பலிபீடத்துக்கு மிகச் சிறந்தது மட்டுமே

ஒரு இந்திய வீட்டில் விருந்தினராக இருந்த எவருக்கும் சொல்லாமலே அந்த விதி தெரியும்: மிகச் சிறந்த தட்டு, மிகப் புதிய இனிப்புகள், முதல் பரிமாறல் விருந்தினருக்கே. மீதியானதையோ உடைந்த கோப்பையையோ யாரும் விருந்தினருக்குக் கொடுப்பதில்லை. லேவியராகமம் 22 அதே உள்ளுணர்வை ஆராதனைக்குப் பொருத்துகிறது. ஆசாரியர்கள் பரிசுத்த ஆகாரத்தை அலட்சியமாக நடத்தக்கூடாது; பலிபீடத்துக்குக் கொண்டுவரப்படும் மிருகங்கள் முழுமையும் ஆரோக்கியமுமானவையாக இருக்க வேண்டும் — ஒரு விவசாயி விட்டொழிக்க மகிழ்ந்த நொண்டி வெள்ளாடு அல்ல. அதிகாரம் உண்மையில் ஒரே கேள்வியைக் கேட்கிறது: நீங்கள் செலுத்துவது, யாருக்குச் செலுத்துகிறீர்களோ அவரை நீங்கள் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்கிறீர்கள் என்று காட்டுகிறதா?

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: நாம் இன்னும் சீனாயில், மூன்றாம் பகுதியில் இருக்கிறோம்; அங்கே மீட்கப்பட்ட ஒரு மக்களைத் தேவன் பரிசுத்த ஜாதியாக வடிவமைக்கிறார். 21–22 அதிகாரங்கள் சாதாரண இஸ்ரவேலனிடமிருந்து ஆசாரியர்களுக்கும் அவர்கள் கையாளும் காணிக்கைகளுக்கும் திரும்புகின்றன. பாளயத்தின் மையத்துக்கு ஒருவர் எவ்வளவு அருகில் வருகிறாரோ அவ்வளவு தரம் உயர்கிறது. வரிசைப்படி வாசிக்கும்போது, 'பழுதற்ற' என்ற மொழி வேதாகமத்தின் மீதிப் பகுதி எடுத்துக்கொள்ளும் ஒரு இழையாகிறது — தீர்க்கதரிசி மல்கியா பழுதுள்ள காணிக்கைகளைக் கடிந்துகொள்கிறார்; புதிய ஏற்பாடு கிறிஸ்துவைப் பழுதற்ற பலியாக விவரிக்கிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பரிசுத்த ஆகாரத்தையும் பலிபீடத்தையும் அலட்சியத்திலிருந்து பாதுகாப்பது; ஒரு காணிக்கை முழுமையானதாக இருக்க வேண்டும் என்ற கொள்கையை நிலைநாட்டுவது — ஏனெனில் காணிக்கை கொடுப்பவரின் தேவனைப் பற்றிய பார்வையைப் பிரதிபலிக்கிறது; இஸ்ரவேலைப் பரிசுத்தமாக்கும் தேவன் மிச்சம் மீதிக்கும் மேலானதற்குப் பாத்திரர்.

• 22:1–9 — சடங்கு ரீதியாகத் தீட்டான ஒரு ஆசாரியன் — தோல் நோய், கசிவு, அல்லது பிணத்தைத் தொட்டதால் — மீண்டும் சுத்தமாகும் வரை பரிசுத்த ஆகாரத்திலிருந்து விலகியிருக்க வேண்டும். இங்கே பரிசுத்தம் அலட்சியமான ஒன்றாக அல்ல, வல்லமையுள்ள ஒன்றாகக் கையாளப்படுகிறது.
• 22:10–16 — ஆசாரியர்களின் பங்கை யார் புசிக்கலாம்: ஆசாரியனின் வீட்டார் — அவனுக்குச் சொந்தமான அடிமைகளும், வீட்டுக்குத் திரும்பும் விதவையான அல்லது தள்ளிவிடப்பட்ட மகளும் உட்பட — ஆனால் கூலிக்காரனோ வெளியிலிருந்து வந்த விருந்தினனோ அல்ல. தவறுதலாகப் புசிக்கும் எவனும் அதைத் திருப்பிக் கொடுத்து, ஐந்தில் ஒரு பங்கைக் கூட்டிக் கொடுக்க வேண்டும்.
• 22:17–25 — அதிகாரத்தின் இதயம்: காணிக்கைக்கான மிருகங்கள் பழுதற்றவையாக இருக்க வேண்டும். குருடான, காயமுள்ள, ஊனமான, நோயுள்ள மிருகங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படமாட்டா — ஒரு இஸ்ரவேலனிடமிருந்தானாலும், அவர்கள் நடுவில் வாழும் ஒரு அந்நியனிடமிருந்தானாலும்.
• 22:26–33 — சட்டத்துக்குள் கட்டப்பட்ட சிறிய இரக்கங்கள்: புதிதாகப் பிறந்த மிருகம் ஏழு நாள் தன் தாயோடு இருக்கிறது; தாயும் குட்டியும் ஒரே நாளில் கொல்லப்படுவதில்லை. இவை அனைத்துக்கும் அடியிலுள்ள காரணத்துடன் அதிகாரம் முடிகிறது — 'உங்களைப் பரிசுத்தமாக்குகிற கர்த்தர் நானே.'

முக்கிய வசனம்: லேவியராகமம் 22:31–32  ·  அதனால் என்ன: நம்மில் பெரும்பாலோர், நம் சொந்தத் தேவைகள் நிறைவேறிய பின் மீதியிருப்பதைத் தேவனுக்கு — அல்லது நாம் கனம்பண்ணுவதாகச் சொல்லும் எவருக்கும் — கொடுக்கச் சோதிக்கப்படுகிறோம். இந்த அதிகாரம் அமைதியாக அந்தப் பழக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. மிருகங்களிடம் எதிர்பாராத ஒரு மென்மையையும் அது சுமக்கிறது. கடைசியில் அந்தத் தரத்தை நிறைவேற்றியதாகத் தாங்கள் நம்பும் அந்த ஒரே பலியை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டுவதாகக் கிறிஸ்தவர்கள் 'பழுதற்ற' என்ற தரத்தை வாசிக்கிறார்கள்.