உமக்கு ஒப்பான தேவன் யார்?

கடை மூடும் நேரத்தில் சந்தைக்குப் போன எவருக்கும் அந்த உணர்வு தெரியும்: நல்ல பழங்கள் போய்விட்டன, மீதமிருப்பவை நசுங்கியவை அல்லது பழுக்காதவை. மீகா தன் கடைசி அதிகாரத்தை அப்படித்தான் தொடங்குகிறார். அறுவடைக்குப் பின் வந்து, ஒரு முதல் அத்திப்பழத்துக்காகப் பசியோடு தேடி, எதையும் காணாத ஒருவரைப் போல அவர் இருக்கிறார். ஒரு நேர்மையான மனிதரைத் தேடுகிறார், ஒருவரையும் காணவில்லை. அதிகாரிகள் லஞ்சம் வாங்குகிறார்கள், அதிகாரம் படைத்தவர்கள் தாங்கள் விரும்புவதைப் பெற்றுக்கொள்கிறார்கள்; நம்பிக்கை எவ்வளவு உடைந்துவிட்டதென்றால், உங்கள் சொந்த வாழ்க்கைத்துணையிடம்கூட வார்த்தைகளைக் காத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. ஆனாலும், மீகாவின் புத்தகம் நியாயத்தீர்ப்பிலிருந்து நம்பிக்கைக்குத் திரும்புவது இந்த அதிகாரத்தில்தான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: 8ஆம் நூற்றாண்டின் தீர்க்கதரிசிகள் செல்வம், அநீதி, அசீரியாவின் நெருக்கடி ஆகியவற்றின் கீழ் இஸ்ரவேலின் சமுதாயம் சிதைவதைக் கண்டார்கள். ஆதியாகமம் 12-ல் இஸ்ரவேலின் கதையைத் தொடங்கிய வாக்குத்தத்தமான, ஆபிரகாமோடும் யாக்கோபோடும் செய்யப்பட்ட உடன்படிக்கையோடு மீகாவின் புத்தகம் முடிகிறது. நியாயத்தீர்ப்பு உண்மையானது, ஆனால் அது தேவனுடைய கடைசி வார்த்தை அல்ல. கடைசி வசனங்கள் தீர்க்கதரிசியின் சொந்தப் பெயரோடு விளையாடுகின்றன: மி-கா-யா என்பதன் பொருள் 'கர்த்தருக்கு ஒப்பானவர் யார்?'. ஒருவருடைய சொந்த வீட்டுக்குள்ளேயே இருக்கும் சத்துருக்களைப் பற்றிய 6ஆம் வசனத்தைப் பிற்காலத்தில் இயேசு மேற்கோள் காட்டுவார் (மத்தேயு 10:35–36).

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: புலம்பலிலிருந்து நம்பிக்கைக்கு நகர்வது: ஒரு சமுதாயத்தின் சரிவை நேர்மையாகப் பெயரிட்டுச் சொல்லுவது, அதன் நடுவே தேவனுக்காகக் காத்திருப்பது, மன்னிக்கிற, கோபத்தை நிலைத்திருக்கவிடாத, தம்முடைய பூர்வகால வாக்குத்தத்தங்களைக் காக்கிற தேவனைத் துதித்துப் புத்தகத்தை முடிப்பது.

• 7:1–6 — தீர்க்கதரிசியின் புலம்பல். உண்மையுள்ளவர்கள் மறைந்துவிட்டார்கள்; ஒவ்வொருவரும் மற்றவருக்காகப் பதிவிருக்கிறார்கள். அதிபதிகளும் நியாயாதிபதிகளும் லஞ்சம் கேட்கிறார்கள். அயலானையோ நண்பனையோ நம்பாதே; ஒருவனுடைய சத்துருக்கள் அவனுடைய சொந்த வீட்டாரே.
• 7:7–10 — திருப்பம்: 'நானோ கர்த்தரை நோக்கிப் பார்த்திருப்பேன்.' இப்போது நகரத்தின் சார்பில் பேசி, மீகா அவளுடைய சத்துருவிடம் சொல்லுகிறார்: களிகூராதே, ஏனெனில் நான் விழுந்தாலும் எழுந்திருப்பேன். அவள் தேவனுடைய சிட்சையை ஏற்றுக்கொண்டு, அவர் தன்னை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவருவார் என்று எதிர்பார்க்கிறாள்.
• 7:11–17 — மதில்கள் மீண்டும் கட்டப்படும், எல்லைகள் விரிவாக்கப்படும். பூர்வநாட்களில் போல பாசானிலும் கீலேயாத்திலும் தேவன் தம்முடைய மந்தையை மேய்க்கும்படி தீர்க்கதரிசி ஜெபிக்கிறார். தேவன் யாத்திரையைக் கொண்டு பதில் சொல்லுகிறார்: அவர் மீண்டும் அதிசயங்களைக் காட்டுவார், ஜாதிகள் நடுங்கிக்கொண்டு வரும்.
• 7:18–20 — நிறைவுப் பாடல்: 'உமக்கு ஒப்பான தேவன் யார்?' அவர் மன்னிக்கிறார், தம்முடைய கோபத்தை என்றென்றைக்கும் வைத்திருப்பதில்லை, மாறாத கிருபையில் பிரியமாயிருக்கிறார், எல்லாப் பாவங்களையும் சமுத்திரத்தின் ஆழங்களில் போடுவார். பூர்வநாட்களில் ஆணையிட்டுக் கொடுத்தபடி, இது யாக்கோபுக்கும் ஆபிரகாமுக்கும் அவர் காட்டும் உண்மை.

முக்கிய வசனம்: மீகா 7:18  ·  அதனால் என்ன: உள்ளதைவிட நிலைமை நன்றாக இருப்பதாக மீகா பாசாங்கு செய்வதில்லை. குடும்பங்களுக்குள்ளேகூட நம்பிக்கை உடைந்துபோனதை அவர் வெளிப்படையாகப் பெயரிட்டுச் சொல்லுகிறார். பின்பு தேவனுக்காகக் காத்திருக்கத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்; அவர் சொல்லும் நம்பிக்கையும் தோல்வியைப் பற்றி நேர்மையாக இருக்கிறது: 'நான் விழுந்தாலும் எழுந்திருப்பேன்'. ஆழமான சமுத்திரத்தில் போடப்படும் பாவங்களின் சித்திரம் பல வாசகர்களுக்கு ஆறுதல் தந்திருக்கிறது. கடந்த காலத்தை வெறுமனே புதைத்துவிடாமல், அதைச் சரிசெய்ய முடியும்.