ஜன்னல் வழியாகக் கண்ட ஒரு கதை

நம்மில் பெரும்பாலானோர் ஏதோ ஒன்று மெதுவாகத் தவறாகப் போவதைப் பார்த்திருக்கிறோம்: ஒரு நண்பன் ஒவ்வொரு சிறிய அடியாக ஒரு தவறான தீர்மானத்தை நோக்கி நகர்கிறான்; முடிவு நமக்குத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. நீதிமொழிகள் 7 அந்த உணர்வை ஒரு சிறுகதையாக மாற்றுகிறது. தகப்பன் தன் ஜன்னலருகே நின்று பலகணி வழியாகப் பார்க்கிறான்; விவேகமில்லாத ஓர் இளைஞன் உலாவப் போவதைக் காண்கிறான். அவன் எதையும் திட்டமிடவில்லை; விளக்குகள் ஏற்றப்படும் அந்தி நேரத்தில், அவளுடைய தெருமுனைக்கு அருகில் இருக்கிறான், அவ்வளவுதான். பின்பு அவள் அவனைச் சந்திக்க வெளியே வருகிறாள். ஒரு கதைசொல்லியின் விவரக் கண்ணோடு இந்தக் காட்சி சொல்லப்படுகிறது; ஏனெனில் தன் மகன் அந்த மாதிரிக்குள் அகப்படுமுன்பே அதை அடையாளம் கண்டுகொள்ள வேண்டும் என்று தகப்பன் விரும்புகிறான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், இஸ்ரவேலின் கதையில், நீதிமொழிகள் 5–7 விபசாரத்தைப் பற்றிய எச்சரிக்கைகளின் ஒரு முத்தொகுப்பாக அமைகின்றன; இதுவே மிகவும் தெளிவானது. அதன் விவரங்கள் கூர்மையானவை: தான் அதே நாளில் பலிகளைச் செலுத்தியதாக அந்தப் பெண் சொல்லுகிறாள்; ஆகவே துரோகத்தை அலங்கரிக்கப் பக்தியே பயன்படுத்தப்படுகிறது. 8, 9 அதிகாரங்கள் இந்த மயக்கும் குரலுக்கு இன்னொரு பெண்ணின் குரலால் பதில் கொடுக்கும்: நகர வாசல்களில் வெளிப்படையான பகல் வெளிச்சத்தில் அழைக்கும் ஞானம்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: நேரம், முகஸ்துதி, போலிப் பக்தி, அவசரம் ஆகியவற்றின் மூலம் மயக்குதல் உண்மையில் எப்படிச் செயல்படுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துவது; அதனால் வாசகர் கண்ணியைத் தெளிவாகக் கண்டு, அதற்குப் பதிலாக ஞானத்தை நெருங்கிய தோழியாகத் தெரிந்துகொள்ள முடியும்.

• 7:1–5 — என் கட்டளைகளைக் கைக்கொண்டு பிழைத்திரு; என் போதனையை உன் கண்ணின் கருவிழியைப்போலக் கவனமாய்க் காத்துக்கொள். அதை உன் இருதயப் பலகையில் எழுது. ஞானத்தை உன் சகோதரி என்றும், உணர்வை உன் நெருங்கிய நண்பன் என்றும் அழை; அப்பொழுது அவை இனிமையாய்ப் பேசும் பெண்ணிடமிருந்து உன்னைக் காக்கும்.
• 7:6–13 — என் ஜன்னலிலிருந்து, பேதைகளின் நடுவே புத்தியில்லாத ஓர் இளைஞனைக் கண்டேன்; இரவு நெருங்கும் மாலை அந்தியில் அவன் அவளுடைய தெருமுனைக்கு அருகே கடந்துபோனான். கவர்ச்சியாக உடுத்தி, சத்தமிடுகிறவளும் அடங்காதவளுமாக, இப்போது தெருவிலும் இப்போது சந்தைவெளியிலும் இருக்கிற அவள் அவனைச் சந்திக்க வெளியே வந்தாள். அவனைப் பிடித்து, முத்தமிட்டு, துணிகரமாகப் பேசினாள்.
• 7:14–20 — அவளுடைய பேச்சு கவனமாகக் கட்டப்பட்டது. இன்று தான் காணிக்கைகளைச் செலுத்தி, பொருத்தனைகளை நிறைவேற்றியதாகவும், ஆகவே ஏராளமான உணவு இருப்பதாகவும் சொல்லுகிறாள்; குறிப்பாக அவனையே தேடி வெளியே வந்ததாகச் சொல்லுகிறாள்; அவளுடைய படுக்கை மெல்லிய எகிப்திய மென்பட்டுத் துணியாலும் சுகந்தங்களாலும் விரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவளுடைய கணவன் நீண்ட பயணம் போயிருக்கிறான்; பௌர்ணமி வரை திரும்பமாட்டான்.
• 7:21–27 — அவளுடைய தூண்டுதல் வெல்லுகிறது; அடிக்கப்படும்படி போகிற மாட்டைப்போல, அல்லது கண்ணிக்குள் பாயும் பறவையைப்போல, அது தன் உயிரையே விலையாகக் கேட்கும் என்று அறியாமல் அவன் உடனே அவளைப் பின்தொடர்கிறான். ஆகவே, பிள்ளைகளே, உங்கள் இருதயம் அவளுடைய வழிகளுக்குச் சாயவிடாதீர்கள். அவளுடைய வீடு பாதாளத்துக்குப் போகும் வழி.

முக்கிய வசனம்: நீதிமொழிகள் 7:25  ·  அதனால் என்ன: கதையிலுள்ள இளைஞன் ஒருபோதும் ஒரு பெரிய தீர்மானத்தைச் செய்வதில்லை; சிறிய தீர்மானங்களின் ஒரு தொடரைச் செய்கிறான்: அவன் நடக்கும் தெரு, அவன் தெரிந்தெடுக்கும் நேரம், அவன் அனுமதிக்கும் உரையாடல். பெரும்பாலான கடுமையான தவறுகள் இப்படித்தான் நடக்கின்றன. அதிகாரத்தின் தீர்வு வெறும் பயம் அல்ல, நட்பு: ஞானத்தை உன் சகோதரி என்று அழைக்கும் அளவுக்கு அவளோடு பழக்கமாயிரு.