தேவனுக்கு ஓர் இளைப்பாறும் இடம்

சில வாக்குறுதிகள் இரண்டு திசைகளிலும் செல்கின்றன. ஒரு மகன் வயதான தன் தாய்க்குக் கிராமத்தில் ஒரு நல்ல வீட்டைக் கட்டித் தருவதாக வாக்களிக்கிறான்; அவள் பதிலுக்கு அவனையும் அவனுக்குப் பின் அவன் பிள்ளைகளையும் ஆசீர்வதிக்கிறாள். சங்கீதம் 132 தாவீதுக்கும் தேவனுக்கும் இடையிலான அப்படி ஒரு வாக்குறுதியைப் பற்றிய பாடல். கர்த்தருக்கு ஒரு வாசஸ்தலத்தைக் கண்டுபிடிக்கும் வரை தான் இளைப்பாறமாட்டேன் என்று தாவீது ஆணையிடுகிறான். தாவீதின் சொந்தக் குமாரரில் ஒருவன் — அவர்கள் உண்மையாக இருந்தால் — எப்போதும் அவன் சிங்காசனத்தில் அமர்வான் என்று தேவன் பதிலுக்கு ஆணையிடுகிறார். எருசலேமுக்கு ஏறிச்செல்லும் யாத்ரீகர்கள் பாடிய ஆரோகண சங்கீதங்களில் இது ஒன்று; இந்த வாசிப்பு பின்தொடரும் அதே தருணத்தில் — பெட்டி அதன் புதிய வீட்டுக்கு வந்தபோது — அதன் வரிகள் பாடப்பட்டன.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், இரண்டு பெரும் வாக்குத்தத்தங்கள் சீயோனில் சந்திக்கின்றன: தாம் வாசம்பண்ண ஓர் இடத்தைத் தேவன் தெரிந்துகொண்டதும், தாவீதின் குடும்பத்தோடு அவர் செய்த உடன்படிக்கையும் (2 சாமுவேல் 7). இந்தச் சங்கீதம் அவற்றை ஒரே பாடலில் இணைக்கிறது. ஆலயப் பிரதிஷ்டைக்கு உடனே பின்பு இங்கே வாசிக்கும்போது, இஸ்ரவேல் அந்த நாளை எப்படி நினைவுகூர்ந்தது என்று அது காட்டுகிறது: தாவீதின் ஓய்வற்ற பொருத்தனைக்கான பதிலாக. பின்னர், சிங்காசனத்தில் ராஜா இல்லாதபோது, தாவீதுக்கு ஒரு 'கொம்பு' என்ற அதன் வாக்குத்தத்தம், வரப்போகும் ஒரு மேசியாவைச் சுட்டிக்காட்டிய நம்பிக்கைகளில் ஒன்றாக மாறியது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: சீயோனுக்கு ஏறிச்செல்லும் ஒவ்வொரு யாத்ரீகனும் இந்த இடத்தைத் தேவன் தெரிந்துகொண்டதையும் தாவீதின் வம்சத்துக்கு அவர் செய்த ஆணையையும் பாடும்படி, ஆலயத்தையும் தாவீதின் வம்சத்தையும் ஒரே நினைவாகவும் ஒரே நம்பிக்கையாகவும் பிணைப்பது.

• 132:1–5 — தாவீதின் பாடுகளையும் அவன் பொருத்தனையையும் நினைவுகூரும்படி பாடகன் தேவனைக் கேட்கிறான்: கர்த்தருக்கு, யாக்கோபின் வல்லவருக்கு, ஓர் இடத்தைக் கண்டுபிடிக்கும் வரை தூக்கமும் இல்லை, இளைப்பாறுதலும் இல்லை.
• 132:6–10 — பெட்டிக்கான தேடல் நினைவுகூரப்படுகிறது — எப்பிராத்தாவில் அதைக் குறித்துக் கேள்விப்பட்டு, யாஆரின் வெளிகளில் கண்டுபிடித்தார்கள். பின்பு சாலொமோனின் ஜெபத்தின் முடிவில் நாளாகமம் வைக்கும் கூக்குரல்: கர்த்தாவே, நீரும் உம்முடைய வல்லமையின் பெட்டியும் உம்முடைய இளைப்பாறும் இடத்துக்கு எழுந்தருளும்; உம்முடைய ஆசாரியர்களை உடுத்துவியும்; உம்முடைய அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டவனை விட்டு உம் முகத்தைத் திருப்பாதேயும்.
• 132:11–12 — வாக்குத்தத்தத்தில் தேவனுடைய பங்கு: தாவீதின் சந்ததியார் அவன் சிங்காசனத்தில் அமர்வார்கள் என்ற உறுதியான ஆணை — அவர்கள் அவருடைய உடன்படிக்கையைக் காத்தால் என்றென்றைக்கும். வாக்குத்தத்தம் உறுதியானது; ஆனாலும் ஒவ்வொரு ராஜாவும் இன்னும் உண்மையாக இருக்க வேண்டும்.
• 132:13–18 — தேவன் சீயோனைத் தம் வாசஸ்தலமாகத் தெரிந்துகொண்டிருக்கிறார்; ஏழைகளுக்கு உணவாலும், அதன் ஆசாரியர்களுக்கு இரட்சிப்பாலும், அதன் பக்தர்களுக்கு மகிழ்ச்சியாலும் அதை ஆசீர்வதிப்பார். அங்கே அவர் தாவீதுக்கு ஒரு கொம்பை முளைக்கச்செய்து, தம் அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டவனுக்கு ஒரு விளக்கை எரியவைப்பார்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 132:13  ·  அதனால் என்ன: இந்தச் சங்கீதம் மனித பக்தியையும் தெய்வீக உண்மைத்தன்மையையும் இணைக்கிறது; எது பாரத்தைச் சுமக்கிறது என்பது தெளிவாக இருக்கிறது: தாவீதின் பொருத்தனை நினைவுகூரப்படுகிறது, ஆனால் நிலைத்திருப்பது தேவனுடைய ஆணையே. ராஜாக்கள் தவறி, நகரம் வீழ்ந்தபோதும், தேவனுடைய வாக்குத்தத்தம் தங்கள் தோல்விகளைவிடப் பெரியது என்று நம்பி, மக்கள் இந்தப் பாடலைப் பாடிக்கொண்டே இருந்தார்கள். ஏமாற்றத்தைத் தாண்டி வாழும் ஒரு வகை விசுவாசம் அது.