ஒரு வெள்ளத்துக்கோ புயலுக்கோ பின், கடைசியில் தண்ணீர் வடியும் ஒரு தருணம் வருகிறது. மக்கள் சேற்றில் நின்று உயிரோடிருப்பதற்காக நன்றிசொல்லுகிறார்கள்; பின்பு, ஏறக்குறைய அதே மூச்சில், இன்னும் உடைந்திருப்பவற்றைப் பட்டியலிடத் தொடங்குகிறார்கள். நன்றியும் விண்ணப்பமும் சிக்கிப் பின்னிக்கொண்டு வெளிவருகின்றன. சங்கீதம் 9 அப்படித்தான் ஒலிக்கிறது. பின்வாங்கிய சத்துருக்களுக்காகவும் நிறைவேறிய நீதிக்காகவும் முழுமனதோடு துதித்துத் தொடங்குகிறது; பின்பு, பாதியில், பாடுகிறவன் 'மரணவாசல்களிலிருந்து' மறுபடியும் உதவி கேட்கிறான். உண்மையான நன்றி பெரும்பாலும் இப்படித்தான் இருக்கிறது: உளப்பூர்வமானது, ஆனாலும் இன்னும் முடிவடையாதது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: சங்கீதம் 9 மூன்றாம் பகுதியையும், சுற்றியுள்ள ஜாதிகள் அடக்கப்பட்ட தாவீதின் போர்களையும் சேர்ந்தது. ஆனால் அதன் தரிசனம் எந்த எல்லையையும்விடப் பரந்தது: கர்த்தர் முழு உலகத்தின் நியாயாதிபதியாக வீற்றிருக்கிறார். வல்லவர்கள் கோணலாக்கியதைத் தேவன் சீர்ப்படுத்தி, ஏழைகளை நினைவுகூருவார் என்ற அந்த நம்பிக்கை, தீர்க்கதரிசிகள், இயேசுவின் போதனை, புதிய படைப்பின் இறுதிச் சித்திரம் வரை ஓடும் ஒரு மைய இழையாகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஏற்கனவே காணப்பட்ட தேவனுடைய நீதியைக் கொண்டாடுவது; அவர் அவர்களை மறப்பதில்லை என்ற வாக்குத்தத்தத்தில் ஒடுக்கப்பட்டவர்களை நிலைநிறுத்துவது; ஜாதிகள் தாங்கள் வெறும் மனிதர்கள் என்று அறியும்படி மறுபடியும் செயல்படும்படி அவரை அழைப்பது.
- 9:1–2 — முழு இருதயத்தோடும் கர்த்தருக்கு நன்றிசொல்லவும், அவருடைய அதிசயமான செயல்களையெல்லாம் விவரிக்கவும், உன்னதமானவரைத் துதித்துப் பாடவும் தாவீது தீர்மானிக்கிறான்.
- 9:3–6 — சத்துருக்கள் தேவனுக்கு முன்பாகப் பின்வாங்கி அழிந்தார்கள். அவர் தம்முடைய சிங்காசனத்திலிருந்து தாவீதின் வழக்கை ஆதரித்து, ஜாதிகளைக் கடிந்துகொண்டு, அவர்கள் பெயரைக் குலைத்துப்போட்டார்; அவர்கள் பட்டணங்கள் பாழடைந்தன.
- 9:7–10 — கர்த்தர் என்றென்றைக்கும் வீற்றிருந்து உலகத்தை நேர்மையாக நியாயந்தீர்க்கிறார். ஆபத்துக்காலங்களில் ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு அவர் அடைக்கலம்; தம்மைத் தேடுகிறவர்களை அவர் ஒருபோதும் கைவிட்டதில்லை.
- 9:11–14 — சீயோனில் வாசம்பண்ணுகிற தேவனைப் பாடும்படி மக்கள் அழைக்கப்படுகிறார்கள்; ஏனெனில் அவர் சிறுமைப்பட்டவர்களின் கூக்குரலை நினைவுகூருகிறார். பின்பு தாவீது தனக்காகவே இரக்கம் கேட்கிறான்: சீயோனின் வாசல்களில் நான் உம்மைத் துதிக்கும்படி மரணவாசல்களிலிருந்து என்னைத் தூக்கிவிடும்.
- 9:15–20 — ஜாதிகள் தாங்கள் உண்டாக்கின குழியில் அமிழ்ந்து, தங்கள் சொந்த வலையில் சிக்கிக்கொண்டன. எளியவன் என்றைக்கும் மறக்கப்படுவதில்லை. தாவீது முடிக்கிறான்: கர்த்தாவே, எழுந்தருளும், மனிதன் மேற்கொள்ள விடாதேயும்; ஜாதிகள் தாங்கள் வெறும் மனிதர்கள் என்று அறியட்டும்.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 9:18 · அதனால் என்ன: தலைமுறை தலைமுறையாக ஏழைகளாக இருந்தவர்கள், தேவனும் தங்களை மறந்துவிட்டார் என்று எளிதில் முடிவுசெய்துவிடலாம். சங்கீதம் 9 வேறுவிதமாகச் சொல்லுகிறது: எளியவர்களின் நம்பிக்கை என்றென்றைக்கும் அழிந்துபோவதில்லை. அது ஒவ்வொரு அதிகாரத்தையும் தாழ்த்துகிறது; ஜாதிகளுக்கும் அவற்றின் தலைவர்களுக்கும் அவர்கள் வெறும் மனிதர்கள் என்று நினைவூட்டுகிறது. துதியும் ஜெபமும் ஒன்றாகச் சேர்ந்தவை; தேவன் செய்ததற்காக நன்றிசொல்லுவது, அதை நிறைவேற்றும்படி அவரிடம் கேட்பதற்கு எரிபொருள்.