யூபிலி வருடம்

ஒரு மோசமான அறுவடையாலும் ஒரு கந்துவட்டிக்காரனாலும் தன் பூர்வீக நிலத்தை இழக்கும் ஒரு குடும்பத்தைக் கற்பனை செய்யுங்கள். பெரும்பாலான சமூகங்களில் அந்த இழப்பு நிரந்தரமானது; தங்கள் தாத்தா ஒருகாலத்தில் சொந்தமாக வைத்திருந்த வயல்களில் பிள்ளைகள் கூலியாட்களாக வளர்கிறார்கள். அதுவே கதையின் முடிவு என்று ஏற்றுக்கொள்ள லேவியராகமம் 25 மறுக்கிறது. ஐம்பது வருடத்துக்கு ஒருமுறை ஒரு எக்காளம் தொனிக்கிறது; நிலம் அது வந்த குடும்பங்களுக்கே திரும்புகிறது. வறுமை நேர அனுமதிக்கப்படுகிறது, ஆனால் அது ஒரு சாதியாக மாற அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. பண்டைய உலகின் மிகத் தீவிரமான பொருளாதாரக் கருத்துகளில் இதுவும் ஒன்று; அது ஒரு எளிய கூற்றுடன் தொடங்குகிறது: நிலம் தேவனுக்குரியது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி சீனாயில், கானானில் வாழ்க்கையை எதிர்நோக்கி. இஸ்ரவேலின் வாரத்தையும் வருடத்தையும் வடிவமைத்த பின், இப்போது தேவன் அதன் தலைமுறைகளை வடிவமைக்கிறார். ஓய்வுக் கொள்கை ஏழில் ஒரு நாளிலிருந்து ஏழில் ஒரு வருடத்துக்கும், ஐம்பதாம் வருடத்துக்கும் நீள்கிறது. பின்னர் தீர்க்கதரிசிகள் விடுதலையின் இந்த மொழியைப் பயன்படுத்துகிறார்கள் (ஏசாயா 61); இயேசு நாசரேத்தில் தம் சொந்தப் பணியை விவரிக்க ஏசாயா 61இலிருந்து வாசிக்கிறார் (லூக்கா 4). வரிசைப்படி வாசிக்கும்போது, யூபிலி என்பது மீண்டும் சீரமைக்கப்படும் ஒரு சமூகத்தைப் பற்றிய பழைய ஏற்பாட்டின் சித்திரம்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: நிலத்துக்கு ஓய்வையும், ஏழைகளுக்கு விடுதலையையும், குடும்ப நிலம் திரும்பக் கிடைப்பதையும் இஸ்ரவேலின் பொருளாதாரத்துக்குள் கட்டுவது — எந்த இஸ்ரவேல் குடும்பமும் தன் சுதந்தரத்திலிருந்து நிரந்தரமாகத் துண்டிக்கப்படாதபடிக்கு; ஏனெனில் நிலம் தேவனுடையது, மக்கள் அவருடைய குடிவாரக்காரர்கள்.

• 25:1–7 — ஒவ்வொரு ஏழாம் வருடமும் வயல்கள் ஓய்வெடுக்கின்றன: விதைப்பு இல்லை, கிளை நறுக்குதல் இல்லை. தானாக விளைவது எல்லாருக்கும் ஆகாரம் — உரிமையாளன், வேலைக்காரன், கூலிக்காரன், அந்நியன், மிருகங்களும்கூட.
• 25:8–22 — ஏழு ஓய்வு வருடங்களுக்குப் பின், பாவநிவிர்த்தி நாளில், ஒரு எக்காளம் ஐம்பதாம் வருடத்தை அறிவிக்கிறது: 'தேசமெங்கும் விடுதலையைக் கூறுங்கள்.' நில விற்பனைகள் யூபிலி வரை மீதியுள்ள வருடங்களின்படி விலைகுறிக்கப்படுகின்றன; அவர்களைத் தாங்கப் போதுமான அறுவடையைத் தருவதாகத் தேவன் வாக்களிக்கிறார்.
• 25:23–34 — அடித்தளம்: 'தேசம் என்னுடையது'; எனவே அது என்றென்றைக்குமாக விற்கப்பட முடியாது. ஒரு உறவினன் அதை மீட்டுக்கொள்ளலாம்; யூபிலியில் அது குடும்பத்துக்குத் திரும்புகிறது. மதில் சூழ்ந்த பட்டணங்களிலுள்ள வீடுகள் வேறு விதிகளைப் பின்பற்றுகின்றன; லேவியரின் சொத்து எப்போதும் மீட்கப்படக்கூடியது.
• 25:35–55 — வறுமையில் விழும் சக இஸ்ரவேலனைப் பராமரித்தல்: வட்டி இல்லை, ஆகாரத்தில் லாபம் இல்லை. தன்னை விற்றுக்கொள்ளும் ஒரு இஸ்ரவேலன் கூலிக்காரனாக நடத்தப்பட்டு, யூபிலியில் விடுதலையாகிறான். ஆனால் அந்நிய அடிமைகளை வாங்கி நிரந்தரமாக வைத்துக்கொள்ளலாம் — அதிகாரம் வெளிப்படையாக வரையும் ஒரு கடினமான கோடு.

முக்கிய வசனம்: லேவியராகமம் 25:23  ·  அதனால் என்ன: யூபிலி உடைமையையோ வறுமையையோ ஒழிப்பதில்லை; ஆனால் கடன் தலைமுறை தலைமுறையாக என்றென்றைக்கும் கடத்தப்பட அது அனுமதிப்பதில்லை. அந்தக் கருத்து இன்னும் கடன் நிவாரணம், நில உரிமைகள், கொத்தடிமை உழைப்பு ஆகியவற்றுக்குப் பேசுகிறது — பிலடெல்பியாவிலுள்ள 'லிபர்ட்டி பெல்' (சுதந்திர மணி) 10ஆம் வசனத்தைத் தாங்கியிருக்கிறது. இஸ்ரவேல் அடிமைகளுக்கும் அந்நிய அடிமைகளுக்கும் இடையே அதிகாரம் காட்டும் வேறுபாடும் உண்மையானது; அன்றுமுதல் யூத, கிறிஸ்தவ வாசகர்கள் அதோடு நேர்மையாகப் போராடியிருக்கிறார்கள்.