ஆசாரியர்களுக்கான பரிசுத்த விதிகள்

சில வேலைகள் உங்களை வீடுவரை பின்தொடர்கின்றன. ஒரு நீதிபதி தவறான விருந்தில் காணப்படக்கூடாது; அழைப்பில் இருக்கும் ஒரு மருத்துவர் திருமண விருந்தில் சேர முடியாது; பணியிலிருக்கும் ஒரு படைவீரன் அடக்க ஆராதனையைத் தவறவிடுகிறான். அந்தப் பொறுப்பு முக்கியமானது என்பதால் மக்கள் அந்தத் தியாகத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். லேவியராகமம் 21 ஆரோனின் குடும்பத்தை அந்த நிலையில் வைக்கிறது. இஸ்ரவேலில் எல்லாரும் பரிசுத்தமாயிருக்க அழைக்கப்படுகிறார்கள், ஆனால் ஆசாரியர்கள் மிகப் பரிசுத்தமானவற்றைக் கையாளுகிறார்கள்; எனவே அவர்கள் கூடுதல் பாரத்தைச் சுமக்கிறார்கள்: யாருடைய அடக்கத்துக்குப் போகலாம், யாரை மணக்கலாம், துக்கத்தை எப்படி வெளிப்படுத்தலாம். பின்பு, இன்று அநேக வாசகர்கள் வேதனையாகக் காணும் ஒரு விதிக்கு அதிகாரம் வருகிறது — உடல் குறைபாடுகளுடன் பிறந்த ஆசாரியர்கள் பற்றியது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: பரிசுத்தச் சட்டத்தொகுப்பு இதுவரை முழு இஸ்ரவேலுக்கும் பேசிக்கொண்டிருந்தது; இப்போது அது ஆசாரியத்துவத்துக்குத் திரும்புகிறது. ஒருவர் தேவனுடைய சமுகத்துக்கு எவ்வளவு அருகில் நிற்கிறாரோ, அவ்வளவு கடுமையாக விதிகள் இருக்கின்றன. இயேசுவைப் பரிசுத்தரும் குற்றமற்றவருமான பிரதான ஆசாரியராக விவரிக்கும்போதும், எல்லா விசுவாசிகளையும் ராஜரீக ஆசாரியக்கூட்டம் என்று அழைக்கும்போதும், புதிய ஏற்பாடு இந்தத் தர்க்கத்தை எடுத்துக்கொள்கிறது. இரண்டு கூற்றுகளுக்கும் இந்த அதிகாரம் பின்னணியின் ஒரு பகுதி.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: மக்களின் சார்பாகப் பலிபீடத்தில் நிற்பதால், ஆசாரியர்களுக்கு — குறிப்பாகப் பிரதான ஆசாரியனுக்கு — மரணம், திருமணம், உடல் முழுமை ஆகிய காரியங்களில் சடங்குப் பரிசுத்தத்தின் உயர்ந்த தரங்களை வகுப்பது.

• 21:1–9 — ஒரு சாதாரண ஆசாரியன் இறந்துபோகும் நெருங்கிய குடும்பத்தாருக்காக மட்டுமே தன்னைத் தீட்டுப்படுத்திக்கொள்ளலாம் — பெற்றோர், பிள்ளை, சகோதரன், திருமணமாகாத சகோதரி. துக்கத்தில் அவன் தலையைச் சிரைக்கவோ உடலைக் கீறிக்கொள்ளவோ கூடாது; வேசியையோ தள்ளிவிடப்பட்ட பெண்ணையோ மணக்கக்கூடாது. வேசியாகும் ஆசாரியனின் மகள் அக்கினியால் சுட்டெரிக்கப்பட வேண்டும்.
• 21:10–15 — பிரதான ஆசாரியனுக்கு இன்னும் கடுமையானது: அவன் தலைமயிரை விரித்துவிடவோ உடைகளைக் கிழிக்கவோ கூடாது; தன் தகப்பனுடையதோ தாயினுடையதோ ஆனாலும், எந்தப் பிணத்தின் அருகிலும் போகக்கூடாது; தன் சொந்த மக்களிலிருந்து ஒரு கன்னிகையை மணக்க வேண்டும்.
• 21:16–24 — உடல் குறைபாடுள்ள — குருட்டுத்தன்மை, முடம், உருக்குலைவு போன்றவையுள்ள — ஆரோனின் சந்ததியான் தேவனுடைய ஆகாரத்தைச் செலுத்தப் பலிபீடத்தை அணுகக்கூடாது. ஆனாலும் அவன் பரிசுத்தமானதையும் மகா பரிசுத்தமானதையும் புசிக்கலாம்: அவன் ஆசாரியனாகவே இருக்கிறான், அதன் பங்கில் பங்குபெறுகிறான்.

முக்கிய வசனம்: லேவியராகமம் 21:8  ·  அதனால் என்ன: நேர்மையான வாசகர்கள் 16–24 வசனங்களில் அந்த இழுபறியை உணர்வார்கள். விதி பலிபீடத்தில் யார் ஊழியம் செய்யலாம் என்பது பற்றியது; ஆசாரியன் பரிசுத்த ஆகாரத்தில் தன் பங்கைக் காத்துக்கொள்கிறான் — ஆனாலும் அது மக்களை அவர்களுடைய உடல்களுக்காக விலக்குகிறது. அநேக கிறிஸ்தவர்கள் அதைச் சுவிசேஷங்களுடன் சேர்த்து வாசிக்கிறார்கள் — அங்கே இயேசு குருடரையும் சப்பாணிகளையும் வரவேற்கிறார்; எபிரெயர் நிருபத்துடனும் — அங்கே ஒரே பூரணமான ஆசாரியர் கிறிஸ்துவே. இந்த அதிகாரம், தனக்கு அப்பால் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்று புதிய ஏற்பாடு சொல்லும் ஒரு முறைமையின் பகுதி.