எருசலேமின் வாசல்களுக்குள் நிற்பது

வீட்டுக்குத் திரும்பும் ஒவ்வொரு நீண்ட பயணத்திலும் ஒரு தருணம் உண்டு: ரயில் கடைசியில் உங்கள் சொந்த நகரத்தின் நிலையத்துக்குள் மெதுவாக நுழைகிறது. பல நாட்களாக நீங்கள் குடும்பத்தோடு அதைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறீர்கள்: அங்கே போய்ச் சேரும்போது யார் நம்மைச் சந்திப்பார்கள், என்ன சாப்பிடுவோம். பின்பு உங்கள் கால்கள் நடைமேடையில் இருக்கின்றன; காத்திருப்பு முடிந்தது. ஓர் இஸ்ரவேல் யாத்ரீகனுக்குச் சங்கீதம் 122 அந்தத் தருணம். ஒருகாலத்தில் யாரோ, கர்த்தருடைய ஆலயத்துக்குப் போவோம் என்றார்கள்; இருதயம் துள்ளியது. இப்போது நடை முடிந்துவிட்டது; யாத்ரீகன் எருசலேமின் வாசல்களுக்குள் நிற்கிறான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில் தாவீது எருசலேமை இஸ்ரவேலின் வாழ்க்கையின் மையமாக்குகிறான்; பெட்டியை அங்கே கொண்டுவந்து தன் சிங்காசனத்தை ஸ்தாபிக்கிறான். சங்கீதம் 122 ஆரோகண சங்கீதங்களில் (சங்கீதங்கள் 120–134) ஒன்று; பாரம்பரியமாக, பண்டிகைகளுக்குப் போகும் யாத்ரீகர்களால் அவை பாடப்பட்டன. தாவீதின் தொகுப்போடு இங்கே வைக்கப்படும்போது, தாவீதின் நகரம் எதைக் குறிக்கலாயிற்று என்பதை அது காட்டுகிறது: சிதறியிருக்கும் கோத்திரங்கள் ஆராதிக்கவும் நீதியைக் கண்டடையவும் கூடிவரும் ஒரே இடம்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: யாத்திரையின் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்துவதும், எருசலேமை ஆராதனையும் நீதியும் சமாதானமும் உள்ள இடமாக உயர்த்திக் காட்டுவதும் — அதனால்தான் யாத்ரீகன் அதன் நலனுக்காக ஜெபித்து முடிக்கிறான்.

• 122:1–2 — கர்த்தருடைய ஆலயத்துக்குப் போவோம் என்று மற்றவர்கள் தன்னை அழைத்தபோது உண்டான சந்தோஷத்தை யாத்ரீகன் நினைவுகூருகிறான். இப்போது அவன் கால்கள் எருசலேமின் வாசல்களுக்குள் நிற்கின்றன.
• 122:3–5 — இசைவாய் இணைக்கப்பட்டுக் கட்டப்பட்ட நகரத்தைக் கண்டு அவன் வியக்கிறான். இஸ்ரவேலுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டபடி, கர்த்தருடைய நாமத்தைத் துதிக்கும்படி கோத்திரங்கள் அங்கே போகிறார்கள். நியாயாசனங்களும், தாவீதின் வம்சத்தாரின் சிங்காசனங்களும் அங்கே இருக்கின்றன.
• 122:6–9 — எருசலேமின் சமாதானத்துக்காக ஜெபிக்கும்படி அவன் எல்லாரையும் அழைக்கிறான்; ஷாலோம் என்ற சொல்லுக்கும் நகரத்தின் பெயருக்கும் இடையே ஒரு சொல் விளையாட்டு இருக்கிறது. குடும்பத்தினிமித்தமும், நண்பர்களினிமித்தமும், கர்த்தருடைய ஆலயத்தினிமித்தமும் அவன் அதன் நன்மையைத் தேடுவான்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 122:6  ·  அதனால் என்ன: நம்மில் பெரும்பாலானோர் நமக்குப் பரிசுத்தமானவையும் அதே சமயம் சண்டைகள் நிறைந்தவையுமான இடங்களைச் சேர்ந்தவர்கள்: சொந்த ஊர், ஒரு சபை, ஒரு குடும்ப வீடு. இப்படிப்பட்ட இடங்களை நோக்கி ஒரு மனப்பான்மையைச் சங்கீதம் 122 முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது: அங்கே இருப்பதில் மகிழ்ச்சி, அவற்றின் சமாதானத்துக்காக ஜெபம். அந்த ஜெபம் உள்ளே இருக்கும் மக்களினிமித்தமே, மதில்களைப் பற்றிய பெருமைக்காக அல்ல.