ஓர் அடக்க ஆராதனையில், மக்களுக்கிடையிலான வேறுபாடுகள் திடீரென்று மிகச் சிறியவையாகத் தோன்றுகின்றன. மூன்று வீடுகள் உள்ள தொழிலதிபரும் தினக்கூலித் தொழிலாளியும் ஒரே விதமாகவே சுமந்துசெல்லப்படுகிறார்கள்; இருவரும் எதையும் தங்களோடு எடுத்துச்செல்வதில்லை. நம்மில் பெரும்பாலோருக்கு இது தெரியும்; ஆனாலும் நம்மைவிடப் பணக்காரர் ஒருவர் கடந்துபோகும்போது நாம் இன்னும் சிறியவர்களாக உணர்கிறோம். சங்கீதம் 49 அந்த உணர்வோடு பேசுகிறது. உயர்ந்தோர், தாழ்ந்தோர், ஐசுவரியவான், ஏழை — எல்லோரையும் செவிகொடுக்கும்படி அழைத்து, சுரமண்டலத்தில் இசைக்கப்படும் ஒரு புதிராக அதன் போதனையை முன்வைக்கிறது. அதன் பதில் அப்பட்டமானது: தன் சொந்த உயிருக்காக யாரும் தேவனுக்கு மீட்கும்பொருள் செலுத்த முடியாது. பின்பு, முடிவுக்கு அருகே, மரணத்துக்கு அப்பால் இருப்பதைப் பற்றிய பழைய ஏற்பாட்டின் மிகத் துணிச்சலான நம்பிக்கை வரிகளில் ஒன்று வருகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், ஓப்பீரிலிருந்து பொன் வந்துகொண்டிருக்க, சாலொமோனின் ராஜ்யம் அதன் மிகுந்த செல்வச் செழிப்பில் இருக்கிறது. கோராகின் புத்திரருடைய ஒரு ஞானச் சங்கீதமாகிய சங்கீதம் 49, அந்தச் செல்வமெல்லாம் இறுதியில் என்ன மதிப்புடையது என்று கேட்கிறது. அதன் அக்கறைகளில் அது நீதிமொழிகளுக்கும் பிரசங்கிக்கும் நெருக்கமாக இருக்கிறது. வரிசையில் வாசிக்கும்போது, அது தன்னைச் சுற்றியுள்ள சிறப்பை அமைதியாகக் கேள்வி கேட்கிறது; தேவன் உண்மையுள்ளவர்களை 'எடுத்துக்கொள்வார்' என்ற அதன் நம்பிக்கை, வேதாகமத்தில் பின்னர் வரும் உயிர்த்தெழுதலின் முழுமையான நம்பிக்கையை நோக்கி முன்னோக்கிப் பார்க்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: செல்வத்தை மரணத்துக்கு எதிராக வைத்து, ஐசுவரியவான்களைக் குறித்த பயத்திலிருந்தும் பொறாமையிலிருந்தும் கேட்பவனை விடுவிப்பது; ஓர் உயிரை மீட்கக்கூடிய ஒரே தேவனிடத்தில் உண்மையான பாதுகாப்பை வைப்பது.
- 49:1–4 — ஞான வார்த்தைகளைக் கேட்கும்படி, ஐசுவரியவான்களும் ஏழைகளும் ஒன்றாக, எல்லா மக்களுக்கும் ஓர் அழைப்பு. பாடகன் சுரமண்டல இசையோடு தன் புதிரை விளக்குவான்.
- 49:5–12 — செல்வந்தரும் வீம்புபேசுகிறவர்களும் என்னைச் சூழ்ந்துகொள்ளும்போது நான் ஏன் பயப்பட வேண்டும்? ஒருவனும் மற்றொருவனுடைய உயிரை மீட்கவோ, என்றென்றைக்கும் வாழும்படி தேவனுக்குப் போதுமான விலை கொடுக்கவோ முடியாது. ஞானிகளும் மூடர்களும் ஒருசேர மரித்து, தங்கள் செல்வத்தை மற்றவர்களுக்கு விட்டுச்செல்கிறார்கள்; மக்கள் நிலங்களுக்குத் தங்கள் பெயர்களைச் சூட்டுகிறார்கள்; ஆனாலும் தங்கள் ஆடம்பரத்தில் அவர்கள் நிலைத்திருப்பதில்லை — அழிந்துபோகும் மிருகங்களைப் போல.
- 49:13–15 — தன்னம்பிக்கையுள்ளவர்களின் முடிவு: மரணம் அவர்களைக் கல்லறைக்கு மேய்த்துக்கொண்டு போகிறது. ஆனால் தேவன் தன் உயிரைக் கல்லறையின் வல்லமையிலிருந்து மீட்பார், அவர் தன்னை எடுத்துக்கொள்வார் என்று பாடகன் சொல்கிறான் — ஆதியாகமத்தில் ஏனோக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டதைக் குறிக்கும் அதே வினைச்சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறான்.
- 49:16–20 — ஆகவே ஒருவன் ஐசுவரியவானாகி, அவன் வீட்டின் மகிமை பெருகும்போது பயப்படாதே; அவன் மரிக்கும்போது ஒன்றையும் கொண்டுபோவதில்லை. பல்லவி திரும்ப வருகிறது: செல்வம் இருந்தும் உணர்வில்லாத மனிதன் அழிந்துபோகும் மிருகங்களைப் போன்றவன்.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 49:15 · அதனால் என்ன: பொறாமைக்கும் வல்லமையுள்ளவர்களைக் குறித்த பயத்துக்கும் இந்தச் சங்கீதம் நல்ல மருந்து. அது செல்வத்தையே கண்டிப்பதில்லை; பணம் மதிப்பையோ பாதுகாப்பையோ வரையறுக்க அனுமதிக்க வெறுமனே மறுக்கிறது. தேவன் ஓர் உயிரை மரணத்திலிருந்து மீட்க முடியும் என்ற அதன் நம்பிக்கை இங்கே இன்னும் ஒரு காட்சி மட்டுமே; ஆனால் இயேசு சொன்ன மதிகெட்ட ஐசுவரியவானின் உவமை உட்பட, வேதாகமத்தின் மற்றப் பகுதி அந்தக் காட்சியை அகலத் திறக்கும்.