தேவன் என் நண்பராயிருந்தபோது

பல குடும்பங்கள் முன்பு இருந்த வீட்டின் பழைய புகைப்படம் ஒன்றை வைத்திருக்கின்றன: திண்ணையில் தாத்தா பாட்டி, படிகளில் பிள்ளைகள், முற்றம் முழுவதும் ஆட்கள். அதைப் பார்ப்பது ஒரே நேரத்தில் ஆறுதலாகவும் வேதனையாகவும் இருக்கலாம். யோபு 29 வார்த்தைகளில் அமைந்த அந்தப் புகைப்படம். யோபு தன் இறுதித் தற்காப்பை ஒரு வாதத்தோடு அல்ல, ஒரு நினைவோடு தொடங்குகிறான் — தேவன் தன்னைக் காத்துவந்த, தன் பிள்ளைகள் தன்னைச் சுற்றியிருந்த நாட்கள். பட்டணவாசலில் அவன் மதிக்கப்பட்டான்; அவன் செல்வந்தன் என்பதால் மட்டுமல்ல, தன் செல்வாக்கைப் பலவீனர்களைக் காப்பதற்குப் பயன்படுத்தினான் என்பதாலும்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: முற்பிதாக்களின் உலகில் கனமும் குடும்பமும் நிலமும்தான் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையின் வடிவம்; வேதாகமத்தின் தொடக்கக் கதை அவற்றைப் பற்றிய வாக்குறுதிகளால் நிறைந்திருக்கிறது. யோபுவிடம் மூன்றும் இருந்தன. இந்த அதிகாரம் அவனுடைய இறுதிப் பேச்சைத் (29–31) தொடங்குகிறது; அது ஒரு முறையான வழக்கைப் போல அமைகிறது: நான் எப்படி இருந்தேன் (29), இப்போது எப்படி இருக்கிறேன் (30), ஆணையிட்டுச் சொல்லும் என் குற்றமின்மை (31). வேதாகமம் நீதி என்று எதைக் குறிக்கிறது என்பதையும் இது காட்டுகிறது — தனிப்பட்ட பக்தி மட்டுமல்ல, விதவைகளுக்கும் அநாதைகளுக்கும் அந்நியர்களுக்கும் நியாயம்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: யோபுவின் இறுதி வழக்கின் முதல் பகுதியை முன்வைப்பது: ஆசீர்வாதமும் பொது நியாயமும் நிறைந்த ஒரு வாழ்க்கை; அது அவனுடைய இன்றைய அழிவைப் புரிந்துகொள்வதை இன்னும் கடினமாக்குகிறது.

• 29:1–6 — கடந்துபோன மாதங்களுக்காக யோபு ஏங்குகிறான்; அப்போது தேவனுடைய விளக்கு அவன் தலைமேல் பிரகாசித்தது, தேவனுடைய நட்பு அவன் கூடாரத்தின்மேல் தங்கியிருந்தது. சர்வவல்லவர் அவனோடிருந்தார், அவன் பிள்ளைகள் அவனைச் சுற்றியிருந்தார்கள், வாழ்க்கை நிறைவால் பொங்கி வழிந்தது.
• 29:7–10 — அவன் பட்டணவாசலுக்குப் போய்த் தன் இருக்கையில் அமர்ந்தபோது, வாலிபர்கள் விலகி நின்றார்கள், முதியவர்கள் எழுந்து நின்றார்கள், அதிகாரிகள் மௌனமானார்கள். ஊரின் வழக்குகள் தீர்க்கப்பட்ட அந்த இடத்தில் அவன் வார்த்தைக்குக் கனம் இருந்தது.
• 29:11–17 — ஏன்? அவன் ஏழைகளையும் திக்கற்றவர்களையும் விடுவித்தான், விதவையின் இருதயத்தைக் களிகூரச் செய்தான், நியாயத்தை ஒரு மேலங்கியைப்போல அணிந்திருந்தான். குருடருக்குக் கண்ணாகவும், முடவருக்குக் காலாகவும், எளியவர்களுக்குத் தகப்பனாகவும் இருந்தான் — ஒடுக்குகிறவனின் தாடையை உடைத்தான்.
• 29:18–25 — நன்கு நீர்ப்பாய்ச்சப்பட்ட ஒரு மரத்தைப்போல, முதிர்வயதில் பாதுகாப்பாக மரிப்பேன் என்று அவன் எதிர்பார்த்தான். மக்கள் மழைக்காகக் காத்திருப்பதுபோல அவன் ஆலோசனைக்காகக் காத்திருந்தார்கள்; அவன் அவர்களுக்குள் தலைவனாக அமர்ந்து, துக்கப்படுகிறவர்களைத் தேற்றினான்.

முக்கிய வசனம்: யோபு 29:15–16  ·  அதனால் என்ன: நல்ல வாழ்க்கையைப் பற்றிய யோபுவின் நினைவில் அவன் எதைப் பொக்கிஷமாகக் கருதுகிறான் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது: செல்வம் மட்டுமல்ல, தங்களுக்குத் தாங்களே உதவிக்கொள்ள முடியாதவர்களுக்காக அதைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பு. அன்றும் இன்றும் எந்த வெற்றிக்கும் அது ஒரு ஆழமான அளவுகோல். அது அவன் துன்பத்தை இன்னும் கூர்மையாக்குகிறது — நண்பர்களின் கணக்குப்படி பாதுகாப்பான முதுமைக்கு யாராவது தகுதியானவன் என்றால், அது இந்த மனிதனே.