உள்ளூர் ரவுடி ஒருவனால் நெருக்கப்படும் ஒரு சிறிய டீக்கடைக்காரரைக் கற்பனை செய்யுங்கள். அவன் பங்கு கேட்கிறான், நாற்காலிகளை உடைக்க ஆட்களை அனுப்புகிறான்; கடைக்காரர் காவல்நிலையத்துக்குப் போனால், புகார் எப்படியோ காணாமல்போகிறது. சிறிது காலத்துக்குப் பின் அந்த ரவுடி அதை மறைப்பதையும் நிறுத்துகிறான். வெளிப்படையாகவே வீம்பு பேசுகிறான்: யாரும் எதுவும் செய்யப்போவதில்லை. அந்த வீம்புதான் உண்மையான காயம்; ஏனெனில் அது உண்மையாகவே தோன்றுகிறது. சங்கீதம் 10 அப்படிப்பட்ட அகந்தையின்கீழ் இருந்து எழுதப்பட்டது. ஒடுக்கப்பட்ட பலர் கேட்டிருக்கும் கேள்வியோடு அது தொடங்குகிறது; பதிலுக்கு அவசரப்படுவதில்லை.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: சங்கீதம் 10 சங்கீதம் 9இல் தொடங்கிய அகரவரிசை அமைப்பைத் தொடர்ந்து, அதன் கருப்பொருளைக் கடினமான தளத்துக்குக் கொண்டுசெல்லுகிறது. மூன்றாம் பகுதியில், தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணம் திரும்பத் திரும்பத் திக்கற்றவனையும், விதவையையும், அந்நியனையும் பாதுகாத்தது; ஆனாலும் இஸ்ரவேலுக்குள்ளேயே வல்லவர்கள் அடிக்கடி பலவீனரை இரையாக்கினார்கள். அந்தத் தோல்வியை ஆராதனையில் உரக்கப் பேச சங்கீதம் அனுமதிக்கிறது. கர்த்தர் ராஜா, திக்கற்றவர்களுக்காக நியாயந்தீர்ப்பார் என்ற அதன் இறுதி நம்பிக்கையைத் தீர்க்கதரிசிகளும், பின்னாளில் ஏழைகளை ஆசீர்வதிக்கும் இயேசுவும் எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவன் மௌனமாயிருப்பதுபோலத் தோன்றும்போது ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் குழப்பத்துக்குக் குரல் கொடுப்பது; வல்லவர்களின் நடைமுறை நாத்திகத்தை அம்பலப்படுத்துவது; தேவனைச் செயல்பட அழைத்து, அவர் பார்க்கிறார், திக்கற்றவர்களைப் பாதுகாப்பார் என்ற நிச்சயத்தோடு முடிப்பது.
- 10:1–2 — சங்கீதம் ஒரு முறையீட்டோடு தொடங்குகிறது: கர்த்தாவே, ஏன் தூரத்தில் நிற்கிறீர், ஆபத்துக்காலங்களில் ஏன் மறைந்திருக்கிறீர்? இதற்கிடையில் அகந்தையுள்ளவர்கள் ஏழைகளைக் கடுமையாகத் துரத்துகிறார்கள்.
- 10:3–7 — துன்மார்க்கனின் ஓர் உருவப்படம்: அவன் தன் ஆசைகளைப் பற்றி வீம்பு பேசுகிறான், பொருளாசையை வாழ்த்துகிறான், தேவன் இல்லை என்று தன் இருதயத்தில் சொல்லுகிறான். அவன் வழிகள் வாய்க்கின்றன, சத்துருக்களை ஏளனம் செய்கிறான், அவன் வாய் சாபத்தாலும், பொய்யாலும், மிரட்டல்களாலும் நிறைந்திருக்கிறது.
- 10:8–11 — புதரில் மறைந்திருக்கும் சிங்கத்தைப்போல அவன் கிராமங்களில் பதுங்கியிருந்து, திக்கற்றவர்களைப் பிடித்துத் தன் வலையில் இழுத்துக்கொண்டுபோகக் காத்திருக்கிறான். தேவன் மறந்துவிட்டார், அவர் ஒருபோதும் பார்க்கமாட்டார் என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொள்கிறான்.
- 10:12–15 — சங்கீதக்காரன் தேவனிடம் திரும்புகிறான்: எழுந்தருளும், உம்முடைய கையை உயர்த்தும், சிறுமைப்பட்டவர்களை மறவாதேயும். நீர் தீங்கையும் துக்கத்தையும் பார்க்கிறீர்; திக்கற்றவர்கள் தங்களை உம்மிடம் ஒப்புக்கொடுக்கிறார்கள். துன்மார்க்கனின் புயத்தை முறித்து, அவனுடைய தீமைக்குக் கணக்குக் கேளும்.
- 10:16–18 — கர்த்தர் என்றென்றைக்கும் ராஜா. அவர் சிறுமைப்பட்டவர்களின் விருப்பத்தைக் கேட்டு, அவர்கள் இருதயத்தைத் திடப்படுத்துகிறார்; திக்கற்றவர்களுக்கும் ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கும் நியாயம் செய்கிறார்; மண்ணான மனிதர்கள் இனி மிரட்டாதபடிக்கு.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 10:14 · அதனால் என்ன: சங்கீதம் 10இல் உள்ள ஒடுக்குகிறவன் கொள்கையளவில் தேவனை மறுப்பதில்லை; தேவன் ஒருபோதும் பார்க்கமாட்டார் என்பதுபோல வாழ்கிறான், அவ்வளவுதான். அந்த மனப்பான்மை பொதுவானது; அது பாதிக்கப்பட்டவர்களையும் தொற்றிக்கொள்ளலாம்; யாரும் கவனிக்கவில்லை என்று அவர்களும் நம்பத் தொடங்குகிறார்கள். மறைவான ஒவ்வொரு அநீதியையும் தேவன் பார்க்கிறார் என்று சங்கீதம் வலியுறுத்துகிறது. மௌனமாகிவிடுவதற்குப் பதிலாக, கேள்விகளோடு தைரியமாக ஜெபிக்கும்படி சிறுமைப்பட்டவர்களை அது அழைக்கிறது.