புயலில் ஒலிக்கும் சத்தம்

மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளின்மேல் பருவமழை வருவதைப் பார்த்த எவருக்கும் அந்த வரிசை தெரியும்: கடலின்மேல் ஒரு கருஞ்சுவர், முதல் இடிமுழக்கம், வளையும் மரங்கள், பின்பு மலைகளை அடித்துப் பெய்யும் மழை. சில நிமிடங்களுக்கு யாரும் வேறு எதையும் பற்றிப் பேசுவதில்லை. சங்கீதம் 29 அப்படிப்பட்ட ஒரு புயலின் உள்ளிருந்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது. மத்தியதரைக் கடலிலிருந்து உருண்டு வந்து, லீபனோனின் கேதுருக் காடுகளை உடைத்துக்கொண்டு, தெற்கே வனாந்தரத்துக்குள் பாயும் ஓர் இடிப்புயலை அது பின்தொடர்கிறது. ஆனால் சங்கீதம் இடிமுழக்கத்தை வெறும் வானிலை என்று ஒருபோதும் அழைப்பதில்லை. ஏழு முறை அதை 'கர்த்தருடைய சத்தம்' என்று அழைக்கிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: முதல் பகுதியில், தேவன் தண்ணீர்களின்மேல் பேசுவதோடு கதை தொடங்கியது; ஜலப்பிரளயம் குழப்பத்தின்மேல் அவருக்குள்ள ஆட்சியைக் காட்டியது. பாகால் போன்ற புயல் தெய்வங்களைப் புகழ்ந்த அயலாரின் நடுவே இஸ்ரவேல் வாழ்ந்தது. தாவீது தொகுப்பில் சேர்க்கப்பட்ட சங்கீதம் 29, புயலை இஸ்ரவேலின் தேவனுக்கு மட்டுமே உரியதாக அறிவிக்கிறது: பாகால் அல்ல, அவரே என்றென்றைக்கும் ராஜாவாக ஜலப்பிரளயத்தின்மேல் வீற்றிருக்கிறார். அந்தக் கச்சாவான வல்லமையைத் தம்முடைய ஜனத்துக்கான சமாதானத்தின் ஆசீர்வாதமாக மாற்றுவதோடு கவிதை முடிகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: இயற்கையின் அச்சமூட்டும் வல்லமை அனைத்தும் அதன் ராஜாவாகிய கர்த்தருக்கே உரியது என்றும், அதே வல்லமை பெலனாகவும் சமாதானமாகவும் அவருடைய ஜனத்தை நோக்கித் திருப்பப்படுகிறது என்றும் அறிவிப்பது.

• 29:1–2 — சங்கீதம் பரலோகத்தில் தொடங்குகிறது; பரலோக ஜீவன்களாகிய 'தேவபுத்திரரை', கர்த்தருக்கு மகிமையையும் வல்லமையையும் செலுத்தவும், பரிசுத்த அலங்காரத்தோடு அவரைப் பணிந்துகொள்ளவும் அழைக்கிறது.
• 29:3–6 — கர்த்தருடைய சத்தம் திரளான தண்ணீர்களின்மேல் இடிமுழங்குகிறது. அது லீபனோனின் கேதுருக்களை முறித்து, லீபனோனையும் எர்மோன் மலையாகிய சீரியோனையும் இளம் மிருகங்களைப்போலத் துள்ளச் செய்கிறது. பூமியில் மிக உறுதியானவைகூட அதிருகின்றன.
• 29:7–9 — அந்தச் சத்தம் மின்னலின் அக்கினிஜுவாலைகளாகப் பளிச்சிடுகிறது, காதேஸ் வனாந்தரத்தை அதிரச் செய்கிறது, கர்வாலி மரங்களை முறுக்கி, காடுகளை வெறுமையாக்குகிறது. இதற்கிடையில், பரலோகத்திலோ பூமியிலோ இருக்கும் அவருடைய ஆலயத்தில், எல்லாரும் 'மகிமை!' என்று முழங்குகிறார்கள்.
• 29:10–11 — புயல் கடந்துபோகிறது, காட்சி அமைதியடைகிறது: கர்த்தர் ஜலப்பிரளயத்தின்மேல் வீற்றிருக்கிறார், என்றென்றைக்கும் ராஜா. இறுதி வரி அந்த வல்லமையை வீட்டுக்குக் கொண்டுவருகிறது: அவர் தம்முடைய ஜனத்துக்குப் பெலன் கொடுத்து, சமாதானத்தினால் அவர்களை ஆசீர்வதிப்பாராக.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 29:10  ·  அதனால் என்ன: புயல்களும் பூமியதிர்ச்சிகளும் வெள்ளங்களும், உலகம் குருட்டு வல்லமையால் ஆளப்படுகிறது என்று மக்களை உணரச் செய்யலாம். சங்கீதம் 29 புயலை அடக்குவதில்லை; அதற்கு மேலாக ஒரு ராஜாவைப் பெயரிடுகிறது. அதன் வியப்பூட்டும் முடிவு இதுதான்: தேவனுடைய மேலோங்கிய வல்லமை அவருடைய ஜனத்தை நசுக்குவதை நோக்கி அல்ல, அவர்களுக்குப் பெலனையும், இறுதியில் சமாதானத்தையும் கொடுப்பதை நோக்கியே செலுத்தப்படுகிறது.