பரலோகத்தில் ஒரு சாட்சி

பல இந்திய வீடுகளில், ஒரு மரணத்திற்குப் பின், மக்கள் வந்து உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள். சிலர் உணவு கொண்டுவருகிறார்கள், சிலர் ஒரு கையைப் பிடித்துக்கொள்கிறார்கள்; அவர்களில் சிறந்தவர்கள் மிகக் குறைவாகவே பேசுகிறார்கள். ஒவ்வொரு குடும்பமும் மற்றொரு வகை விருந்தினரையும் நினைவில் வைத்திருக்கிறது — ஒரு விளக்கத்தோடோ, ஒரு சொற்பொழிவோடோ, இதைவிட மோசமான நிலையில் இருந்த யாரைப் பற்றியோ ஒரு கதையோடோ வருபவர். யோபுவுக்கு இரண்டாம் வகையைச் சேர்ந்த மூன்று விருந்தினர்கள் வந்திருக்கிறார்கள். 'நீங்கள் எல்லோரும் அலட்டுண்டாக்குகிற தேற்றரவாளர்கள்' என்று அவன் அவர்களிடம் சொல்கிறான். நான் உங்கள் இடத்தில் இருந்தால், நானும் பேச்சுகள் பேச முடியும்; ஆனால் என் வாயை உங்களைப் பலப்படுத்தப் பயன்படுத்துவேன் என்கிறான். பிறகு அவன் துக்கம் நண்பர்களிடமிருந்து தேவனை நோக்கித் திரும்புகிறது; எதிர்பாராத ஒன்று நடக்கிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: யோபு 16, எலிப்பாஸின் இரண்டாம் பேச்சுக்கு அவன் சொல்லும் பதிலைத் தொடங்குகிறது (அது அதிகாரம் 17 வரை ஓடுகிறது). இங்கே புத்தகம் தன் மைய இழுவிசையை முடிந்த அளவு தூரம் தள்ளுகிறது: யோபு விவரிக்கும் தேவன் அவனைத் தாக்குபவர்; ஆனாலும் யோபு முறையிடக்கூடிய ஒரே ஒருவரும் தேவனே. வேதாகமத்தின் பெரிய கதையில், துன்பப்படும் மனிதனுக்கும் தேவனுக்கும் நடுவே நிற்க ஒருவருக்கான இந்த ஏக்கம் திரும்பத் திரும்ப வருகிறது; பிற்காலக் கிறிஸ்தவர்கள் கிறிஸ்துவில் அதற்கான பதிலைக் கேட்கிறார்கள்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: யோபுவின் அனுபவத்தின் முழு வன்மைக்கும் குரல் கொடுப்பது; தேவனுடைய தாக்குதலைப் போல உணரப்படுவதன் கீழும், யோபுவின் நம்பிக்கை இன்னும் தேவனை நோக்கியே — உன்னதத்தில் ஒரு சாட்சியை நோக்கியே — நீள்கிறது என்று காட்டுவது.

• 16:1–5 — யோபு இவையெல்லாவற்றையும் முன்பே கேட்டிருக்கிறான். வீண் வார்த்தைகளுக்கு ஒரு முடிவு உண்டல்லவா? அவர்கள் இடம் மாறியிருந்தால், அவனும் அவர்களைப் பார்த்துத் தலையசைக்க முடியும் — ஆனால் அவன் குற்றம் சாட்டாமல் ஆறுதல் சொல்வான்.
• 16:6–17 — பேசினாலும் மௌனமாக இருந்தாலும், அவன் வேதனை தணிவதில்லை. தேவனைத் தன்னைக் கிழிக்கும் ஒரு காட்டு மிருகமாகவும், தன்னைக் கொடியவர்களிடம் ஒப்புக்கொடுத்தவராகவும், தன்னை இலக்காக நிறுத்திப் பிளந்த ஒரு போர்வீரனாகவும் அவன் சித்தரிக்கிறான். அவன் இரட்டு உடுத்தி உட்கார்ந்திருக்கிறான், அழுகையால் அவன் முகம் சிவந்திருக்கிறது — ஆனாலும், தன் கைகள் எந்தக் கொடுமையும் செய்யவில்லை, தன் ஜெபம் உண்மையானது என்று அவன் வலியுறுத்துகிறான்.
• 16:18–22 — பூமியே, என் இரத்தத்தை மூடாதே; என் கூப்பிடுதல் தொடர்ந்து ஒலிக்கட்டும். பிறகு: இப்போதும் என் சாட்சி பரலோகத்தில் இருக்கிறார், எனக்காக உத்தரவாதம் சொல்பவர் உன்னதத்தில் இருக்கிறார். அவன் நண்பர்கள் பரிகசிக்கும்போது, யோபு தேவனை நோக்கி அழுகிறான்; ஒருவன் தன் அயலானுக்காக வாதாடுவதுபோல, தேவனிடம் தன் வழக்கை வாதாடும் ஒருவருக்காக ஏங்குகிறான். அவன் ஆண்டுகள் தீர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன.

முக்கிய வசனம்: யோபு 16:19  ·  அதனால் என்ன: நம்மில் பெரும்பாலோர் பிரித்து வைக்கும் இரண்டு காரியங்களை யோபு ஒன்றாகப் பிடித்துக்கொள்கிறான்: தேவன் எனக்கு எதிராக இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது; நான் திரும்பக்கூடிய ஒரே ஒருவரும் தேவனே. அது குழப்பம் அல்ல; அழுத்தத்தின் கீழ் உண்மையான விசுவாசத்தின் வடிவம் அதுதான். அவன் நண்பர்களின் தோல்வி, துக்கத்தில் இருப்பவர்களைச் சந்திக்கச் செல்லும் எவருக்கும் ஒரு பாடம் — விளக்கம் அல்ல, உடனிருப்பு.