குனிந்து பார்க்கும் தேவன்

ஒரு பெரிய பள்ளி விழாவில் சிறப்பு விருந்தினர் பொதுவாக மேடையிலுள்ள உயர்ந்த மேசையில், மாலை அணிந்து, ஒலிவாங்கியில் பேசியபடி, பின்னால் இருக்கும் பிள்ளைகளுக்கு வெகு தொலைவில் அமர்ந்திருப்பார். பின்பு படிகளில் இறங்கி வந்து, மிகச் சிறிய பிள்ளையின் அருகே குனிந்து அவளுடைய பெயரைக் கேட்கும் அரிய விருந்தினரை எல்லோரும் நினைவில் வைத்திருக்கிறார்கள். உயரமே அந்தக் குனிதலை நினைவில் நிற்கச் செய்தது. சங்கீதம் 113 சரியாக அந்த அசைவின்மேல் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. மொழி எவ்வளவு உயரம் செல்ல முடியுமோ அவ்வளவு உயரத்துக்கு — ஜாதிகளுக்கு மேலாகவும் வானங்களுக்கே மேலாகவும் — அது தேவனை உயர்த்துகிறது; பின்பு அதே மூச்சில் அவரைப் புழுதிக்கு, குப்பைமேட்டுக்கு, பிள்ளைகள் இல்லாத வீட்டையுடைய ஒரு பெண்ணிடத்துக்குக் குனிய வைக்கிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: யூதப் பாரம்பரியம் ஹல்லேல் என்று — யாத்திரையின் நினைவால் 'எகிப்திய ஹல்லேல்' என்று — அழைக்கும் 113–118 என்ற ஆறு சங்கீதங்களின் தொகுதியின் தொடக்கம் இது. பழைய ஏற்பாட்டின் பெரிய கதையில், தன் தேவன் அடிமட்டத்திலிருந்து மீட்கிறவர் என்று இஸ்ரவேல் எகிப்திலும், மீண்டும் பாபிலோனிலும் கற்றிருந்தது. திரும்புதலுக்குப் பின், சிறியதும் ஏழ்மையானதுமான ஒரு சமூகம் அந்த உண்மையைத் தன்னைப் பற்றியே பாட முடிந்தது: வானத்தின் தேவன் குவியலின் அடியிலுள்ள மனிதர்களைக் கவனிக்கிறார்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: கர்த்தருடைய ஒவ்வொரு ஊழியக்காரனையும், ஒவ்வொரு நேரத்திலும் ஒவ்வொரு இடத்திலும், அவரைத் துதிக்க அழைப்பது; அந்தத் துதியை ஆச்சரியமான ஓர் இணையில் நிலைநிறுத்துவது: தேவனுடைய ஒப்பற்ற உயரமும், மிகத் தாழ்ந்தவரைத் தூக்கிவிட அவருக்குள்ள ஆயத்தமும்.

• 113:1–3 — கர்த்தருடைய ஊழியக்காரர்களுக்கு ஒரு மூன்று மடங்கு அழைப்பு: இதுமுதல் என்றென்றைக்கும், சூரியன் உதிக்கும் திசைதொடங்கி அது அஸ்தமிக்கும் திசைவரை, அவருடைய நாமத்தைத் துதியுங்கள். துதி எல்லாக் காலத்தையும் முழு வரைபடத்தையும் நிரப்பவே நோக்கம் கொண்டது.
• 113:4–6 — தேவன் ஜாதிகளுக்கெல்லாம் மேலாக உயர்ந்திருக்கிறார்; அவருடைய மகிமை வானங்களுக்கு மேலானது. பின்பு கேள்வி: அவருக்கு ஒப்பானவர் யார்? வானத்தையும் பூமியையும் பார்ப்பதற்குக்கூட அவர் குனிய வேண்டிய அளவுக்கு உயரத்தில் இருக்கிறார்.
• 113:7–9 — அவர் உண்மையாகவே குனிகிறார். சிறியவனைப் புழுதியிலிருந்தும் எளியவனைக் குப்பையிலிருந்தும் உயர்த்தி, அவர்களைப் பிரபுக்களோடு உட்காரவைத்து, பிள்ளையில்லாத பெண்ணுக்குப் பிள்ளைகள் நிறைந்த குடும்பத்தைக் கொடுக்கிறார். இந்தச் சொற்கள் 1 சாமுவேல் 2இலுள்ள அன்னாளின் ஜெபத்தை நெருக்கமாக எதிரொலிக்கின்றன.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 113:7  ·  அதனால் என்ன: ஒருவர் எவ்வளவு முக்கியமானவரோ, அவ்வளவு குறைவாக முக்கியமற்றவர்களைக் கவனிப்பார் என்று பலர் அனுமானிக்கிறார்கள். இந்தச் சங்கீதம் அந்தத் தர்க்கத்தை மறுக்கிறது. கவனிக்கப்படாதவர்கள் மீது அவர் காட்டும் கவனத்திலேயே தேவனுடைய மகத்துவம் வெளிப்படுகிறது என்று அது சொல்கிறது. பிற்பாடு, லூக்கா 1இல் மரியாளின் பாடல் இதே தொனியை ஒலிக்கிறது; இயேசுவின் பிறப்பின் கதையோடு சேர்த்துக் கிறிஸ்தவர்கள் நெடுங்காலமாக இந்தச் சங்கீதத்தை வாசித்து வருவதற்கு இது ஒரு காரணம்.