఎదుట తన స్థానాన్ని కోల్పోయిన ఒక మనిషి నుండి వస్తుంది; దేవుని కోసం తన తపన ఇంకా అక్కడే ఉందని — బహుశా మునుపటి కంటే తీవ్రంగా — అతడు కనుగొంటాడు. విశ్వాసానికి బయటి ఆధారాలన్నీ పోయి, మిగిలినది దాహం మాత్రమే అయిన కాలాలకు ఇది నిజాయితీగల మాటలు ఇస్తుంది.