நீண்ட நோய் உடலைவிட அதிகமானதைத் தேய்த்துவிடுகிறது. மருத்துவமனை வார்டில் பல வாரங்களுக்குப் பின், நோயாளிக்குக் கூரையின் ஒவ்வொரு விரிசலும் தெரியும். பார்க்க வருகிறவர்கள் உற்சாகமான வார்த்தைகளைச் சொல்லிவிட்டுப் போகிறார்கள். இரவில் கேள்விகள் வருகின்றன: இது தண்டனையா, நான் இறந்தால் யாராவது என்னை நினைப்பார்களா, இன்னும் எவ்வளவு காலம்? சங்கீதம் 6 சரியாக அந்த நிலையில் இருக்கும் ஒருவனின் ஜெபம். அவனுடைய எலும்புகள் வலிக்கின்றன, அழுதழுது கண்கள் வீங்கியிருக்கின்றன, அவனை வெறுப்பவர்கள் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். சங்கீதம் இதைச் சீர்படுத்துவதில்லை. ஆனாலும் அதன் முடிவில் ஏதோ ஒன்று மிகத் திடீரென்று மாறுகிறது; பல நூற்றாண்டுகளாக வாசகர்கள் அதைக் குறித்துப் புதிர்பட்டிருக்கிறார்கள்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், உடன்படிக்கை உண்மைத்தன்மைக்கு ஆசீர்வாதத்தையும் பாவத்துக்குச் சிட்சையையும் வாக்களித்தது; பல இஸ்ரவேலர் இயல்பாகவே துன்பத்தைத் தேவனுடைய கோபமாக வாசித்தார்கள். சங்கீதம் 6 அந்தச் சட்டகத்துக்குள்ளேயே போராடுகிறது. தேவன் சிட்சிக்கிறார் என்பதை அது மறுப்பதில்லை; ஆனால் அவருடைய கோபத்தைத் தாண்டி அவருடைய மாறாத கிருபைக்கு முறையிடுகிறது. ஒருவரும் தேவனைத் துதிக்காத பாதாளத்தைப் பற்றிய அதன் பயம், உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றிய வேதாகமத்தின் முழுமையான நம்பிக்கை வெளிப்படுவதற்கு முந்தைய கதையின் ஒரு கட்டத்தைச் சேர்ந்தது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தெய்வீக அதிருப்தியாக உணரப்படும் துன்பத்துக்கு வார்த்தைகள் கொடுப்பது; சூழ்நிலைகளில் எந்த மாற்றத்தையும் முதலில் காணாமலேயே, சோர்ந்த கெஞ்சலிலிருந்து தேவன் கேட்டார் என்ற நிச்சயத்துக்கு நகரும் ஒரு துன்பப்படுகிறவனைக் காட்டுவது.
- 6:1–3 — கோபத்தில் தன்னைக் கடிந்துகொள்ள வேண்டாம் என்று தாவீது கர்த்தரிடம் கெஞ்சுகிறான். அவன் பெலனற்றுப்போனான், அவன் எலும்புகள் நடுங்குகின்றன; அவனுடைய முழு உள்ளமும் கலங்கியிருக்கிறது. 'எதுவரை?' என்று மட்டுமே அவனால் கேட்க முடிகிறது.
- 6:4–5 — தம்முடைய மாறாத கிருபையினிமித்தம் திரும்பி வந்து தன்னை விடுவிக்கும்படி அவன் தேவனிடம் கேட்கிறான். மரணத்தில் ஒருவரும் தேவனை நினைப்பதில்லை, பாதாளத்தில் ஒருவரும் அவரைத் துதிப்பதில்லை என்கிறான்.
- 6:6–7 — சோர்வு உடல் சார்ந்தது: ஒவ்வொரு இரவும் அவன் படுக்கை அழுகையால் நனைகிறது; அவனுடைய எதிரிகளினிமித்தம் துக்கத்தால் அவன் கண்கள் மங்குகின்றன.
- 6:8–10 — பின்பு தொனி தலைகீழாகிறது. அக்கிரமக்காரரை விலகிப்போகும்படி அவன் கட்டளையிடுகிறான்; ஏனெனில் கர்த்தர் அவனுடைய அழுகையின் சத்தத்தைக் கேட்டு, அவனுடைய ஜெபத்தை ஏற்றுக்கொண்டார். இப்போது வெட்கப்பட்டுப் பின்வாங்கப்போகிறவர்கள் அவனுடைய சத்துருக்களே.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 6:9 · அதனால் என்ன: சில கிறிஸ்தவ வட்டாரங்கள் கண்ணீரை விசுவாசக் குறைவாகக் கருதுகின்றன. சங்கீதம் 6 அழுகிற, பயந்துபோன ஒருவரை வேதவாக்கியத்துக்குள் வைத்து, மன்னிப்புக் கேட்காமல் 'எதுவரை?' என்று கேட்க அவரை அனுமதிக்கிறது. காய்ச்சல் விடுவதற்கு முன்பே நிச்சயம் வரக்கூடும் என்பதையும் அது காட்டுகிறது: அவன் பெறும் பதில், தான் கேட்கப்பட்டான் என்பதே. நீண்ட நோயிலோ துக்கத்திலோ இருக்கும் வாசகர்களுக்கு, அதுவே நேர்மையான முதல் அடியாக இருக்கலாம்.