நீங்கள் வாங்கித் தரக்கூடிய எல்லாவற்றையும் ஏற்கெனவே வைத்திருக்கும் பெற்றோருக்கு அவர்கள் பிறந்தநாளில் என்ன கொடுப்பீர்கள்? பெரும்பாலான பிள்ளைகள் காலப்போக்கில் இதைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். விலையுயர்ந்த பரிசு முக்கியமல்ல; கையால் செய்த ஒரு சுமாரான வாழ்த்து அட்டை, உண்மையிலேயே கவனித்துக் கேட்கப்படும் ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு, நீண்ட நாளாகத் தள்ளிப்போன ஒரு மன்னிப்பு — இவைதான் பெற்றோர் விரும்புவது. சங்கீதம் 50 அதே உணர்தலைத் தேவனுடைய வாயில் வைக்கிறது. அவருக்குப் பசியிருப்பதுபோல, அவருடைய மக்கள் உண்மையோடு மிருகங்களைப் பலிபீடத்துக்குக் கொண்டுவந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். காட்டிலுள்ள எல்லா மிருகங்களும் ஏற்கெனவே தம்முடையவை என்று அவர் பதில் சொல்கிறார். அவர்களிடமிருந்து அவர் விரும்புவது, அவர்களால் விலைகொடுத்து வாங்க முடியாத ஒன்று.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: நாளாகமத்தில் ஆசாப் தாவீதின் தலைமை இசைக்கலைஞர்களில் ஒருவராகக் காணப்படுகிறார்; உடன்படிக்கைப் பெட்டி எருசலேமுக்கு வந்தபோதும், பின்பு சாலொமோனின் ஆலயம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டபோதும் அவருடைய குழுவினர் பாடினார்கள். அவருடைய பெயரைத் தாங்கும் வேதாகமத்தின் முதல் சங்கீதம் இதுவே. மூன்றாம் பகுதியின் நடுவில், ஓர் ஆலயமும் ஆசாரியத்துவமும் பலி முறைமையும் முழுமையாக இயங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது, ஆராதனையின் இயந்திரம் குறைவின்றி ஓடிக்கொண்டிருக்கையிலேயே இருதயம் கட்டடத்தை விட்டு வெளியேறியிருக்கலாம் என்று ஓர் ஆலயப் பாடகன் எச்சரிக்கிறான்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: இஸ்ரவேலின் ஆராதனையைத் தேவனுடைய சொந்தப் பரிசோதனைக்குக் கொண்டுவருவது: பலி தேவனுக்குச் செய்யப்படும் ஓர் உதவி அல்ல; அவருடைய உடன்படிக்கையைப் புறக்கணிப்பவர்கள் அதை ஒப்பிப்பதால் ஒரு பயனும் இல்லை. உண்மையான ஆராதனை என்பது நன்றிசெலுத்துதல், இக்கட்டில் நம்பிக்கை, நேர்மையான வாழ்க்கை.
- 50:1–6 — தேவன் சீயோனிலிருந்து பிரகாசித்து, சூரியன் உதிக்கும் திசைமுதல் அது அஸ்தமிக்கும் திசைவரை முழுப் பூமியையும் வரும்படி அழைக்கிறார். வானமும் பூமியும் சாட்சிகளாக அழைக்கப்படுகின்றன; அவருடைய உடன்படிக்கை மக்கள் — பலியினால் உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்தியவர்கள் — நியாயத்தீர்ப்புக்காகக் கூட்டிச்சேர்க்கப்படுகிறார்கள்.
- 50:7–15 — முதல் குற்றச்சாட்டு வியப்பானது: தேவன் அவர்களுடைய பலிகளில் குறை காணவில்லை. குறைவுள்ளவராக நடத்தப்படுவதை மட்டும் அவர் மறுக்கிறார். காட்டிலுள்ள எல்லா மிருகங்களும் ஆயிரம் மலைகளிலுள்ள மிருகஜீவன்களும் அவருடையவை; அவருக்குப் பசியிருந்தாலும் அவர்களுக்குச் சொல்லமாட்டார். அவர் கேட்பது நன்றிசெலுத்துதல், நிறைவேற்றப்பட்ட பொருத்தனைகள், இக்கட்டில் தம்மை நோக்கிக் கூப்பிட்டுத் தம்மால் விடுவிக்கப்பட இடங்கொடுக்கும் ஒரு மக்கள்.
- 50:16–21 — இரண்டாம் குற்றச்சாட்டு சபைக்குள்ளேயே இருக்கும் 'துன்மார்க்கரை' நோக்கியது: கண்டிப்பை வெறுத்துக்கொண்டே தேவனுடைய பிரமாணங்களை ஒப்பிப்பவர்கள், திருடரோடு நட்புகொள்பவர்கள், விபசாரரோடு சேர்பவர்கள், தங்கள் சொந்தச் சகோதரரையே அவதூறு பேசுபவர்கள். தேவன் மௌனமாயிருந்தார்; அவரும் தங்களைப் போன்றவரே என்று அவர்கள் முடிவுசெய்தார்கள். இப்போது அவர் வழக்கை அவர்கள் கண்களுக்கு முன்பாக எடுத்துவைக்கிறார்.
- 50:22–23 — ஓர் இறுதி எச்சரிக்கையும் ஒரு திறந்த கதவும். தேவனை மறப்பவர்கள் தங்கள் ஆபத்தைச் சிந்திக்கட்டும்; ஆனால் நன்றிசெலுத்தும் பலியைச் செலுத்துகிறவன் அவரைக் கனப்படுத்துகிறான்; தன் வழியைச் செவ்வைப்படுத்துகிறவன் அவருடைய இரட்சிப்பைக் காண்பான்.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 50:14 · அதனால் என்ன: எந்த மரபைச் சேர்ந்த பக்தர்களும் ஆராதனையை ஒரு கொடுக்கல்வாங்கலாக நடத்தும் நிலைக்கு நழுவிவிடலாம் — நான் கொடுக்கிறேன், ஆகவே தேவன் எனக்குக் கடன்பட்டிருக்கிறார். சங்கீதம் 50 அதை அமைதியாகத் தகர்க்கிறது. தேவனுக்கு எதிலும் குறைவில்லை. அவர் தேடுவது நன்றியுணர்வு, நேர்மை, நாம் பாடும் வார்த்தைகளோடு ஒத்துப்போகும் ஒரு வாழ்க்கை. எந்த ஆராதனைக்கு முன்பும் வாசிக்க வேண்டிய, உள்ளத்தை ஆராயும் சங்கீதம் இது; அதே நேரத்தில் விடுதலை தருவதும்கூட: தேவனுக்கு விலை கொடுக்க உங்களால் முடியாது; ஆகவே அவருக்கு வெறுமனே நன்றி சொல்ல நீங்கள் விடுதலையாயிருக்கிறீர்கள்.