கர்த்தர் நம்முடைய பட்சத்தில் இராதிருந்தால்

நெடுஞ்சாலையில் நூலிழையில் தப்பிய பிறகு மக்களிடம் பேசுங்கள்; அதே வாக்கியத்தைத் திரும்பத்திரும்பக் கேட்பீர்கள்: அந்த லாரி ஒரு விநாடி முன்னால் வந்திருந்தால். நாம் சரியான நேரத்தில் வீட்டைவிட்டுப் புறப்பட்டிருந்தால். பிரேக் பிடிக்காமல் போயிருந்தால். தப்பியவர்கள் நடக்காத நிகழ்வுகளின் பதிப்பைத் திரும்பத்திரும்ப மனதில் ஓட்டிப் பார்க்கிறார்கள்; ஏனெனில் அது நடந்ததை ஒரு பரிசாக உணரச் செய்கிறது. சங்கீதம் 124 சரியாக அதைச் செய்யும் ஒரு முழுத் தேசம். ஒரு தலைவன், இஸ்ரவேல் இப்போது சொல்வதாக என்று அழைக்கிறான்; ஜனங்கள் ஒன்றாகப் பதில் சொல்லுகிறார்கள்: கர்த்தர் நம்முடைய பட்சத்தில் இராதிருந்தால்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், தன்னை முடித்துவிட்டிருக்கக்கூடிய அச்சுறுத்தல்களிலிருந்து இஸ்ரவேல் திரும்பத்திரும்பத் தப்பிப் பிழைக்கிறது: பெலிஸ்தர், அமலேக்கியர், ஒவ்வொரு எல்லையிலும் பகைமையுள்ள அயலார். ஆரோகண சங்கீதங்களில் ஒன்றாகிய சங்கீதம் 124, அந்த நினைவுகளை ஆராதனைக்குப் போகும் வழியில் பாடப்படும் ஒரு பொதுவான மறுமொழியாக மாற்றுகிறது. தாவீதின் வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்துக்கு அருகில் தாவீதின் தொகுப்போடு வைக்கப்படும் அது, மூழ்கடிக்கப்படுவதற்கு எவ்வளவு அருகில் வந்தது என்பதை நினைவுகூரும் ஒரு ராஜ்யத்துக்குப் பொருந்துகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒரு சமூகம் தன் விடுதலைகளை ஒன்றாக நினைவுகூரவும் அவற்றைத் தேவனுக்குரியவையாக ஒப்புக்கொள்ளவும் பயிற்றுவிப்பது; அதனால் அதன் நம்பிக்கை அதன் சொந்தப் பெலனில் அல்ல, வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கினவர்மேல் நிலைகொள்ளும்.

• 124:1–5 — தன்னைத் தொடர்ந்து திரும்பச் சொல்லும்படி ஒரு தலைவன் ஜனங்களை அழைக்கிறான்: சத்துருக்கள் எழும்பினபோது கர்த்தர் நம்முடைய பட்சத்தில் இராதிருந்தால், அவர்கள் நம்மை உயிரோடே விழுங்கியிருப்பார்கள். உருவகங்கள் குவிகின்றன: எரியும் கோபம், வெள்ளம், கழுத்துக்கு மேலாகப் புரண்டோடும் நீரோட்டம், பொங்கும் தண்ணீர்கள்.
• 124:6–7 — நம்மை அவர்கள் பற்களுக்கு இரையாக ஒப்புக்கொடாத கர்த்தருக்கு ஸ்தோத்திரம். சித்திரம் மாறுகிறது: வேடனுடைய கண்ணியில் அகப்பட்ட ஒரு சிறிய பறவை; கண்ணி அறுந்துபோகிறது, பறவை விடுதலையாகப் பறந்துபோகிறது.
• 124:8 — முடிவு வரி இவை எல்லாவற்றுக்கும் காரணத்தைக் கொடுக்கிறது: நம்முடைய சகாயம் வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கின கர்த்தருடைய நாமத்திலே இருக்கிறது. இந்தச் சிறிய ஜனத்தை விடுவித்த தேவன் எல்லாவற்றையும் படைத்தவர்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 124:8  ·  அதனால் என்ன: சமூகங்களும் குடும்பங்களும் தங்கள் பேரழிவுகளை விவரமாகவும், தங்கள் விடுதலைகளை மங்கலாகவும் நினைவுகூரும் பழக்கமுள்ளவை. சங்கீதம் 124 அந்தப் பழக்கத்தைத் தலைகீழாக்குகிறது. என்ன நடக்கவிருந்தது, யார் அதைத் தடுத்தார் என்பதை ஒன்றாக, வெளிப்படையாகச் சொல்லும்படி அது மக்களைக் கேட்கிறது. அதன் கடைசி வரி சில பாரம்பரியங்களில் கிறிஸ்தவ ஆராதனைகளின் தொடக்கத்தில் இன்னும் பயன்படுத்தப்படுகிறது — பெற்ற உதவியை நினைவுகூருவதோடுதான் ஆராதனை தொடங்குகிறது என்பதற்கான ஒரு நினைவூட்டல்.